OUUUUuuuu
Ós adestradores de futbol os afeccioados pídenlle victorias e bó xogo ou, cando menos , victorias. Porque un afeccioado desfruta mais ufanandose das victorias da "súa" equipa que do xogo do conxunto e non lles proe gañar "de penalti injusto en el último minuto".
Na política hai partidos que se asemellan demasiado a equipas de futbol con incondicionais que son capaces de aplaudir as mais grandes barbaridades con tal de que o seu lider teña unha posición aparentemente reforzada. Xente que vai votar unha vez cada catro anos 'porque toca' e que vota 'ó que toca' sen ter en conta nen no mais mínimo o programa politico e os feitos da(s) persoa(s) que logo dín que teñen a súa confianza.
Os membros dos 'think tanks' dos partidos traballan con esa hipótese do votante-borrego que bala nas furnas e nos bares o que os seus líderes repiten machaconamente polos seus altofalantes de comunicación, unha manada que vota e bota impasible ós demans mais terribles dos seus dirixentes dándolles un feed-back de falso acerto coa realidade.
Só así se pode entender que moita xente sega votando formacións que teñen a desvergoña de escudarse contínuamente detrás de victimas para levar adiante os seus idearios empresariais, como consumidores de carroña alí onde hai un morto de calquer clase (civil ou militar ; home ou muller) ou por calquer motivo (guerra, barbarie ou tolemia) vanse a reivindicar como os únicos defensores acusando ós demais de tomar accions que eles xa tomaron (como negociar) ou de facer leis que eles non fixeron (violencia de xénero).
!!!Ay dos políticos que fan chegar á sua voz por medio da voz calada dos mortos, Ay das víctimas que reclaman vinganza e non xustiza, Ay da sociedade que vota como si mercara un desodorante¡¡¡
Centrada a atención en feitos como unha negociación paralizada, un xuizo moi longo e complicado ou a inevitable enchenta dos servizos sanitarios quedan fora das campañas as liñas principais que SI interviran na vida cotían do futuro: O modelo económico-social que dí como e de que vivimos e como nos organizamos, o modelo de relación co medio ambiente e os balanzos que nesa relación deixamos.
Ninguén nos ensina a pensar na sociedade como o conxunto que debe ser e como podemos contribuir cada un de nós nela senon que semella que nos ensinan a pensar somentes en que podemos sacar da sociedade cada un de nós. Cando un goberno tenta que se ensinen estes conceptos na escola pública láica o sector sectarista dogmático apela á "obxección" e a "desobediencia" porque sabe ben o que é facer adoctrinamento na educación: Levan séculos facendoo.
Pensamentos de meu e comentarios sobor da actualidade en xeral.
Entroido 2
OUUUUuuuu
Bueno, por motivos alérxicos non puiden facer mais crónicas matinais sobre o entroido 2007. Mágoa
Vaivos entón unha crónica xeral.
Sábado: Espertei cedo e fun chapotear, logo de arranxar un asuntiño do PC da miña amiga escribin a crónica do folión de Laza. Dempois de traballar un pouco o "cigarrillo" probou o traxe e sairon coas chocas postas.
Tra-lo xantar chegou a hora dos disfraces dos cativos e da fariña na praza que, coa choiva, semellaba unha grande mesa de facer masa. Ainda así nos enfarelamos e bailamos ata a hora de irmos cear.
Fixemo-lo troco de tercio e nos disfrazamos os maiores, logo fomos ó noso sitio de cear destes anos e alí fixémola boa co noso arte tirikitao, cando saimos xa eran as dúas fomos ó archiconcurrido Fidel´s a saudar a tódolos amig@s e veña mais baile. Paramos na verbena porque xa non chovía e ainda estivemos alí ata cerca das catro. Chegamos ó "local" mais non gostamos do ambiente 'normal' coma si o entroido parase na porta e liscamos para a casa que xa eran as 5 longas.
O Domingo amaneceu xa despexado e os nosos colillas xa estaban inquietos dende cedo; foron tantos os nervios que houbo que pedir sorrisos para as fotos a quen sorrí de gratis todo o ano. Sorte que co pasar do desfile foi collendo confianza e pasou logo 3 horas moi feliz correndo pola praza; mais o mellor chegou coa entrega do diploma de estrea do cigarrón.
Logo grande xantar caseiro-cocideiro amenizado pola coral do xarrón que interpretou o "himno nacional" con grande marcialidade.
Xa a noitiña voltamos á praza para 'quencer' a noite danzando e cantando.
Ás 22:30 arrincamos para Laza con parada no "tiramisú" para acompañar á tropa que estaba a cear. Alí fun informado da situación de absoluto dominio da temática enxebrista nos locais por mor do "peche" do entroido de Castro; como adalides da 'biodiversidade kultural' os membros da CCCP (Comision Coordinativa Contra Pachanguera) optaron por unha estratexia de enfrontamento dialéctico-musical que nos levou a estarmos cantando de todo con mosqueo dos menos entroideiros ata as 5, a esa hora chegou a artillería pesada ó comisión e escomenzou o baile. Marchei ás 6:30 porque ainda tiña intención de ir a chapotear pola mañan do luns...
Acordei ás 9 mais non era quen de colle-lo coche, din media volta ata ás 11 e sain almorzar. Chovía a manta e non había ningúen na picota. Tiven que agardar ata as 12:30 cando deixou de chover e apareceu o "jakuzi" no que prepararon os farrapos. Outro ano mais grande éxito, paseino bomba, non me manquei e fixen bós brancos.
Por un fallo loxistico meu rompin coa tradición do baño no lavadoiro mais empreguei igual auga fría. Ás 2 xa era novamente visible e fomos outra volta ó "tiramisú" a xantar. Visto o que chovía non sabíamos ben que facer i estivemos a dubidar ata ben tarde se marchar a Oimbra ou quedaren en Laza para as formigas. O CCCP argallou estratexias de confrontamento contra o "integrismo enxebrista"...
Fomos visita-la nosa caseira Avelina que deu mostras de ter moi boa memoria e moito mellor humor... Probamo-lo "xastré" caseiro i esas bicas de clara tan ricas antes de metermonos na marabunta da baixada de morena. Topei alí á miña xentiña que se estaba a mollar e os metín no comisión dende onde percibiron o rebumbio...
Tra-lo lusquefusque veu a hora de danzar baixo a auga, ainda gozamos da oportunidade de probar en familia mais xastré caseiro e mais bica branca. Logo a cea "de traje" na casa e veña mais auga pola noite. A sorpresa foi que tanto no Portajero como no comisión non habia "gaitas" senon mais ben algo moderno co que o CCCP se disolveu e fixemos unha "jam sesión" con invitado escepcional. Ás 5 collín o coche e marchei para Verín durmir coa miñas mozas.
O martes fun chapotear novamente e logo tomamos as derradeiras á saude do entroido que ven. Xantamos e preparamos ós cigarrons para o desfile televisado que foi un grande éxito pois o viu a súa aboa dende o Deza e o abó dende o ceo.
Bueno, por motivos alérxicos non puiden facer mais crónicas matinais sobre o entroido 2007. Mágoa
Vaivos entón unha crónica xeral.
Sábado: Espertei cedo e fun chapotear, logo de arranxar un asuntiño do PC da miña amiga escribin a crónica do folión de Laza. Dempois de traballar un pouco o "cigarrillo" probou o traxe e sairon coas chocas postas.
Tra-lo xantar chegou a hora dos disfraces dos cativos e da fariña na praza que, coa choiva, semellaba unha grande mesa de facer masa. Ainda así nos enfarelamos e bailamos ata a hora de irmos cear.
Fixemo-lo troco de tercio e nos disfrazamos os maiores, logo fomos ó noso sitio de cear destes anos e alí fixémola boa co noso arte tirikitao, cando saimos xa eran as dúas fomos ó archiconcurrido Fidel´s a saudar a tódolos amig@s e veña mais baile. Paramos na verbena porque xa non chovía e ainda estivemos alí ata cerca das catro. Chegamos ó "local" mais non gostamos do ambiente 'normal' coma si o entroido parase na porta e liscamos para a casa que xa eran as 5 longas.
O Domingo amaneceu xa despexado e os nosos colillas xa estaban inquietos dende cedo; foron tantos os nervios que houbo que pedir sorrisos para as fotos a quen sorrí de gratis todo o ano. Sorte que co pasar do desfile foi collendo confianza e pasou logo 3 horas moi feliz correndo pola praza; mais o mellor chegou coa entrega do diploma de estrea do cigarrón.
Logo grande xantar caseiro-cocideiro amenizado pola coral do xarrón que interpretou o "himno nacional" con grande marcialidade.
Xa a noitiña voltamos á praza para 'quencer' a noite danzando e cantando.
Ás 22:30 arrincamos para Laza con parada no "tiramisú" para acompañar á tropa que estaba a cear. Alí fun informado da situación de absoluto dominio da temática enxebrista nos locais por mor do "peche" do entroido de Castro; como adalides da 'biodiversidade kultural' os membros da CCCP (Comision Coordinativa Contra Pachanguera) optaron por unha estratexia de enfrontamento dialéctico-musical que nos levou a estarmos cantando de todo con mosqueo dos menos entroideiros ata as 5, a esa hora chegou a artillería pesada ó comisión e escomenzou o baile. Marchei ás 6:30 porque ainda tiña intención de ir a chapotear pola mañan do luns...
Acordei ás 9 mais non era quen de colle-lo coche, din media volta ata ás 11 e sain almorzar. Chovía a manta e non había ningúen na picota. Tiven que agardar ata as 12:30 cando deixou de chover e apareceu o "jakuzi" no que prepararon os farrapos. Outro ano mais grande éxito, paseino bomba, non me manquei e fixen bós brancos.
Por un fallo loxistico meu rompin coa tradición do baño no lavadoiro mais empreguei igual auga fría. Ás 2 xa era novamente visible e fomos outra volta ó "tiramisú" a xantar. Visto o que chovía non sabíamos ben que facer i estivemos a dubidar ata ben tarde se marchar a Oimbra ou quedaren en Laza para as formigas. O CCCP argallou estratexias de confrontamento contra o "integrismo enxebrista"...
Fomos visita-la nosa caseira Avelina que deu mostras de ter moi boa memoria e moito mellor humor... Probamo-lo "xastré" caseiro i esas bicas de clara tan ricas antes de metermonos na marabunta da baixada de morena. Topei alí á miña xentiña que se estaba a mollar e os metín no comisión dende onde percibiron o rebumbio...
Tra-lo lusquefusque veu a hora de danzar baixo a auga, ainda gozamos da oportunidade de probar en familia mais xastré caseiro e mais bica branca. Logo a cea "de traje" na casa e veña mais auga pola noite. A sorpresa foi que tanto no Portajero como no comisión non habia "gaitas" senon mais ben algo moderno co que o CCCP se disolveu e fixemos unha "jam sesión" con invitado escepcional. Ás 5 collín o coche e marchei para Verín durmir coa miñas mozas.
O martes fun chapotear novamente e logo tomamos as derradeiras á saude do entroido que ven. Xantamos e preparamos ós cigarrons para o desfile televisado que foi un grande éxito pois o viu a súa aboa dende o Deza e o abó dende o ceo.
Nova guerra fría?
OUUUUuuuu
Volto do entroido e vexo nos medios a un xeral con gorro de plato enorme, corentamil condecoracions e faciana de 'coñecedor do vodka' que fala en ton serio. A voz que o traduce ven dicir que o seu pais non consentirá novas bases da OTAN perto das súas fronteiras porque estas non son mais ca un truco dos EEUU para amedentralos. Fala de misiles de curto alcance, que non poden chegar a europa dende Iran ou Corea do Norte (curioso xa ningúen fala de Libia) e de que o seu pais SI queda dentro do hipotético alcance dos misiles das novas bases.
Logo sae unha señora de cor (negra) traxeada e con cara de "tensa" que detrás dun petríl co escudo dos EEUU fala tamén en ton serio. A voz masculina que lle poñen na traducción non desencaixa coa súa expresión e ven a dicir que as novas bases son precisas e que a alianza cumprirá os seus compromisos cos novos socios...
E froto as orellas, miro o calendario e digo: ¿logo non pasaron xa 20 anos?.
Os paises do leste estan a desenvoltar un movemento pendular para pasar da ferrea disciplina comunista á obediencia Otanista sen medir ben as consecuencias das súas decisions.
Nun mundo con 50 guerras/conflictos bélicos en marcha ¿é precisa mais tensión armamentística?. A próxima invasión do Iran fai necesario o consentimento de Rusia e pode que por esa banda veña a explicación a este xogo de misiles que, de momento, estan a deixar sen traballo á xente como a da fábrica de armas de A Coruña. ¿a cantos deixan-deixarán sen vida no vindeiro ano?.
Os "amos do universo" moven pezas de todo tipo co único motivo de controlar as fontes dos recursos enerxéticos e dende Iran non só se controlará o petroleo do golfo persico senon tamén os descomunais recursos das republicas islamistas ex-sovieticas que poderán ser levados ata EEUU pola meseta Persa sen pagar 'peaxe' a Rusia.
Volto do entroido e vexo nos medios a un xeral con gorro de plato enorme, corentamil condecoracions e faciana de 'coñecedor do vodka' que fala en ton serio. A voz que o traduce ven dicir que o seu pais non consentirá novas bases da OTAN perto das súas fronteiras porque estas non son mais ca un truco dos EEUU para amedentralos. Fala de misiles de curto alcance, que non poden chegar a europa dende Iran ou Corea do Norte (curioso xa ningúen fala de Libia) e de que o seu pais SI queda dentro do hipotético alcance dos misiles das novas bases.
Logo sae unha señora de cor (negra) traxeada e con cara de "tensa" que detrás dun petríl co escudo dos EEUU fala tamén en ton serio. A voz masculina que lle poñen na traducción non desencaixa coa súa expresión e ven a dicir que as novas bases son precisas e que a alianza cumprirá os seus compromisos cos novos socios...
E froto as orellas, miro o calendario e digo: ¿logo non pasaron xa 20 anos?.
Os paises do leste estan a desenvoltar un movemento pendular para pasar da ferrea disciplina comunista á obediencia Otanista sen medir ben as consecuencias das súas decisions.
Nun mundo con 50 guerras/conflictos bélicos en marcha ¿é precisa mais tensión armamentística?. A próxima invasión do Iran fai necesario o consentimento de Rusia e pode que por esa banda veña a explicación a este xogo de misiles que, de momento, estan a deixar sen traballo á xente como a da fábrica de armas de A Coruña. ¿a cantos deixan-deixarán sen vida no vindeiro ano?.
Os "amos do universo" moven pezas de todo tipo co único motivo de controlar as fontes dos recursos enerxéticos e dende Iran non só se controlará o petroleo do golfo persico senon tamén os descomunais recursos das republicas islamistas ex-sovieticas que poderán ser levados ata EEUU pola meseta Persa sen pagar 'peaxe' a Rusia.
Entroido 1
OUUUUuuuu...
Onte, Desmpois da trona no corazón e de casi esquece-la ferramenta fundamental arrincamos cara o entroido das terras máxicas do val alto do támega.
Foi unha grande sorpresa ver como remataban 14 anos de "desvio provisional" na OU-533 en Freixido, coido que non tería ningúen a desvergoña de inaugurar esa obra e si o fixeron xa puideron poñer un palco ben grande para tódolos implicados en semellante acontecemento.
Pola noite fomos ó remozado folión de Laza, que, non sabemos si polas críticas do ano anterior ou por ser este o ano que é o certo foi que se preparou unha boa facendo un xantar de masivo no pabillón do que xa saimos "quentes" para andar cos choqueiros, os maragatos e o folión por Cimadevila e por Laza. Mágoa de chuvia, é o peor que lle pode pasar ó entroido; por pouco frio que vaia si chove... xa se corta o tema.
Xa teño ó choqueiriño pola rúa. Estamos que non collemos en nós.
Hoxe á noite sae o "jrupo cordobé universá" vai ser un gran acontecemento comparabel coas actuacions da KAR (Kordinadora Abertzale Rumbera) haberá danza e likor. ¿alguén dá mais?.
Onte, Desmpois da trona no corazón e de casi esquece-la ferramenta fundamental arrincamos cara o entroido das terras máxicas do val alto do támega.
Foi unha grande sorpresa ver como remataban 14 anos de "desvio provisional" na OU-533 en Freixido, coido que non tería ningúen a desvergoña de inaugurar esa obra e si o fixeron xa puideron poñer un palco ben grande para tódolos implicados en semellante acontecemento.
Pola noite fomos ó remozado folión de Laza, que, non sabemos si polas críticas do ano anterior ou por ser este o ano que é o certo foi que se preparou unha boa facendo un xantar de masivo no pabillón do que xa saimos "quentes" para andar cos choqueiros, os maragatos e o folión por Cimadevila e por Laza. Mágoa de chuvia, é o peor que lle pode pasar ó entroido; por pouco frio que vaia si chove... xa se corta o tema.
Xa teño ó choqueiriño pola rúa. Estamos que non collemos en nós.
Hoxe á noite sae o "jrupo cordobé universá" vai ser un gran acontecemento comparabel coas actuacions da KAR (Kordinadora Abertzale Rumbera) haberá danza e likor. ¿alguén dá mais?.
No Introitus
OUUUUuuuu
Como xa pasou o cocido...
no que loitamos por encher este valeiro físico...
Como xa abriron as mimosas e se escoitaron os primeiros trinos
Sabemos que o ven ahí... O entroido que xa leva 3 semanas de emocions no tríangulo máxico.
Vai ser algo totalmente diferente. A forza da ausencia, o tempo que non deixa de pousar o seu peso de vellice e borralla, o nosos rapaces de cigarons... As novas condicions de "pernocta" en Laza, ¿trocará a calidade do likorkafé?.
Dios, que ledicia se me mete no corpo só de imaxinarme alí neses días.
Entroido mais ca nunca, entroido mais ca sempre
entrando pola porta, saindo a "catro pés"
cantandolle a Maruxa, cantandolle a Xosé
bailando sen vergoña, danzando até caer.
Como xa pasou o cocido...
no que loitamos por encher este valeiro físico...
Como xa abriron as mimosas e se escoitaron os primeiros trinos
Sabemos que o ven ahí... O entroido que xa leva 3 semanas de emocions no tríangulo máxico.
Vai ser algo totalmente diferente. A forza da ausencia, o tempo que non deixa de pousar o seu peso de vellice e borralla, o nosos rapaces de cigarons... As novas condicions de "pernocta" en Laza, ¿trocará a calidade do likorkafé?.
Dios, que ledicia se me mete no corpo só de imaxinarme alí neses días.
Entroido mais ca nunca, entroido mais ca sempre
entrando pola porta, saindo a "catro pés"
cantandolle a Maruxa, cantandolle a Xosé
bailando sen vergoña, danzando até caer.
Democracia berrada
OUUUUuuuu
O facer o que un critica e apoiarse no que un despeza non quita para nada o dereito a facelo ou criticalo nin engade mais dignidade ou lexitimidade o criticado/desprezado.
Chámame a mín a atención nesta lexislatura o contínuo recurso ó referéndum de berridos ou á capacidade de convocatoria dunha iniciativa, dun ideal, dun colectivo... de tal xeito que nos atopamos instalados nun 'combate' entre manifestacions, nunha versión 3.0 neocon das flash mob (Multitudes instantáneas) TODAS con claros fins partidarios.
É moi triste para unha sociedade que ningúen se rebele contra semellante uso e abuso do dereito a se manifestar por parte de uns e de outros e faga ver que o único verdadeiramente coherente nesta situación é facer unha fonda reforma do sistema político para "por en valor" a premisa democrática de: Unha persoa = un voto de tal xeito que cando certo número (que cando menos debera ser do 20% do total) de cidadans representados ou non por organizacions políticas ou sociais ... pedise a participación na toma de decisións políticas de "novo cuño", este debate se resolvese mediante referendum de votos.
Os cidadans debemos lembrar estes intres nos que uns e outros nos chaman a mobilizarnos por tal ou cual causa que xa están a debate no parlamento para visualizar como, o que o sistema chama, a democracia; se atopa ancorado nun pasado (recente, mais pasado) no que a 'velocidade da información' non permitía mais ca unha participación indirecta nos asuntos políticos mediante representantes elexidos para longos períodos de tempo e que non lle redían contas ós seus electores mais ca unha vez cada catro anos nunha especie de DEMOCRACIA INTERMITENTE... Agora se pode avanzar senon cara a un sistema asambleario (que non lle interesa a case ninguen) si a unha DEMOCRACIA CONTÍNUA, na que eses representantes poden e DEBEN consultar ós seus electores e respostar diante deles das súas actuacions políticas tendo a súa representación SEMPRE dependente do apoio da poboación do seu distrito electoral.
Así as decisións gubernamentais como negociar con bandas terroristas ou enviar tropas a unha zona de conflicto sen mandato da ONU non se poderían apoiar en coalicions puntuais ou en maiorías de un día e non sería preciso o confrontamento na rúa de grupos de cidadans nos que non todos saben o que se está a reivindicar e nos que existe o risco, xa demostrado, de que un pequeno grupo de persoas alleas ós bandos se adique a "reventar" esas manifestacions, causando incidentes que xustifiquen 'estados de sitio' para que "os outros" non se podan manifestar.
Ainda mais, si seguimos con esta espiral de manifestacions e contramanifestacions poderá chegar outra "revolución laranxa". ¿imaxinadesvos a Rajoy acampado na castellana?. Surrealista.
O facer o que un critica e apoiarse no que un despeza non quita para nada o dereito a facelo ou criticalo nin engade mais dignidade ou lexitimidade o criticado/desprezado.
Chámame a mín a atención nesta lexislatura o contínuo recurso ó referéndum de berridos ou á capacidade de convocatoria dunha iniciativa, dun ideal, dun colectivo... de tal xeito que nos atopamos instalados nun 'combate' entre manifestacions, nunha versión 3.0 neocon das flash mob (Multitudes instantáneas) TODAS con claros fins partidarios.
É moi triste para unha sociedade que ningúen se rebele contra semellante uso e abuso do dereito a se manifestar por parte de uns e de outros e faga ver que o único verdadeiramente coherente nesta situación é facer unha fonda reforma do sistema político para "por en valor" a premisa democrática de: Unha persoa = un voto de tal xeito que cando certo número (que cando menos debera ser do 20% do total) de cidadans representados ou non por organizacions políticas ou sociais ... pedise a participación na toma de decisións políticas de "novo cuño", este debate se resolvese mediante referendum de votos.
Os cidadans debemos lembrar estes intres nos que uns e outros nos chaman a mobilizarnos por tal ou cual causa que xa están a debate no parlamento para visualizar como, o que o sistema chama, a democracia; se atopa ancorado nun pasado (recente, mais pasado) no que a 'velocidade da información' non permitía mais ca unha participación indirecta nos asuntos políticos mediante representantes elexidos para longos períodos de tempo e que non lle redían contas ós seus electores mais ca unha vez cada catro anos nunha especie de DEMOCRACIA INTERMITENTE... Agora se pode avanzar senon cara a un sistema asambleario (que non lle interesa a case ninguen) si a unha DEMOCRACIA CONTÍNUA, na que eses representantes poden e DEBEN consultar ós seus electores e respostar diante deles das súas actuacions políticas tendo a súa representación SEMPRE dependente do apoio da poboación do seu distrito electoral.
Así as decisións gubernamentais como negociar con bandas terroristas ou enviar tropas a unha zona de conflicto sen mandato da ONU non se poderían apoiar en coalicions puntuais ou en maiorías de un día e non sería preciso o confrontamento na rúa de grupos de cidadans nos que non todos saben o que se está a reivindicar e nos que existe o risco, xa demostrado, de que un pequeno grupo de persoas alleas ós bandos se adique a "reventar" esas manifestacions, causando incidentes que xustifiquen 'estados de sitio' para que "os outros" non se podan manifestar.
Ainda mais, si seguimos con esta espiral de manifestacions e contramanifestacions poderá chegar outra "revolución laranxa". ¿imaxinadesvos a Rajoy acampado na castellana?. Surrealista.
Fracasado o apagón acendamo-lo futuro
OUUUUuuuu
Onte á noitiña tiñamos unha cita importante para facer patente tódolos cidadans de xeito individual/familiar o noso recoñecemento do problema causado polo consumo enerxético e as emisions de CO2 e outros gases de "efecto invernadoiro" e o noso COMPROMISO para tomar medidas cara ó futuro.
Tratábase dun xesto ben sinxelo; apaga-las luces e os trebellos eléctricos do fogar durante 5 miserentos minutos... abondaba con ir á caixa de contadores e baixar o fusible "main"...
Para os nenos tratouse dun xogo mais, alí ó redor da vela e a linterna falamos do que acontecía e cando nos decatamos ian 6 minutos.
A convocatoria foi un FRACASO rotundo; malia á difusión polos medios de comunicación (telexornais incluidos), a adhesión de moitísimas organizacions de todo tipo (dende asociacions veciñais e de amas de casa ata grupos ecoloxistas) e a das propias administracions que se implicaron "sumando" ó apagón monumentos i edificios institucionais o certo é que un descenso dun 2,5% (en Galiza seica un 0,5%) é moi pouco para significar ren... Cun pouco mais de calor ou dentro dun mes con algo mais de luz se consigue ata un 5% menos de consumo.
Debemos se-los cidadans os que poñamos este complexo problema enrriba das mesas dos políticos e poderosos, e non á inversa como aconteceu en Davos pois xa sabemos que esta clase de xente non se caracteriza polo seu altruismo e que "non dan puntada se fio"... dentro duns anos, si os deixamos, farán realidade aquela imaxe dunha obra de Orwell e lles deberemos "o aire que respiramos".
Fan falla mais iniciativas e mais integración ("transversalidade" din os entendidos) nos plantexamentos políticos e precisase tamén unha adaptación local dos postulados cara á diminución das emisions de CO2. Eu mesmo me vexo na obriga de rectificar e decir que o problema non é a combustión de carbón senon o nulo interese en face-lo dun xeito sostible.
Deixemos de agardar a que unha única implementación nos arranxe este complexo tema e deixemos de preocuparnos por temas vanais ou por "circos". Abramo-los ollos somos nós os que habitamos na terra, somos nós os que causamo-lo problema, só nós podemos solucionalo.
Edición 5/02/2007
Evidentemente se podería ter investigado mais como fixo xerelo para dar datos exactos sobre a repercusión da convocatoria que, por certo, non constituía en sí mesma unha medida de aforro enerxético (e moito erra quen así pense) senon que tiña a dobre finalidade de facer unha chamada de atención sobre a situación e os evidentes riscos para o noso futuro e de facer un "calibrado" de ata donde chega o coñecemento real sobre a situación entre a cidadanía... e ahí é onde eu atopo o FRACASO pois a escasa baixada do consumo nunha hora "pico" na que os cidadans (os que temos fill@s) soemos estar no fogar; debeuse, coido, mais ó "apoio" das institucions que as accions dos própios cidadans. Os gobernantes andiveron 'listos' para se apropiar da iniciativa e non deixarse sinalar como responsables de non tomar medidas reais para atalla-lo tema.
En canto a si a medida é contradictoria pois logo, ó voltarmos a encender todo, se gastou mais... repito que NON era unha medida de aforro enerxético. O aforro faise tódolos días, non en 5 minutos: Aforro non é igual a pelotazo por moito que en Davos os poderosos así o pensaran.
Onte á noitiña tiñamos unha cita importante para facer patente tódolos cidadans de xeito individual/familiar o noso recoñecemento do problema causado polo consumo enerxético e as emisions de CO2 e outros gases de "efecto invernadoiro" e o noso COMPROMISO para tomar medidas cara ó futuro.
Tratábase dun xesto ben sinxelo; apaga-las luces e os trebellos eléctricos do fogar durante 5 miserentos minutos... abondaba con ir á caixa de contadores e baixar o fusible "main"...
Para os nenos tratouse dun xogo mais, alí ó redor da vela e a linterna falamos do que acontecía e cando nos decatamos ian 6 minutos.
A convocatoria foi un FRACASO rotundo; malia á difusión polos medios de comunicación (telexornais incluidos), a adhesión de moitísimas organizacions de todo tipo (dende asociacions veciñais e de amas de casa ata grupos ecoloxistas) e a das propias administracions que se implicaron "sumando" ó apagón monumentos i edificios institucionais o certo é que un descenso dun 2,5% (en Galiza seica un 0,5%) é moi pouco para significar ren... Cun pouco mais de calor ou dentro dun mes con algo mais de luz se consigue ata un 5% menos de consumo.
Debemos se-los cidadans os que poñamos este complexo problema enrriba das mesas dos políticos e poderosos, e non á inversa como aconteceu en Davos pois xa sabemos que esta clase de xente non se caracteriza polo seu altruismo e que "non dan puntada se fio"... dentro duns anos, si os deixamos, farán realidade aquela imaxe dunha obra de Orwell e lles deberemos "o aire que respiramos".
Fan falla mais iniciativas e mais integración ("transversalidade" din os entendidos) nos plantexamentos políticos e precisase tamén unha adaptación local dos postulados cara á diminución das emisions de CO2. Eu mesmo me vexo na obriga de rectificar e decir que o problema non é a combustión de carbón senon o nulo interese en face-lo dun xeito sostible.
Deixemos de agardar a que unha única implementación nos arranxe este complexo tema e deixemos de preocuparnos por temas vanais ou por "circos". Abramo-los ollos somos nós os que habitamos na terra, somos nós os que causamo-lo problema, só nós podemos solucionalo.
Edición 5/02/2007
Evidentemente se podería ter investigado mais como fixo xerelo para dar datos exactos sobre a repercusión da convocatoria que, por certo, non constituía en sí mesma unha medida de aforro enerxético (e moito erra quen así pense) senon que tiña a dobre finalidade de facer unha chamada de atención sobre a situación e os evidentes riscos para o noso futuro e de facer un "calibrado" de ata donde chega o coñecemento real sobre a situación entre a cidadanía... e ahí é onde eu atopo o FRACASO pois a escasa baixada do consumo nunha hora "pico" na que os cidadans (os que temos fill@s) soemos estar no fogar; debeuse, coido, mais ó "apoio" das institucions que as accions dos própios cidadans. Os gobernantes andiveron 'listos' para se apropiar da iniciativa e non deixarse sinalar como responsables de non tomar medidas reais para atalla-lo tema.
En canto a si a medida é contradictoria pois logo, ó voltarmos a encender todo, se gastou mais... repito que NON era unha medida de aforro enerxético. O aforro faise tódolos días, non en 5 minutos: Aforro non é igual a pelotazo por moito que en Davos os poderosos así o pensaran.
Imaxes do home
Atalaia dende a que abrín os ollos ó mundo
Carballo grande, sombra do verán, protección no inverno
Fonte da que bebín as esencias da lingua e do "sermos"
Rompeondas no que bateron as presas de neno barbudo
Firmamento no que non atinei co roteiro
ata que a paternidade me amosou a túa guía
Abrazo agardado, desexado na porta da festa; alegría
Asubio pola mañan, música da banda ó mediodía
Agasallo dos meus bens, premio dos seus esforzos
GALEGO de Palmou, de Lalín e do mundo enteiro.
Carballo grande, sombra do verán, protección no inverno
Fonte da que bebín as esencias da lingua e do "sermos"
Rompeondas no que bateron as presas de neno barbudo
Firmamento no que non atinei co roteiro
ata que a paternidade me amosou a túa guía
Abrazo agardado, desexado na porta da festa; alegría
Asubio pola mañan, música da banda ó mediodía
Agasallo dos meus bens, premio dos seus esforzos
GALEGO de Palmou, de Lalín e do mundo enteiro.
Fronteira non, encontro
OUUUUuuuu
Dempois de escoitar , sen sabelo, o derradeiro asubio alegre de quen me deu vida acudín ó teatro Bérgidum a participar da festa do "galego-berciano" na entrega dos premios xarmenta. Acudín a participar porque para "facer bulto" non facia falla...
Foi un acto completo dabondo, con actuacions musicais bercianas, galegas e do mundo e no que se falou "berciano", galego, castelan e sefardí.
Ainda sorprendeume polo seu manexo das cordas e coitelos das verbas, Uxía agasallounos con 3 luceiros do mais clásico repertorio galego un deles -"unha noite na eira do trigo"- de fonda lembranza emigrante que me voltou a levar ás xuntanzas das fins de semana caraqueñas... Dona Argentina Frey e 'alegría berciana' puxeron imaxe e voz ó que é o singular sincretismo "galego-berciano".
A remozada música sefardí de Sirma amosou artisticamente a escencia do encontro que ten lugar en "terras de paso" como esta.
Rapabestas fixo notas da singular paisaxe e idiosincrasia berciana.
Os de Vagalume cos seus 'curtos' teatrais antes de cada entrega oficial deron boa mostra do "humor galego" e da extensión das teimas é redor da lingua mais aló dos ancares.
Da parte política só me quero referir á presencia do 'consejero' de cultura da JCyL porque me sorprendeu a altura da representación política enviada dende Valladolid e o contraste coa auséncia (polo menos na escea) de representación política do concello de Ponferrada...
A emocionada digresión de Amancio Prada lembrando como coñeceu él a escencia do galego na terra berciana ainda antes de saberes da existencia do idioma coma tal e a súa emoción ó recibir os versos rosalianos na lonxana terra de pucela abríronme os ollos o titular da entrada: O bierzo non é fronteira, é encontro. Tivo/ten a oportunidade de estar como "Portico de Galicia" na 'internet medieval' que era o camiño e aproveitouna multidireccionalmente.
O discurso do presidente da RAG puxo moitas cousas no seu sitio; en primeiro lugar: Non se trata da festa da cultura galega no bierzo; trátase da festa da cultura "galego-berciana", unha homxe ós que se esforzaron i esforzan en conservar, difundir e transmitir uns valores i expersions tan propios como galegos.
As dúas reivindicacions do acto:
Dempois de escoitar , sen sabelo, o derradeiro asubio alegre de quen me deu vida acudín ó teatro Bérgidum a participar da festa do "galego-berciano" na entrega dos premios xarmenta. Acudín a participar porque para "facer bulto" non facia falla...
Foi un acto completo dabondo, con actuacions musicais bercianas, galegas e do mundo e no que se falou "berciano", galego, castelan e sefardí.
Ainda sorprendeume polo seu manexo das cordas e coitelos das verbas, Uxía agasallounos con 3 luceiros do mais clásico repertorio galego un deles -"unha noite na eira do trigo"- de fonda lembranza emigrante que me voltou a levar ás xuntanzas das fins de semana caraqueñas... Dona Argentina Frey e 'alegría berciana' puxeron imaxe e voz ó que é o singular sincretismo "galego-berciano".
A remozada música sefardí de Sirma amosou artisticamente a escencia do encontro que ten lugar en "terras de paso" como esta.
Rapabestas fixo notas da singular paisaxe e idiosincrasia berciana.
Os de Vagalume cos seus 'curtos' teatrais antes de cada entrega oficial deron boa mostra do "humor galego" e da extensión das teimas é redor da lingua mais aló dos ancares.
Da parte política só me quero referir á presencia do 'consejero' de cultura da JCyL porque me sorprendeu a altura da representación política enviada dende Valladolid e o contraste coa auséncia (polo menos na escea) de representación política do concello de Ponferrada...
A emocionada digresión de Amancio Prada lembrando como coñeceu él a escencia do galego na terra berciana ainda antes de saberes da existencia do idioma coma tal e a súa emoción ó recibir os versos rosalianos na lonxana terra de pucela abríronme os ollos o titular da entrada: O bierzo non é fronteira, é encontro. Tivo/ten a oportunidade de estar como "Portico de Galicia" na 'internet medieval' que era o camiño e aproveitouna multidireccionalmente.
O discurso do presidente da RAG puxo moitas cousas no seu sitio; en primeiro lugar: Non se trata da festa da cultura galega no bierzo; trátase da festa da cultura "galego-berciana", unha homxe ós que se esforzaron i esforzan en conservar, difundir e transmitir uns valores i expersions tan propios como galegos.
As dúas reivindicacions do acto:
- A construcción da "casa Sarmiento" en Vilafranca do Bierzo
- A reivindicación de Antonio Fernández Morales; autor cababelense de adopción que publicou en 1861 un "ensayo poético en dialecto berciano" con 15 poemas en galego. e a proposta para lle adiacar o día das letras galegas nos vindeiros anos.
Arroutada
OUUUUuuuu
O venres á derradeira veu a musa e me arroutei; cheguei á casa e decidín liscar lonxe sen plano nen guia... Calmoume o diálogo coas tapiñas e o "likor-maría".
Espertei para concreta-la iluminación. Fomos cumpli-lo desexo dos rapaces gracias a un bó amigo.
Andivemos de compras pola zona mais "viva" da capital, comemos "verde" e nos enguliu a besta para podermos ir patinar.
Cando rematou o día esquencerame da sombra e da luz.
Ó día seguinte fomos "pradear" por pasear...
Foi unha visita curta mais intensa; chea de conversas clarificatorias. É o que ten viaxar; que contactas con outras realidades, calibras e decides.
O venres á derradeira veu a musa e me arroutei; cheguei á casa e decidín liscar lonxe sen plano nen guia... Calmoume o diálogo coas tapiñas e o "likor-maría".
Espertei para concreta-la iluminación. Fomos cumpli-lo desexo dos rapaces gracias a un bó amigo.
Andivemos de compras pola zona mais "viva" da capital, comemos "verde" e nos enguliu a besta para podermos ir patinar.
Cando rematou o día esquencerame da sombra e da luz.
Ó día seguinte fomos "pradear" por pasear...
Foi unha visita curta mais intensa; chea de conversas clarificatorias. É o que ten viaxar; que contactas con outras realidades, calibras e decides.
O solpor do dialogo
OUUUUuuuu
Veño sendo puntualmente informado polos medios dos dous "procesos" politicos mais importantes que se están a desenrolar na actualidade e seméllame estar diante dunha escena de cinema ou de "best-seller".
Por unha banda a recomposición de zapiavelo con 'roubado' incluido chamándolle erro ó proceso de paz (do que recoñecera os riscos hai xa tempo) non bastou ó nacionalismo centripeto que quería/quere unha rendición en toda regla ás súas teses de demonización de tódalas ideas que replantexen o marco territorial "escrito a ferro e lume" na actual "carta de chumbo". Os mesmos que executaron o aillamento das ideas contrárias ás súas son agora os que se queixan de seren postos en "cuarentena sanitaria"... i é que a 'lealtade institucional' (como tantas outras cousas) no lles é de aplicación cando lles toca a eles levala a cabo.
Ainda así zapiavelo esta a manobrar con desesperación para conquerir un marco que lle permita asumi-lo fracaso do proceso de paz e supera-los "globos sonda" que unha e outra volta lanzan os medios afins á esquerda abertxale nunha tentativa desestabilizadora para(?). Ten polo de agora apoio político mais ca dabondo para elo mais debera reflexionar porque igual que as parellas SEMPRE se rompen por 'culpa' dos dous implicados tamén nos díalogos rotos ámbalas dúas partes puderon facer algo mais.
A paz merecía (e merece) esa oportunidade, a verba non pode permanecer silenciada permanentemente (esto si é un "Malaverbismo"= Malabares+verbas) e, antes ou dempois, as persoas de ben voltarán a tentalo.
Veño sendo puntualmente informado polos medios dos dous "procesos" politicos mais importantes que se están a desenrolar na actualidade e seméllame estar diante dunha escena de cinema ou de "best-seller".
Por unha banda a recomposición de zapiavelo con 'roubado' incluido chamándolle erro ó proceso de paz (do que recoñecera os riscos hai xa tempo) non bastou ó nacionalismo centripeto que quería/quere unha rendición en toda regla ás súas teses de demonización de tódalas ideas que replantexen o marco territorial "escrito a ferro e lume" na actual "carta de chumbo". Os mesmos que executaron o aillamento das ideas contrárias ás súas son agora os que se queixan de seren postos en "cuarentena sanitaria"... i é que a 'lealtade institucional' (como tantas outras cousas) no lles é de aplicación cando lles toca a eles levala a cabo.
Ainda así zapiavelo esta a manobrar con desesperación para conquerir un marco que lle permita asumi-lo fracaso do proceso de paz e supera-los "globos sonda" que unha e outra volta lanzan os medios afins á esquerda abertxale nunha tentativa desestabilizadora para(?). Ten polo de agora apoio político mais ca dabondo para elo mais debera reflexionar porque igual que as parellas SEMPRE se rompen por 'culpa' dos dous implicados tamén nos díalogos rotos ámbalas dúas partes puderon facer algo mais.
A paz merecía (e merece) esa oportunidade, a verba non pode permanecer silenciada permanentemente (esto si é un "Malaverbismo"= Malabares+verbas) e, antes ou dempois, as persoas de ben voltarán a tentalo.
FRONTE ESTATUTIÑO
Se nas parellas a ruptura e culpa de ámbalas partes nos trios seica sempre hai algúen que non "empuxa" dabondo... Malia que él dí que se esforzou o certo é que a min me semella que Touriño non quixo apretar mais para non descolocarse por si os adiantos electorais... ¿Pudo ceder mais o nacionalismo centrifugo?; se cadra, seguindo a teoría do "slow nation" o que se debeu ofrecer mais que un menú de 'isto é o que hai' foi un:-aceptamos "nacionalidade diferenciada" (ou a fórmula que levase Feijoo), mais ¿ti que aceptas?: Marco competencial ampliado, Novas capacidades de financiamento e lexislación, representación económica e política internacional para asuntos de incumbencia/competencia directa, politicas activas (de discriminación positiva, non de imposición) de fomento da cultura e lingua do pais...Morreu unha oportunidade, foise incapaz de manter un dialogo mais non pensedes que se perdeu algo mais ca tempo... Os humanos pasamos, as ideas evolucionan posicions que hoxe son "centro" mañan serán reaccionarias.
Entelequia Enerxética
OUUUUuuuu
Ten o debate "práctico" sobre o futuro enerxético e sobre o transporte moito de política e debe telo para que resulte efectivo.
Partimos dun modelo que esta a dar signos de esgotamento: A producción enerxética baséase nun "mix" no que predomina a combustión de carbón e derivados do petroleo e a enerxía nuclear; está medrando a producción con 'ciclo combinado' e alguhas fontes renovabeis "non constántes" (eólica principalmente). No transporte estamos ainda no imperio do motor de combustión a base de derivados do petroleo co nacente pulo de combustibles mixtos (biodiesel) e motores mixtos (híbridos).
Os tres principales problemas son:
No número de Novembro da revista Investigación y Ciencia faise un repaso á situación do troco climatico produccido polo "efecto invernadoiro" e as medidas que poden contribuir en conxunto a paliarmos a emisión destes gases sen afectar ó desenrolo económico mais SI trocando alguns dos nosos hábitos.
Cito en concreto o artigo ¿que facer co carbón? porque afecta moi de perto á bisbarra berciana i entra nun tema que se atopa no debate político local: A captación do CO2 producido na combustión do carbón evitando a súa emisión a atmósfera.
Ten o proxecto do CIEMAT para o Bierzo demasiado calado político pois o se tratar do proxecto "duns" os "outros" semellan adicarse só a sementar dúbidas no doado camiño da grandielocuencia e a inconcreción dos primeiros.
Ten moitos valores que remarcar un proxecto coma este para que se ande a facer política de "postiños" con él. A simples opción de seguir producindo enerxía co carbón sen que repercuta na emisión de CO2 á atmósfera debera ser motivo dabondo para a esperanza desta terra.
Que un centro de investigación sobre as dúas facianas do tema (captar o CO2 e almacenalo) se faga no bierzo constitue un xeito lóxico de centrar a investigación alí donde está o problema.
A elo se engade a "posta en valor" dunha instalación histórica e condeada á desaparición como era a central vella da MSP na marxe do sil dentro xa do casco urbán de Ponferrada que se vai a adicar a 'museo da enerxía' con visión de futuro (espero)
A "aparición" de proxectos paralelos de empresas que figuran no proxecto CIEMAT-Bierzo só indica unha vontade obtruccionista e a necesidade de xustificarse; pois sin que ningúen llo pregunte respostan a ¿porqué non se fixo esto antes?:
Porque haberá que explicar que no futuro o 'mix' enerxético e de transporte non poderá ser como o actual; á marxe da desaparción ou non da enerxía nuclear de fisión, a desaparición paulatina das centrais de gasoleo e gas natural, a modificación das centrais de carbón como xa se sinalou e a irrupción de formas de producción de enerxia renovables e 'constántes' o futuro será dependente de xeito principal de COMO ESTEMOS DISPOSTOS A NOS IMPLICAR NEL; pois as medidas de eficiencia enerxética deberan estar nas prioridades non só cotians senon (principalmente) nas prioridades de deseño de edificios, máquinas, actividades etc.
Por exemplo: sempre me chama a atención a cantidade de enerxía que se debe empregar na iluminación nocturna; no derradeiro tempo ando abraiado coa iluminación do novo parque da Rosaleda. ¿non sería dabondo con alguna luz menos?, ¿non se poderían por lámparas de baixo consumo ou sistemas LEDs?, ¿non se poderían colocar farolas con captación fotoeléctrica cargando unha bateria polo día para iluminar, cando menos, parte da noite?... Ahí falla a presencia do "pensamento ambiental" no deseño e posta en marcha de moitas iniciativas.
Deixemonos de paos de uns para outros e de críticas non realistas, non existe unha única via para acadar unha contención do CO2 mantendo o desenrolo económico.
Ten o debate "práctico" sobre o futuro enerxético e sobre o transporte moito de política e debe telo para que resulte efectivo.
Partimos dun modelo que esta a dar signos de esgotamento: A producción enerxética baséase nun "mix" no que predomina a combustión de carbón e derivados do petroleo e a enerxía nuclear; está medrando a producción con 'ciclo combinado' e alguhas fontes renovabeis "non constántes" (eólica principalmente). No transporte estamos ainda no imperio do motor de combustión a base de derivados do petroleo co nacente pulo de combustibles mixtos (biodiesel) e motores mixtos (híbridos).
Os tres principales problemas son:
- O innegable efecto invernadoiro sobre o cuia orixe podería admitirse debate mais sobre a súa velocidade é CULPA do desenrolo tecnolóxico-industrial dos derradeiros 150 anos.
- A dependencia enerxética dos paises occidentais (en especial de europa) que lastra gravemente as opcions de futuro das vindeiras xeracions.
- O encarecemento e progresivo esgotamento do petroleo e o gas natural froito da lóxica limitación natural das reservas e da entrada no mercado dos millons de consumidores dos novos paises desenrolados (China e India) cuias clases medias ainda que fosen mais conscientes que as clases medias europeas de hai 20 anos consumirán mais petroleo ca eles polo simples feito de seren mais.
No número de Novembro da revista Investigación y Ciencia faise un repaso á situación do troco climatico produccido polo "efecto invernadoiro" e as medidas que poden contribuir en conxunto a paliarmos a emisión destes gases sen afectar ó desenrolo económico mais SI trocando alguns dos nosos hábitos.
Cito en concreto o artigo ¿que facer co carbón? porque afecta moi de perto á bisbarra berciana i entra nun tema que se atopa no debate político local: A captación do CO2 producido na combustión do carbón evitando a súa emisión a atmósfera.
Ten o proxecto do CIEMAT para o Bierzo demasiado calado político pois o se tratar do proxecto "duns" os "outros" semellan adicarse só a sementar dúbidas no doado camiño da grandielocuencia e a inconcreción dos primeiros.
Ten moitos valores que remarcar un proxecto coma este para que se ande a facer política de "postiños" con él. A simples opción de seguir producindo enerxía co carbón sen que repercuta na emisión de CO2 á atmósfera debera ser motivo dabondo para a esperanza desta terra.
Que un centro de investigación sobre as dúas facianas do tema (captar o CO2 e almacenalo) se faga no bierzo constitue un xeito lóxico de centrar a investigación alí donde está o problema.
A elo se engade a "posta en valor" dunha instalación histórica e condeada á desaparición como era a central vella da MSP na marxe do sil dentro xa do casco urbán de Ponferrada que se vai a adicar a 'museo da enerxía' con visión de futuro (espero)
A "aparición" de proxectos paralelos de empresas que figuran no proxecto CIEMAT-Bierzo só indica unha vontade obtruccionista e a necesidade de xustificarse; pois sin que ningúen llo pregunte respostan a ¿porqué non se fixo esto antes?:
La apuesta por buscar fórmulas para “secuestrar” el CO2, se produce según Pizarro, en un contexto en el que los costes que generan hacen rentables los estudios. “Cuando se pone precio al CO2, empieza a haber costes y compensa la investigación”
Porque haberá que explicar que no futuro o 'mix' enerxético e de transporte non poderá ser como o actual; á marxe da desaparción ou non da enerxía nuclear de fisión, a desaparición paulatina das centrais de gasoleo e gas natural, a modificación das centrais de carbón como xa se sinalou e a irrupción de formas de producción de enerxia renovables e 'constántes' o futuro será dependente de xeito principal de COMO ESTEMOS DISPOSTOS A NOS IMPLICAR NEL; pois as medidas de eficiencia enerxética deberan estar nas prioridades non só cotians senon (principalmente) nas prioridades de deseño de edificios, máquinas, actividades etc.
Por exemplo: sempre me chama a atención a cantidade de enerxía que se debe empregar na iluminación nocturna; no derradeiro tempo ando abraiado coa iluminación do novo parque da Rosaleda. ¿non sería dabondo con alguna luz menos?, ¿non se poderían por lámparas de baixo consumo ou sistemas LEDs?, ¿non se poderían colocar farolas con captación fotoeléctrica cargando unha bateria polo día para iluminar, cando menos, parte da noite?... Ahí falla a presencia do "pensamento ambiental" no deseño e posta en marcha de moitas iniciativas.
Deixemonos de paos de uns para outros e de críticas non realistas, non existe unha única via para acadar unha contención do CO2 mantendo o desenrolo económico.
O valor entre as bombas
OUUUUuuuu
Un día destes o presidente do goberno español comparecerá en sé parlamentar para explica-lo remate do proceso de paz que ETA notificou estruendosa e tráxicamente o 30 de Decembro (tal e como predixera Patxi Zabaleta). Fai ben en comparecer no parlamento pois foi ata alí a facer público o inicio do mesmo e a formar unha maioría política que o respaldase, fai ben en mostra-la súa disposición continúada cara ó dialogo fronte ós que coidan que os berros ou a violencia poden solucionar REALMENTE algo e fai ben porque é preciso explicar agora que o goberno no se "estaba rendindo" nen se estaba "entregando" ás pretensions políticas da esquerda abertxale.
Eu da incredulidade pase á 'credulidade' total; créome que o goberno non sospeitase ren mailia que desde hai 3 meses a espiral de "faroles" ia en aumento i ETA xa comunicara o remate do outono como data límite. Créome que a esquerda abertxale non soubese ren malia ó peche das canles de comunicación co goberno e a "mesa de partidos", créomoe que esa salvaxada de bomba fose detoada pola policía e que isto se negase ó saberse dos dous desaparecidos (agora falecidos) e creo que o mesmo presidente do goberno que dixo no lugar do atentado que mantiña a súa vontade para acada-la paz considerase rematado, roto e ··· o proceso.
Agora Zapiavelo vai ter que sacar unha nova reviravolta para que a forte aposta que foi o proceso de paz non o acabe arroxando nunha aperta asfixiante (PACTO) que só pretendeu no seu momento silenciar ós que consideramos ó actual marco constitucional SUPERABLE.
Pode que tivese algo de razón no que a 'pedra de toque' era a NECESIDADE da esquerda abertxale de se presentar ás eleccions municipais tanto polo aspecto económico como polo manexo de información que os resultados que acada lle significan; como queira que fose o goberno esixiu algún xesto mais aló da tregua "permanente" (que ó cabo foi mais efimera que un peiteado) e que 'os nervios' fixeron o resto.
Agora ¿aproveitará ZP para consensua-la reforma anti-salica co PP de tal xeito que, ante a próxima abdicación de Juan Carlos en Felipe este poda; dentro da actual lexislatura, levala adiante como xeito de "xustificarse" cara á poboación 'gañando o seu referendum'?.
Un día destes o presidente do goberno español comparecerá en sé parlamentar para explica-lo remate do proceso de paz que ETA notificou estruendosa e tráxicamente o 30 de Decembro (tal e como predixera Patxi Zabaleta). Fai ben en comparecer no parlamento pois foi ata alí a facer público o inicio do mesmo e a formar unha maioría política que o respaldase, fai ben en mostra-la súa disposición continúada cara ó dialogo fronte ós que coidan que os berros ou a violencia poden solucionar REALMENTE algo e fai ben porque é preciso explicar agora que o goberno no se "estaba rendindo" nen se estaba "entregando" ás pretensions políticas da esquerda abertxale.
Eu da incredulidade pase á 'credulidade' total; créome que o goberno non sospeitase ren mailia que desde hai 3 meses a espiral de "faroles" ia en aumento i ETA xa comunicara o remate do outono como data límite. Créome que a esquerda abertxale non soubese ren malia ó peche das canles de comunicación co goberno e a "mesa de partidos", créomoe que esa salvaxada de bomba fose detoada pola policía e que isto se negase ó saberse dos dous desaparecidos (agora falecidos) e creo que o mesmo presidente do goberno que dixo no lugar do atentado que mantiña a súa vontade para acada-la paz considerase rematado, roto e ··· o proceso.
Agora Zapiavelo vai ter que sacar unha nova reviravolta para que a forte aposta que foi o proceso de paz non o acabe arroxando nunha aperta asfixiante (PACTO) que só pretendeu no seu momento silenciar ós que consideramos ó actual marco constitucional SUPERABLE.
Pode que tivese algo de razón no que a 'pedra de toque' era a NECESIDADE da esquerda abertxale de se presentar ás eleccions municipais tanto polo aspecto económico como polo manexo de información que os resultados que acada lle significan; como queira que fose o goberno esixiu algún xesto mais aló da tregua "permanente" (que ó cabo foi mais efimera que un peiteado) e que 'os nervios' fixeron o resto.
Agora ¿aproveitará ZP para consensua-la reforma anti-salica co PP de tal xeito que, ante a próxima abdicación de Juan Carlos en Felipe este poda; dentro da actual lexislatura, levala adiante como xeito de "xustificarse" cara á poboación 'gañando o seu referendum'?.
Carta Real
Como hai un ano...
Señor rei: Escribolle esta con motivo de facerlle chegar as miñas peticions cara ó 2007:
* Que se escomence a camiñar na via da DEMOCRACIA para que @s cidadans actuais e futur@s sexamos responsables das nosas vidas e non prisioneiros de pactos anteriores.
* Que os seus chamamentos se dirixan a que sexa consultada e respectada a vontade ACTUAL d@s cidadans en tódolos aspectos da forma e organización do estado e a sociedade.
* Que sexa vostede coherente e someta o cargo da "jefactura del estado" á vontade da cidadanía e non ó mecanismo arcaico da herdanza biolóxica
Señor rei: Escribolle esta con motivo de facerlle chegar as miñas peticions cara ó 2007:
* Que se escomence a camiñar na via da DEMOCRACIA para que @s cidadans actuais e futur@s sexamos responsables das nosas vidas e non prisioneiros de pactos anteriores.
* Que os seus chamamentos se dirixan a que sexa consultada e respectada a vontade ACTUAL d@s cidadans en tódolos aspectos da forma e organización do estado e a sociedade.
* Que sexa vostede coherente e someta o cargo da "jefactura del estado" á vontade da cidadanía e non ó mecanismo arcaico da herdanza biolóxica
Iniciativa
OUUUUuuuu
Escomenzo o ano "atropelado" polo camión da gripe e da decepción do que xa supuña que ia pasar (mais os brutos non perderon a súa capacidade de me sorprender).
Tamén o escomenzo participando noutra inciativa política. A iniciativa Can de palleiro á que cheguei vai chuza¡ ; trátase dun espazo para o debate sobre o pais e o seu futuro que espero non se vexa invadido de "trolls" nen 'fanáticos'.
Hala, vou para cama a cura-la gripe que xa sabemos todos o que quere dicir "proceso autolimitado".
Escomenzo o ano "atropelado" polo camión da gripe e da decepción do que xa supuña que ia pasar (mais os brutos non perderon a súa capacidade de me sorprender).
Tamén o escomenzo participando noutra inciativa política. A iniciativa Can de palleiro á que cheguei vai chuza¡ ; trátase dun espazo para o debate sobre o pais e o seu futuro que espero non se vexa invadido de "trolls" nen 'fanáticos'.
Hala, vou para cama a cura-la gripe que xa sabemos todos o que quere dicir "proceso autolimitado".
O Paradoxo
OUUUUuuuu
Quero aproveitar a suba de visitas (desta volta algo menor que da outra vez) que sempre deixa tras de si que un medio de grande audiencia como vieiros o enlace a un...
Para plantexar un paradoxo que leva, coidamos, grande parte do que acontece no "sermos galegos" e que está detrás das inxustificabels revanchas que algúns se toman "polo ben do galego".
O paradoxo platexomo así: Un cidadán vai a un departamento dunha administración situado en Galiza (por non dicir nunha zona na que o galego é lingua oficial/cooficial) e se dirixe ó funcionario da ventaniña ou mesa en galego; o funcionario (servidor público seica) respóstalle:"No entiendo lo que me dice···". Estatísticamente está demostrado que o galego falante trocará de rexistro, incluso se disculpará co funcionario.
I é que o problema non e a historia continua de fracasos e auto odio senon un presente falto de espiritu sereo e consciente do que somos nós e o que somos no mundo.
Nun mundo que troca moi rápido trocando nós con el a toda velocidade; recibimos e aportamos, ou debéramos aportar, a nosa "céluda de universalidade" sen negar ren pois como dí a miña guia: "A PRÓXIMA ROSALÍA SERA NEGRA"
Quero aproveitar a suba de visitas (desta volta algo menor que da outra vez) que sempre deixa tras de si que un medio de grande audiencia como vieiros o enlace a un...
Para plantexar un paradoxo que leva, coidamos, grande parte do que acontece no "sermos galegos" e que está detrás das inxustificabels revanchas que algúns se toman "polo ben do galego".
O paradoxo platexomo así: Un cidadán vai a un departamento dunha administración situado en Galiza (por non dicir nunha zona na que o galego é lingua oficial/cooficial) e se dirixe ó funcionario da ventaniña ou mesa en galego; o funcionario (servidor público seica) respóstalle:"No entiendo lo que me dice···". Estatísticamente está demostrado que o galego falante trocará de rexistro, incluso se disculpará co funcionario.
I é que o problema non e a historia continua de fracasos e auto odio senon un presente falto de espiritu sereo e consciente do que somos nós e o que somos no mundo.
Nun mundo que troca moi rápido trocando nós con el a toda velocidade; recibimos e aportamos, ou debéramos aportar, a nosa "céluda de universalidade" sen negar ren pois como dí a miña guia: "A PRÓXIMA ROSALÍA SERA NEGRA"
SLOW NATION
OUUUUuuuu
Seguindo o fio da slow food xurdiu un xeito de vida, unha filosofía na que a vella europa semella verse bastante identificada; desta "filosofia slow" se pode desprender tamén un xeito mais racional e realista de defende-lo própio sen caermos en anacronismos, topiquismos nen revanchas que non fan mais que alonxar á xente que pode sentir esa mesma necesidade de ter una "IDENTIDADE SOCIAL" própia dentro ou organizada nun 'conxunto europeo'.
Nestes días de voltas e ríndome da peripecia do HIMNO GALEGO 'aflamencado' e as contudentes reaccions non só do BNG (que 'picou' ata o fondo dando a imaxe de intolerante "tribo hutu" que se buscou deles) senón tamén de intelectuais versados como Suso de Toro ou Manuel Rivas, percibín con claridade que o orgullo de nación non vai nunha verba ainda que sexa no referente lexislativo mais alto do pais, nen vai nunha bandeira, nen vai nunha canción ou himno; nen sequer vai nunha lingua...
Durante 40 anos de ditadura ou durante 400 de 'seculos escuros' ¿deixou Galicia de seren? ¿deixamos os galegos de sermos?. A persecución da lingua, o afastamento dos centros do poder e decisión, a forzada marcha do pais para gañarmos o pan, a simples 'inexistencia administrativa' de Galiza non conqueriron anulala.
Empregaba Unamuno (e a súa xeración intelectual) un concepto chamado INTRAHISTORIA para falar de como a verdadeira evolución das sociedades tiña pouco que ver cos feitos relevantes (reinados, batallas etc.). Do mesmo xeito coido que a existéncia da INTRANACIÓN non está tanto neses referentes que estan a causar diverxencias senon na conservación, reivindicación e apoio das características que o devir dos tempos e da terra fixeron de nós o que somos: GALEGOS.
¿Serei menos galego por non defini-lo estatuto a Galiza como "nación"?; non, como tampouco o son por vivir no Bierzo ou, ainda mais, como tampouco o era cando vivía en Venezuela e nen sequer sabía que Galiza existía e que os meus vellos non "falaban mal" senon que falaban unha lingua de seu.
E non estou a dicie que non reivindique o recoñecemento desa identidade nos símbolos antes enumerados; o que digo é que non se debe perde-lo referente de que esa "nación incesante" vai por diante de todo iso. Coido mais importánte pordermos facer unha lexislación e unha política medioambiental própia que se adapte ás características do territorio e que se decida no pais que ter unha definición ou outra no estatuto; por desgracia os que NON queren a verba nación no estatuto SI se apoiarían nelo para xustificaren que a política hidrográfica da zona de Verín se decida en Valladolid, que o principal remolcador da costa norte do estado se atope en Xixón ou que as empresas que encoran os nosos vales ou contaminan os nosos aires paguen os seus impostos noutras zonas da península donde venden a enerxía eiquí xerada como si a xerasen alí... Para concretar prefiro mil decisions tomadas: POR, PARA I EN Galiza que unha verba nun estatuto.
E todo isto débese reivindicar do mesmo xeito que os ríos e os mares traballan o terreo cunha inagotabel constancia morna, co "xeito slow". Por que por reivindicar se pode entender non aceptamos mais que as empresas e administracions traduzan o teu nome galego ó castelan "pelexandote" cos funcionarios dos rexistros civis primeiro para galeguiza-lo teu nome, logo "pelexarte" coa autoridade estatal expedidora do DNI para que poña o teu nome galego (nun documento en castelán) e logo refacer tódolos contratos coas empresas para troca-lo teu nome (e, de paso, que fagan o contrato en galego) todo isto sen estridencias, partindo da serenidade do que se considera que debera ser normal porque o revanchismo e "boicoteo" hai que deixarllelo ós verdadeiros intolerantes.
Seguindo o fio da slow food xurdiu un xeito de vida, unha filosofía na que a vella europa semella verse bastante identificada; desta "filosofia slow" se pode desprender tamén un xeito mais racional e realista de defende-lo própio sen caermos en anacronismos, topiquismos nen revanchas que non fan mais que alonxar á xente que pode sentir esa mesma necesidade de ter una "IDENTIDADE SOCIAL" própia dentro ou organizada nun 'conxunto europeo'.
Nestes días de voltas e ríndome da peripecia do HIMNO GALEGO 'aflamencado' e as contudentes reaccions non só do BNG (que 'picou' ata o fondo dando a imaxe de intolerante "tribo hutu" que se buscou deles) senón tamén de intelectuais versados como Suso de Toro ou Manuel Rivas, percibín con claridade que o orgullo de nación non vai nunha verba ainda que sexa no referente lexislativo mais alto do pais, nen vai nunha bandeira, nen vai nunha canción ou himno; nen sequer vai nunha lingua...
Durante 40 anos de ditadura ou durante 400 de 'seculos escuros' ¿deixou Galicia de seren? ¿deixamos os galegos de sermos?. A persecución da lingua, o afastamento dos centros do poder e decisión, a forzada marcha do pais para gañarmos o pan, a simples 'inexistencia administrativa' de Galiza non conqueriron anulala.
Empregaba Unamuno (e a súa xeración intelectual) un concepto chamado INTRAHISTORIA para falar de como a verdadeira evolución das sociedades tiña pouco que ver cos feitos relevantes (reinados, batallas etc.). Do mesmo xeito coido que a existéncia da INTRANACIÓN non está tanto neses referentes que estan a causar diverxencias senon na conservación, reivindicación e apoio das características que o devir dos tempos e da terra fixeron de nós o que somos: GALEGOS.
¿Serei menos galego por non defini-lo estatuto a Galiza como "nación"?; non, como tampouco o son por vivir no Bierzo ou, ainda mais, como tampouco o era cando vivía en Venezuela e nen sequer sabía que Galiza existía e que os meus vellos non "falaban mal" senon que falaban unha lingua de seu.
E non estou a dicie que non reivindique o recoñecemento desa identidade nos símbolos antes enumerados; o que digo é que non se debe perde-lo referente de que esa "nación incesante" vai por diante de todo iso. Coido mais importánte pordermos facer unha lexislación e unha política medioambiental própia que se adapte ás características do territorio e que se decida no pais que ter unha definición ou outra no estatuto; por desgracia os que NON queren a verba nación no estatuto SI se apoiarían nelo para xustificaren que a política hidrográfica da zona de Verín se decida en Valladolid, que o principal remolcador da costa norte do estado se atope en Xixón ou que as empresas que encoran os nosos vales ou contaminan os nosos aires paguen os seus impostos noutras zonas da península donde venden a enerxía eiquí xerada como si a xerasen alí... Para concretar prefiro mil decisions tomadas: POR, PARA I EN Galiza que unha verba nun estatuto.
E todo isto débese reivindicar do mesmo xeito que os ríos e os mares traballan o terreo cunha inagotabel constancia morna, co "xeito slow". Por que por reivindicar se pode entender non aceptamos mais que as empresas e administracions traduzan o teu nome galego ó castelan "pelexandote" cos funcionarios dos rexistros civis primeiro para galeguiza-lo teu nome, logo "pelexarte" coa autoridade estatal expedidora do DNI para que poña o teu nome galego (nun documento en castelán) e logo refacer tódolos contratos coas empresas para troca-lo teu nome (e, de paso, que fagan o contrato en galego) todo isto sen estridencias, partindo da serenidade do que se considera que debera ser normal porque o revanchismo e "boicoteo" hai que deixarllelo ós verdadeiros intolerantes.
Liderazgo
Bueno si, trátase dun pouco de auto-compracencia ¿é?. Estou abraiado deste traballo do Galopín.
NADAL
Non son meigo mais conxuro
Non son astronomo mais quero
baixar unha estrela do ceo
que non deixe queda-los esforzos valdeiros
que dé ós bós desexos oportunidade
e que o vento da fortuna encha velas e petos
deixándonos a nós mais perto
e ós problemas mais lonxe
Non son astronomo mais quero
baixar unha estrela do ceo
que non deixe queda-los esforzos valdeiros
que dé ós bós desexos oportunidade
e que o vento da fortuna encha velas e petos
deixándonos a nós mais perto
e ós problemas mais lonxe
Suscribirse a:
Entradas (Atom)