OUUUUuuuu... Onte pola tarde escoitei varios fragmentos das intervencios do debate parlamentar sobre as medidas que o goberno pon contra os efectos da crise.
Nun deles escoitei a Zapiavelo respostando ós argumentos empregados polos outros grupos parlamentares e, cando lle respostaba ó señor Duran escomenzou por lle reprochar que non apoiase os presupostos do estado para marcar diferencias respecto ó tema do financiamento autonómico; porque, lle dixo "estoy seguro de que se trata de una posición política". Mais, no fío delo ZP lle convidou a estudar conxuntamente as medidas adoptadas e os presupostos tal e como se fixera co imposto de sucesions de xeito que, como naquel caso, se acadesen ACORDOS INTERESANTES PARA AS EMPRESAS DO SEU PARTIDO; así como soa.
Por si algún aínda pensa que os politicos defenden os intereses dos cidadans... é evidente que no actual marco protodemocrático no que prima o financiamento das campañas dos partidos no canto das súas propostas e o cumplimento das mesmas son os grupos empresariais os que levan o control das formacions políticas. Non de unhas en particular: DE TODAS. Só se diferencian no tamaño (económico) das empresas que forman o partido.
Pensamentos de meu e comentarios sobor da actualidade en xeral.
A coroa que fala os poemas mortos e as vitimas
OUUUUuuuu... Si no canto de ouvir escoitaramos.
Levo defendido moitas voltas que reabrir feridas do pasado non leva a nada mais que hai feridas que están abertas porque non se pecharon no pasado. Hai quen dí que non houbo transición porque os aspectos esenciais do réxime anterior non foron tocados ó instaurase esta 'proto-democracia'; é mais, sostense que o actual sistema xustifica a existencia do anterior e a validez do seu método de instauración. Houbo unha guerra con toda a cantidade de víticmas que trae mais tamén houbo vítimas que se deberon a unha operación de limpeza sistemática dos elementos afins ó bando opositor. A diferenza é que ó gañar un bando os seus afins pasaron a ser mortos-martires e os dos outros desaparecidos-criminais.
Morreron mais de cenmil persoas, millons de poemas mortos que fixeron agromar poemas de amargor na vida de quen si sabía que eles ficaran nalgures esnaquizados pola tolemia de quen sostén a súa razón na forza. Coido que é xusto que se poda percurar os seus restos e darlle o tratamento que se considere oportuno.
Pero, ó entrar na xustiza temos moitas dificultades polas razons que xa arriba expliquei; o sistema non se pode procesar sistematicamente a si mesmo, acabaría estourando ó tentar aplicar os supostos principios que agora ten na súa orixe. Non pode pois permitir que se sistematice á percura da verdade e da xustiza de porqué aquela barbarie, a súa barbarie primixenia. Non vai permitir que se destape o lixo do seu interior mais lonxano e non vai tolerar que llo veñan a mostrar de fora por moito que se fixera o mesmo papel cara a outros.
Mais a demagoxia chega ó máximo cando non se quere aplicar a mesma "non-transición" ós conflitos actuais... Hai un cidadan privilexiado encaramado ó seu cargo naquel 'abracadabra' que se adica a falar en convites de toda casta do barbaro que é ir estrando as cunetas de mortos en nome de non sei que patria. Ten razón mais é unha razón HIPÓCRITA. Pola mesma razón TODAS as vítimas non só merecen recoñecemento como tales senon que MERECEN COÑECER A VERDADE, os motivos, as circunstancias, ós responsables...
Outra cousa ben diferente é que as vitimas sexan sacadas a colación no intre de dialogar sobre as bases nas que se fundamentan as diferencias; dende o meu punto de vista, si cada vez que na 'non-transición' se quixera falar de como se ia a organiza-la sociedade no futuro se puxeran a aquelas cenmil vitimas na mesa a resolución sería: "Pero queredes mais vítimas?". Así saiu o que saiu; nin recoñecemento nin DEMOCRACIA, un maxmix perralleiro.
A coroa esa que fala debería dicir que as recoñecidas vítimas merecen apoio e consolo; recoñecemento e resarcimento mais que non poden ser postas na mesa como argumento porque entón o argumento da parte opositora sería: "Cantas vítimas mais son precisas?". É simplemente escoitar o que se dí... si unha negociación non se fundamenta en argumentos senon no desexo de 'non derrota' dunha parte a outra parte vai respostar: "Aínda se queren mais vitimas?". Por desgracia hai moitos conflitos semellantes no mundo; oposotos totalitarios subidos a carros cheos de desgracia humana dicíndose os uns ós outros:" Eh, que ainda podo matar mais...".
Xa se soubo que o proceso de paz fracasou antes de nacer porque nas dúas partes non había intención de negociar. En ETA non había a reflexión que é precisa, para aprender que o camiño da violencia non leva a esa lóxica de acción-reacción de consecuencias liberadoras; senon a un hastío, a unha fartura de dor e sufrimento, de despropósitos. Do lado dos 'demócratas' a decisión tomouse por vez primeira no parlamento mais coa premisa de derrotar mais ca de negociar; e derrotar non era facer calar ás armas senon facer calar as (inxustificables fronte a vida) 'razóns'...
Levo defendido moitas voltas que reabrir feridas do pasado non leva a nada mais que hai feridas que están abertas porque non se pecharon no pasado. Hai quen dí que non houbo transición porque os aspectos esenciais do réxime anterior non foron tocados ó instaurase esta 'proto-democracia'; é mais, sostense que o actual sistema xustifica a existencia do anterior e a validez do seu método de instauración. Houbo unha guerra con toda a cantidade de víticmas que trae mais tamén houbo vítimas que se deberon a unha operación de limpeza sistemática dos elementos afins ó bando opositor. A diferenza é que ó gañar un bando os seus afins pasaron a ser mortos-martires e os dos outros desaparecidos-criminais.
Morreron mais de cenmil persoas, millons de poemas mortos que fixeron agromar poemas de amargor na vida de quen si sabía que eles ficaran nalgures esnaquizados pola tolemia de quen sostén a súa razón na forza. Coido que é xusto que se poda percurar os seus restos e darlle o tratamento que se considere oportuno.
Pero, ó entrar na xustiza temos moitas dificultades polas razons que xa arriba expliquei; o sistema non se pode procesar sistematicamente a si mesmo, acabaría estourando ó tentar aplicar os supostos principios que agora ten na súa orixe. Non pode pois permitir que se sistematice á percura da verdade e da xustiza de porqué aquela barbarie, a súa barbarie primixenia. Non vai permitir que se destape o lixo do seu interior mais lonxano e non vai tolerar que llo veñan a mostrar de fora por moito que se fixera o mesmo papel cara a outros.
Mais a demagoxia chega ó máximo cando non se quere aplicar a mesma "non-transición" ós conflitos actuais... Hai un cidadan privilexiado encaramado ó seu cargo naquel 'abracadabra' que se adica a falar en convites de toda casta do barbaro que é ir estrando as cunetas de mortos en nome de non sei que patria. Ten razón mais é unha razón HIPÓCRITA. Pola mesma razón TODAS as vítimas non só merecen recoñecemento como tales senon que MERECEN COÑECER A VERDADE, os motivos, as circunstancias, ós responsables...
Outra cousa ben diferente é que as vitimas sexan sacadas a colación no intre de dialogar sobre as bases nas que se fundamentan as diferencias; dende o meu punto de vista, si cada vez que na 'non-transición' se quixera falar de como se ia a organiza-la sociedade no futuro se puxeran a aquelas cenmil vitimas na mesa a resolución sería: "Pero queredes mais vítimas?". Así saiu o que saiu; nin recoñecemento nin DEMOCRACIA, un maxmix perralleiro.
A coroa esa que fala debería dicir que as recoñecidas vítimas merecen apoio e consolo; recoñecemento e resarcimento mais que non poden ser postas na mesa como argumento porque entón o argumento da parte opositora sería: "Cantas vítimas mais son precisas?". É simplemente escoitar o que se dí... si unha negociación non se fundamenta en argumentos senon no desexo de 'non derrota' dunha parte a outra parte vai respostar: "Aínda se queren mais vitimas?". Por desgracia hai moitos conflitos semellantes no mundo; oposotos totalitarios subidos a carros cheos de desgracia humana dicíndose os uns ós outros:" Eh, que ainda podo matar mais...".
Xa se soubo que o proceso de paz fracasou antes de nacer porque nas dúas partes non había intención de negociar. En ETA non había a reflexión que é precisa, para aprender que o camiño da violencia non leva a esa lóxica de acción-reacción de consecuencias liberadoras; senon a un hastío, a unha fartura de dor e sufrimento, de despropósitos. Do lado dos 'demócratas' a decisión tomouse por vez primeira no parlamento mais coa premisa de derrotar mais ca de negociar; e derrotar non era facer calar ás armas senon facer calar as (inxustificables fronte a vida) 'razóns'...
A margarita da intervención
OUUUUuuuu... Están a mexar por nós e dicimos que chove.
Hoxe inteveño, mañan digo que rematarei cos paraisos e reformarei, pasado que debo acudir ó cúmio mundial, e nunha semana veño falando de evitar o intervencionismo. Ó día seguinte o presidente dos empresarios sae proclamando a vixencia do capitalismo e reclamando o libre despedimento e a retirada de tódolos impostos e taxas.
Hay que definirse...
Intervencionismo si: Pois hai que por controles e límites, incluso impostos ás transaccions financieiras; normas clara de valoración e de cuantificación de riscos e a eliminación das ferramentas financieiras artificiais non sustentadas por bens físicos de valor inferior; a creación dunha nova xeira de impostos graduados segundo o incremento do beneficio respecto ó periodo anterior en función do emprego e a facturación como xeito de evita-la economía especulativa.
Intervencionismo non: Pois; seguindo os principios do libre capilismo, hai que deixar que cada quen pague os seus erros; que os bancos quebren e que os seus directivos sexan levados ós tribunais polos accionistas estafados, os aforradores e os acreedores. A administración quedaría cos bens e garantiria, na medida do posible, os empregos. Crearía liñas de crédito para empresas e familias e implantaría as medidas de apoio xa anunciadas (porque para iso non fai falla a banca, ou si?).
Pero no canto de eso imos por fases; cando a cousa ia moi mal para eles... intervencionismo; cando a economía vai mal porque eles non prestan os cartos... non intervencionismo.
Que o pinten como queiran: esto é un GOLPE DE ESTADO.
Hoxe inteveño, mañan digo que rematarei cos paraisos e reformarei, pasado que debo acudir ó cúmio mundial, e nunha semana veño falando de evitar o intervencionismo. Ó día seguinte o presidente dos empresarios sae proclamando a vixencia do capitalismo e reclamando o libre despedimento e a retirada de tódolos impostos e taxas.
Hay que definirse...
Intervencionismo si: Pois hai que por controles e límites, incluso impostos ás transaccions financieiras; normas clara de valoración e de cuantificación de riscos e a eliminación das ferramentas financieiras artificiais non sustentadas por bens físicos de valor inferior; a creación dunha nova xeira de impostos graduados segundo o incremento do beneficio respecto ó periodo anterior en función do emprego e a facturación como xeito de evita-la economía especulativa.
Intervencionismo non: Pois; seguindo os principios do libre capilismo, hai que deixar que cada quen pague os seus erros; que os bancos quebren e que os seus directivos sexan levados ós tribunais polos accionistas estafados, os aforradores e os acreedores. A administración quedaría cos bens e garantiria, na medida do posible, os empregos. Crearía liñas de crédito para empresas e familias e implantaría as medidas de apoio xa anunciadas (porque para iso non fai falla a banca, ou si?).
Pero no canto de eso imos por fases; cando a cousa ia moi mal para eles... intervencionismo; cando a economía vai mal porque eles non prestan os cartos... non intervencionismo.
Que o pinten como queiran: esto é un GOLPE DE ESTADO.
Competitividade de quen?
OUUUUuuuu... Está claro xa a estas alturas que as dores da crise lle duraron ós neocons o que un caramelo a un pequeno; xusto ata que os gobernos 'rescataron' ós bancos.
Agora céntranse en que non lles toquen o escondite... Nin falar de taxas nas transaccions nin de eliminación de zonas opacas de control.
Como a traición dos gobernantes deixa en mans dos mesmos bancos a concesión de créditos resulta que agora os cartos que se lles ofreceron para salvalos non se prestan co que o efecto do problema é o mesmo.
Zapiavelo e o resto de titeres veu coa lección ben aprendida: Baixar impostos (relaxación fiscal dixo), abaratamento dos custes laborais (despido, aportacions SS) e mais cartos para que a banca teña balanzos sanos...mais; non era que a banca española estaba nunha magnífica posición?, que falta lles fai pagar menos impostos si teñen beneficio igualmente e seguen medrando? hai 'gato encerrado'.
Estase a introducir competitividade si, mais competitividade non entre empresas senon entre sociedades; o nivel de impostos, o nivel de protección social, as esixencias de seguridade no traballo, as esixencias medioambientais... sempre son sinaladas polos neocons cando se laian de que "outros gañan mais por unidade producida..." outros que son eles mesmos, con outro disfraz.
Teñen á xente na sopa boba da tele (futbol rosa e leviatan) e aínda así o que pensa a maioría é que nos están a estafar; outra cousa é que se faga algo efectivo. A folga de banca propostas ten a carencia de non ofreceren alternativa para os cartos; cecais un conglomerado de minibancos facendo minicretos como os que se propuxeron para o impulso de pequenas empresas en paises pobres?.
Porque; existe modelo alternativo? A min que non me sinalen experimentos, que vexo eu moito listo falando mal do americano e metendo cartos a paladas en Suiza. Penso que un afondamento nos principios sociais e democraticos sería o inicio dun troco no que as empresas pequenas implantadas localmente e o producto local farían de motor que esquivaría a falta de financiamento pola súa pequena escala (coa axuda de minicretos) e os problemas inminentes de enerxía para a movilidade pola súa proximidade.
Agora céntranse en que non lles toquen o escondite... Nin falar de taxas nas transaccions nin de eliminación de zonas opacas de control.
Como a traición dos gobernantes deixa en mans dos mesmos bancos a concesión de créditos resulta que agora os cartos que se lles ofreceron para salvalos non se prestan co que o efecto do problema é o mesmo.
Zapiavelo e o resto de titeres veu coa lección ben aprendida: Baixar impostos (relaxación fiscal dixo), abaratamento dos custes laborais (despido, aportacions SS) e mais cartos para que a banca teña balanzos sanos...mais; non era que a banca española estaba nunha magnífica posición?, que falta lles fai pagar menos impostos si teñen beneficio igualmente e seguen medrando? hai 'gato encerrado'.
Estase a introducir competitividade si, mais competitividade non entre empresas senon entre sociedades; o nivel de impostos, o nivel de protección social, as esixencias de seguridade no traballo, as esixencias medioambientais... sempre son sinaladas polos neocons cando se laian de que "outros gañan mais por unidade producida..." outros que son eles mesmos, con outro disfraz.
Teñen á xente na sopa boba da tele (futbol rosa e leviatan) e aínda así o que pensa a maioría é que nos están a estafar; outra cousa é que se faga algo efectivo. A folga de banca propostas ten a carencia de non ofreceren alternativa para os cartos; cecais un conglomerado de minibancos facendo minicretos como os que se propuxeron para o impulso de pequenas empresas en paises pobres?.
Porque; existe modelo alternativo? A min que non me sinalen experimentos, que vexo eu moito listo falando mal do americano e metendo cartos a paladas en Suiza. Penso que un afondamento nos principios sociais e democraticos sería o inicio dun troco no que as empresas pequenas implantadas localmente e o producto local farían de motor que esquivaría a falta de financiamento pola súa pequena escala (coa axuda de minicretos) e os problemas inminentes de enerxía para a movilidade pola súa proximidade.
E que hai da taxa Tobbin?
OUUUUuuuu... Si algúen lee esto dirá que confundo o chourizo e a velociade; pode, mais non resisto a quedar co pensamento no caletre. Mirade, os amos do universo reuniron ós seus lacaios para que aparenten que se procurará un novo sistema financieiro-económico que non premita que se xogue doadamente ó timo trilero cos cartos que aforramos e co crecemento desmesurado de sectores que son "investimento seguro e doado". Nesa xuntanza estaban alguns dos mandatarios de paises 'novos ricos' que coñecen perfectamente que un dos pilares do capitalismo é a explotación da diferencia, que o traballo (e a vida) vale menos nun lugar que noutros e que os recursos non son propiedade das poboacions senon de quen se fai con eles (coa forza, claro).
Neste mundo en permanente crise, declarouse agora a crise do capital; pola ruptura do espellismo do hiperbeneficio eterno... mais os que xa viñan padecendo a crise xa non notan nada. Unha das ideas para evita-la explotación e frear os fluxos financieiros indiscriminados que caracterizan ó capitalismo triunfante (agora mais ca nunca) é a denominada "taxa tobbin"; mais desta no cúmio nen chio.
Como pode axudar esta taxa? Sinalando as transferencias de capital (orixe e destino) e actuando como factor disuasor de transferencias sen outra intención que a especulativa (como as que se fixeron e se fan para manter ou facer caer unha divisa).
Neste mundo en permanente crise, declarouse agora a crise do capital; pola ruptura do espellismo do hiperbeneficio eterno... mais os que xa viñan padecendo a crise xa non notan nada. Unha das ideas para evita-la explotación e frear os fluxos financieiros indiscriminados que caracterizan ó capitalismo triunfante (agora mais ca nunca) é a denominada "taxa tobbin"; mais desta no cúmio nen chio.
Como pode axudar esta taxa? Sinalando as transferencias de capital (orixe e destino) e actuando como factor disuasor de transferencias sen outra intención que a especulativa (como as que se fixeron e se fan para manter ou facer caer unha divisa).
6 anos e autocrítica.
OUUUUuuuu... Levo con este(s) blogue(s) 6 anos, moito tempo na escala na que viven estas cousas. As situacions evoluen, un toma mais consciencia das cousas e a tecnoloxía evoluciona tamén. Nin que decir ten que daquelas eran ben poucos os blogues e moitos menos os escritos en galego; agora os medios -comunicativos se rendiron á evidencia e permiten comentarios e votos nas súas novas e teñen un sistema de blogues dos seus opinadores, mais a natural proliferación de blogues vai convertindo o blogomillo nunha rúa onde, cada vez mais, abondan os grupos de coñecidos e se observan xa fai tempo autenticas campañas de "creación" de opinions a prol ou en contra das mais vario pintas ideas.
Repasando as situacions destes anos i enfocando na situacion actual quero manifestar a miña profunda tristeza e desesperación porque, coido, nengún 'actor social' tivo ou ten a coherencia dabondo como para facer a mais mínima autocrítica respecto ás accions non levadas a cabo ou reivindicadas para que esta crise (que non é cíclica, non vos enganedes) tivera un impacto limitado.
Como xa me teño despachado respecto ás accions do goberno e das entidades financierias hoxe voulle adicar unha reflexión ós 'reis da solidaridade' forzas de funcionamento "CORPORATIVO" que se arogan o papel de defensores de todo mais que, en verdade, só defenden con efectividade as súas prebendas e rendementos cara ó futuro. Os sindicatos non analizan cales son as reivindicacions que, apoiando ás politicas neoliberais e desmantelamento do público, crean bolsas de insolidaridade non resoltas; e non só non analizan eso con autocrítica senon que teiman nelo pois, claro, os que xa conseguiron 'retiros dourados' son o maior estímulo posible para que os que están agora nos postos de decisión queran conquerir o mesmo... U-lo ben común ou a solidaridade das prexubilacions en empresas que pasaron do sector público ó privado?; Endesa é un exemplo categorico: oficinistas de 45 anos que marcharon 'a vivir' con soldos de 250000 ou mais para que o PP puidera regalarlle os activos da empresa ós seus amigos; eso foi 'mercar silencios'. Acuden eses ex-empregados ás manifestacions polos actuais conflictos dos seus compañeiros? Dubido que entre viaxes, ximnasio e bar teñan tempo. Outra cousa é saber cantos estiveron sentados nas mesas nas que se formou a opinión de que esa era a condición para que a venda do patrimonio público se levase a termo.
As persoas son persoas estén onde estén e a falta de obxectividade é tan manifesta que, agora, pídese que os empregados públicos; dos poucos que, polo de agora, non temos que temer da crise (estamos na única empresa que segue a prestar -regalar- cartos...) piden prexubilacions. Inmoral. Coa que está a caer o que había era que revisar a cantidade de prexubilacions que se deron igual que había que pedir contas ós directivos das entidades financieiras polo beneficios, fondos, prebendas, premios, bonos ou como quixeran chamarlle que recibiron por balanzos 'trucados' para dar ganancias que agora son aire. Que iso aumenta o paro? mala escusa; ese paro puido ser asumido cando se produciron esas operacions mais daquela había que contribuir á 'pax social' e agora queren vir co conto de que "a crise que a pague o capital" non vexo eu que conquiran nada...ou si; enganar ós que pagan as súas afiliacions... pouco mais.
Teñen os sindicatos coherencia; non, nin poden. Porque como lle dí un sindicato ós traballadores de ENDESA As pontes que esa planta debería pechar, que é unha lacra para o país? Deseguida esa xente se daría de baixa e montaría un sindicato para manter o status actual, as persoas somos cómodas e resistimonos ós trocos, é a nosa natureza. Preparar alternativas...seica non vai con eles, eles xogan sempre á contra. Pediron o AVE e tardaron 4 anos en acair que o proxecto presentado desmantela os servizos locais e deixa sen transporte a multitude de persoas dos pequenos núcleos das áreas periurbanas incrementando o éxodo cara as cidades e a condea dos pequenos núcleos. Non teñen un modelo co que ser coherentes, tan pronto defenden o emprego de alternativas sustentables como piden que non pechen canteiras que non foron quen de denunciar por careceren de licencias ou polos estragos que causan no eido natural (patrimonio de tod@s) 40 empregos -e as súas afiliacions- ben valen o espectáculo de coaccionar a liberdade dos demais cortando estradas para defender barbaridades como as do Courel. Mais non teñen o valor de mover o seu desenrolado corpo xuridico para denunciar o que saben onde hai que facelo...
Así nos vai, si a este tipo de organizacions se lles concede o papel da defensa da sociedade... sen proxecto, sen coherencia, sen saida.
Repasando as situacions destes anos i enfocando na situacion actual quero manifestar a miña profunda tristeza e desesperación porque, coido, nengún 'actor social' tivo ou ten a coherencia dabondo como para facer a mais mínima autocrítica respecto ás accions non levadas a cabo ou reivindicadas para que esta crise (que non é cíclica, non vos enganedes) tivera un impacto limitado.
Como xa me teño despachado respecto ás accions do goberno e das entidades financierias hoxe voulle adicar unha reflexión ós 'reis da solidaridade' forzas de funcionamento "CORPORATIVO" que se arogan o papel de defensores de todo mais que, en verdade, só defenden con efectividade as súas prebendas e rendementos cara ó futuro. Os sindicatos non analizan cales son as reivindicacions que, apoiando ás politicas neoliberais e desmantelamento do público, crean bolsas de insolidaridade non resoltas; e non só non analizan eso con autocrítica senon que teiman nelo pois, claro, os que xa conseguiron 'retiros dourados' son o maior estímulo posible para que os que están agora nos postos de decisión queran conquerir o mesmo... U-lo ben común ou a solidaridade das prexubilacions en empresas que pasaron do sector público ó privado?; Endesa é un exemplo categorico: oficinistas de 45 anos que marcharon 'a vivir' con soldos de 250000 ou mais para que o PP puidera regalarlle os activos da empresa ós seus amigos; eso foi 'mercar silencios'. Acuden eses ex-empregados ás manifestacions polos actuais conflictos dos seus compañeiros? Dubido que entre viaxes, ximnasio e bar teñan tempo. Outra cousa é saber cantos estiveron sentados nas mesas nas que se formou a opinión de que esa era a condición para que a venda do patrimonio público se levase a termo.
As persoas son persoas estén onde estén e a falta de obxectividade é tan manifesta que, agora, pídese que os empregados públicos; dos poucos que, polo de agora, non temos que temer da crise (estamos na única empresa que segue a prestar -regalar- cartos...) piden prexubilacions. Inmoral. Coa que está a caer o que había era que revisar a cantidade de prexubilacions que se deron igual que había que pedir contas ós directivos das entidades financieiras polo beneficios, fondos, prebendas, premios, bonos ou como quixeran chamarlle que recibiron por balanzos 'trucados' para dar ganancias que agora son aire. Que iso aumenta o paro? mala escusa; ese paro puido ser asumido cando se produciron esas operacions mais daquela había que contribuir á 'pax social' e agora queren vir co conto de que "a crise que a pague o capital" non vexo eu que conquiran nada...ou si; enganar ós que pagan as súas afiliacions... pouco mais.
Teñen os sindicatos coherencia; non, nin poden. Porque como lle dí un sindicato ós traballadores de ENDESA As pontes que esa planta debería pechar, que é unha lacra para o país? Deseguida esa xente se daría de baixa e montaría un sindicato para manter o status actual, as persoas somos cómodas e resistimonos ós trocos, é a nosa natureza. Preparar alternativas...seica non vai con eles, eles xogan sempre á contra. Pediron o AVE e tardaron 4 anos en acair que o proxecto presentado desmantela os servizos locais e deixa sen transporte a multitude de persoas dos pequenos núcleos das áreas periurbanas incrementando o éxodo cara as cidades e a condea dos pequenos núcleos. Non teñen un modelo co que ser coherentes, tan pronto defenden o emprego de alternativas sustentables como piden que non pechen canteiras que non foron quen de denunciar por careceren de licencias ou polos estragos que causan no eido natural (patrimonio de tod@s) 40 empregos -e as súas afiliacions- ben valen o espectáculo de coaccionar a liberdade dos demais cortando estradas para defender barbaridades como as do Courel. Mais non teñen o valor de mover o seu desenrolado corpo xuridico para denunciar o que saben onde hai que facelo...
Así nos vai, si a este tipo de organizacions se lles concede o papel da defensa da sociedade... sen proxecto, sen coherencia, sen saida.
É útil retirarse agora de Afganistan?
OUUUUuuuu... Esto que vou expresar agora vaime causar alguns problemas porque semella unha clara incoherencia co que se supón que debo pensar: Os exércitos para as películas e as accions humanitarias en entornos de paz.
Mais non vos é así e teño que dicilo: Estes empregados públicos voluntarios están as ordes do que dispoña o parlamento en suposta representación da cidadanía e, nas accions fora do territorio do estado ou dos seus aliados, co apoio de resolucions favorables dos organísmos internacionais. Que o ataque a Afganistán é froito dunha montaxe?; posiblemente mais tamén é certo que alí agora hai unha inestabilidade manifesta e que os elementos actuais que puderan producir esperanza á poboación civil froito da reconstrucción de infraestructuras como potabilización de augas, dispensarios de saúde (arriscado dicir hospitais), centros educativos para tod@s e melloras nas comunicacions serían destruidos xunto co actual goberno títere non elexido democraticamente mais cun ordenamento xurídico que si respalda a democracia, cousa que o anterior réxime nin contemplaba.
Que non se lle perdeu nada á cidadanía española en Afganistán? pode, mais neste asunto houbo unha amplisima maioría no intre da decisión tanto nos foros internacionais como no parlamento estatal. Claro que non se produce a mesma unanimidade con tódolos reximes que teñen á metade femenina da poboación vivindo nun 'estado de psicoreclusión autoimposta' e un manifesto desprezo polos mecanismos democráticos para a súa gobernanza; non se é igual de drástico con paises que pisotean coas armas dos seus exércitos á súa propia poboación roubándolles incluso a axuda alimentaria que se lles bota dende avions como agasallos dun nadal lonxano.
Se cadra teñen razón os que piden a retirada do contixente militar de Afaganistán, se cadra fai mais falla arriscar o capital humano dos empregados do exército en accions de estabilización no centro de África, no Congo onde os intereses dos explotadores de recursos manteñen a ducias de bandas rivalizando polo territorio, aterrrorizando á poboación e destruindo calquer infraestructura física ou formal do que é un estado para impo-la lei da forza.
Se cadra a ONU debería impor un "protectorado político-militar" na zona, brindar a oportunidade de desface-lo lío de fronteiras e movementos étnicos que forzou o proceso de colonización-descolonización e verifica-la instauración de gobernos democráticos na zona
Se cadra debería despertar e pensar na crise que teñen os que non poder ter perdas e nas axudas que non reciben os que perden o seu emprego.
Se cadra.
Mais non vos é así e teño que dicilo: Estes empregados públicos voluntarios están as ordes do que dispoña o parlamento en suposta representación da cidadanía e, nas accions fora do territorio do estado ou dos seus aliados, co apoio de resolucions favorables dos organísmos internacionais. Que o ataque a Afganistán é froito dunha montaxe?; posiblemente mais tamén é certo que alí agora hai unha inestabilidade manifesta e que os elementos actuais que puderan producir esperanza á poboación civil froito da reconstrucción de infraestructuras como potabilización de augas, dispensarios de saúde (arriscado dicir hospitais), centros educativos para tod@s e melloras nas comunicacions serían destruidos xunto co actual goberno títere non elexido democraticamente mais cun ordenamento xurídico que si respalda a democracia, cousa que o anterior réxime nin contemplaba.
Que non se lle perdeu nada á cidadanía española en Afganistán? pode, mais neste asunto houbo unha amplisima maioría no intre da decisión tanto nos foros internacionais como no parlamento estatal. Claro que non se produce a mesma unanimidade con tódolos reximes que teñen á metade femenina da poboación vivindo nun 'estado de psicoreclusión autoimposta' e un manifesto desprezo polos mecanismos democráticos para a súa gobernanza; non se é igual de drástico con paises que pisotean coas armas dos seus exércitos á súa propia poboación roubándolles incluso a axuda alimentaria que se lles bota dende avions como agasallos dun nadal lonxano.
Se cadra teñen razón os que piden a retirada do contixente militar de Afaganistán, se cadra fai mais falla arriscar o capital humano dos empregados do exército en accions de estabilización no centro de África, no Congo onde os intereses dos explotadores de recursos manteñen a ducias de bandas rivalizando polo territorio, aterrrorizando á poboación e destruindo calquer infraestructura física ou formal do que é un estado para impo-la lei da forza.
Se cadra a ONU debería impor un "protectorado político-militar" na zona, brindar a oportunidade de desface-lo lío de fronteiras e movementos étnicos que forzou o proceso de colonización-descolonización e verifica-la instauración de gobernos democráticos na zona
Se cadra debería despertar e pensar na crise que teñen os que non poder ter perdas e nas axudas que non reciben os que perden o seu emprego.
Se cadra.
A oitava marabilla
OUUUUuuuu... Seguimos en psicocrise e pasamos do concepto de desamparo ó de inferioridade... As burbullas do Ladrillet aínda non estouparon de todo na peninsula malia que algunhas caixas xa estan velas vir como a Laietana (rating BBB) mais, lonxe de se preocupar do especial impacto que esta crise revida sobre a crise da volatilización ZP e as forzas visibles (os invisibles somos os cidadans) preocúpanse de acadar unha silla na sala de reunión na que ficticiamente se 'refundará' o capitalismo.
A peninsula ibérica encerra moitísimos tesouros naturais e moitas obras humanas que merecen admiración e coidado, mais non vexo por ningures que o apilamento de 3 multinacionais de segundo nivel xustifiquen o que, ó meu entender, é a primeira estratexia transversal-flash levada a cabo por unha organización tan complexa como o goberno español: Somos a oitava repiten os telediarios, @s ministros, o da coroa, os bispos e o das barbas; somos a oitava corean as asociacions de seguidistas e palanganeros; somos a oitava din na cola do supermercado nai e filla...
O capitalismo non precisa refundacions, e si precisa estratexias para iso estan as verdadeiras xuntanzas dos poderosos (Bildenberg e demais grupos); o capitalismo non está en crise porque o sistema segue a se-lo mesmo e porque a única volatilidade que hai é a dos rendementos prometidos/debidos a millons de aforradores que se ilusionaron por batir á inflación e se atopan co perigo de perder o que investiron; volatidade, bonito palabro para designar que os cartos voaron... ¿cara a onde?, malia ás palabras de Sarko eu penso que os cartos están en forma segura (ouro, e outros minerais que subrion de prezo no tempo inmediatamente anterior) escondidos en algures.
Que non vos despisten as manifestacions dos políticos; eles teñen o papel de controlar á turba mentras se lle esfuman os rendementos de anos de traballo; accions, pisos, bonos, depósitos... todo vai valer menos que unha merda. Eles prometeran que van tomar medidas e que controlarán as transaccions e que impediran os paraisos financieiros.
A oitava marabilla é ver como os medios de control de tod@s diluen a indignación xeral e xustifican o pago do beneficio privado (banca, empresas) cos tan denostados impostos... alguen escribiu unha entrada cos pecados capitais que levaron a esta situación; trabucouse na pereza. A pereza non foi do regulador; a pereza é a de tod@s que permitimos isto porque coidamos que imos seguir tan tranquil@s coas nosas vidas.
A peninsula ibérica encerra moitísimos tesouros naturais e moitas obras humanas que merecen admiración e coidado, mais non vexo por ningures que o apilamento de 3 multinacionais de segundo nivel xustifiquen o que, ó meu entender, é a primeira estratexia transversal-flash levada a cabo por unha organización tan complexa como o goberno español: Somos a oitava repiten os telediarios, @s ministros, o da coroa, os bispos e o das barbas; somos a oitava corean as asociacions de seguidistas e palanganeros; somos a oitava din na cola do supermercado nai e filla...
O capitalismo non precisa refundacions, e si precisa estratexias para iso estan as verdadeiras xuntanzas dos poderosos (Bildenberg e demais grupos); o capitalismo non está en crise porque o sistema segue a se-lo mesmo e porque a única volatilidade que hai é a dos rendementos prometidos/debidos a millons de aforradores que se ilusionaron por batir á inflación e se atopan co perigo de perder o que investiron; volatidade, bonito palabro para designar que os cartos voaron... ¿cara a onde?, malia ás palabras de Sarko eu penso que os cartos están en forma segura (ouro, e outros minerais que subrion de prezo no tempo inmediatamente anterior) escondidos en algures.
Que non vos despisten as manifestacions dos políticos; eles teñen o papel de controlar á turba mentras se lle esfuman os rendementos de anos de traballo; accions, pisos, bonos, depósitos... todo vai valer menos que unha merda. Eles prometeran que van tomar medidas e que controlarán as transaccions e que impediran os paraisos financieiros.
A oitava marabilla é ver como os medios de control de tod@s diluen a indignación xeral e xustifican o pago do beneficio privado (banca, empresas) cos tan denostados impostos... alguen escribiu unha entrada cos pecados capitais que levaron a esta situación; trabucouse na pereza. A pereza non foi do regulador; a pereza é a de tod@s que permitimos isto porque coidamos que imos seguir tan tranquil@s coas nosas vidas.
Nostradamus, Obama e a fin do mundo coñecido
OUUUUuuuu...Non é que transfome este blog nun site de esoterismo; só que dándolle voltas ó tema da ¿crise? e das eleccions imperiais tiven unha 'visión'.
Nostradamus predixo os acontecementos da fin do mundo que coñecía dende a súa prespectiva falando do home mais poderoso sobre a terra como o papa de Roma; hoxendia sabemos que ese home poderoso é o papa de Washington e mira tí por donde todo apunta a que vai ser un afroamericano (café con leite que dí a miña observadora) o que ocupe ese posto. ¿e qué? pois que a predicción de nostradamus fala dun papa negro...
O capitalismo financieiro que tomara as rendas do mundo como unha continuación do mercantilismo cunha alta refinación e complexidade ven de sufrir graves feridas que, a pouco que apreten os problemas verdadeiros da xente (contaminación, insustentabilidade do modelo mercar-tirar, troco do clima, superpoboación, falla de alimentos, falla de enerxía...) a cousa se pode convertir no "final dos tempos coñecidos".
É doado deixarse levar pola imaxinación e casar pequenas pistas, o temor fai funcionar a mente de xeito selectivo vendo e casando o que precisa para retroalimentarse...O medo é libre mais, carallo parece que se achega.
Nostradamus predixo os acontecementos da fin do mundo que coñecía dende a súa prespectiva falando do home mais poderoso sobre a terra como o papa de Roma; hoxendia sabemos que ese home poderoso é o papa de Washington e mira tí por donde todo apunta a que vai ser un afroamericano (café con leite que dí a miña observadora) o que ocupe ese posto. ¿e qué? pois que a predicción de nostradamus fala dun papa negro...
O capitalismo financieiro que tomara as rendas do mundo como unha continuación do mercantilismo cunha alta refinación e complexidade ven de sufrir graves feridas que, a pouco que apreten os problemas verdadeiros da xente (contaminación, insustentabilidade do modelo mercar-tirar, troco do clima, superpoboación, falla de alimentos, falla de enerxía...) a cousa se pode convertir no "final dos tempos coñecidos".
É doado deixarse levar pola imaxinación e casar pequenas pistas, o temor fai funcionar a mente de xeito selectivo vendo e casando o que precisa para retroalimentarse...O medo é libre mais, carallo parece que se achega.
Sarko, Gordon e o silencio neocon
OUUUUuuuu... Pois si que che vai boa; nin que tivesen sintonía mental. Primeiro Gordon B. o afundido 'premier' do RU se adiantou ó seu propio partido e, da man de Alistair, botou a casa pola fiestra para NACIONALIZAR á banca en dificultades sen trampullos; si vos vai mal pois pasades ó estado e logo xa se verá. A intención era intubar ó capitalismo financierio británico, poñelo en coma barbiturico para podelo despertar cando a crise pasara... ¿sen mais?; non sei.
Mais veu Sarko e dixo: Axudamos, avalamos créditos, intervimos bancos; pero HAI QUE FACER ALGO MAIS. ¿Porqué o fai?, por instinto político, porque é o que toca dicir e logo xa se verá.
Entón Gordon dixo; pois si intervimos na banca claro que haberá cocelleiros nomeados polo goberno...
Pero, as enquisas demostraron que era precisa mais 'leña' e Sarko voltou a estar mais presto: e manifestou que non pode haber ferramentas financieras sen control e que hai que acabar coas 'zonas grises'... Neso xa estou mais na onda.
Mais... ¿U-los neocons?; eu dende o 2001 levo aprendido que dos medios comunicativos hai que atender a 2 cousas: 1- En qué insisten 2- Que é o que 'non din'. E mosquéame que non hai nen un pio de páxaro dos neo-cons sobre cal foi a falla de mercado que permitiu esta bola de neve.
Os Abandonos
Si noutra entrada sinalei ás accions de apoio social como víctimas desta crise e tamen puxen na mira ós problemas de subministro enerxético e de sustentabilidade do actual modelo social i económico a presteza coa que persoas que calan respecto da crise financiera se teñen dado para solicitar o aprazamento das medidas de reducción de emisions (A única iniciativa de Berlusconi en todo este tempo).
A min dos silencios extranos me chama a atención que aínda pouco se ten falado do impacto de todo esto nos fondos de pensions e, senlleiramente, nos recentemente autorizados investimentos dos 'sobrantes' da Seguridade Social nos mercados financieiros; quixera que algúen preguntase por elo en sede parlamentar...
¿Imos ter que socorrer ós pensionistas de Telefónica ou de Endesa que INSOLIDARIAMENTE escolleron a xestión privada dos cartos dos seus fondos para gañares eles mais que os outros?... ó tempo, que iste baile ainda acaba de arrincar.
Mais veu Sarko e dixo: Axudamos, avalamos créditos, intervimos bancos; pero HAI QUE FACER ALGO MAIS. ¿Porqué o fai?, por instinto político, porque é o que toca dicir e logo xa se verá.
Entón Gordon dixo; pois si intervimos na banca claro que haberá cocelleiros nomeados polo goberno...
Pero, as enquisas demostraron que era precisa mais 'leña' e Sarko voltou a estar mais presto: e manifestou que non pode haber ferramentas financieras sen control e que hai que acabar coas 'zonas grises'... Neso xa estou mais na onda.
Mais... ¿U-los neocons?; eu dende o 2001 levo aprendido que dos medios comunicativos hai que atender a 2 cousas: 1- En qué insisten 2- Que é o que 'non din'. E mosquéame que non hai nen un pio de páxaro dos neo-cons sobre cal foi a falla de mercado que permitiu esta bola de neve.
Os Abandonos
Si noutra entrada sinalei ás accions de apoio social como víctimas desta crise e tamen puxen na mira ós problemas de subministro enerxético e de sustentabilidade do actual modelo social i económico a presteza coa que persoas que calan respecto da crise financiera se teñen dado para solicitar o aprazamento das medidas de reducción de emisions (A única iniciativa de Berlusconi en todo este tempo).
A min dos silencios extranos me chama a atención que aínda pouco se ten falado do impacto de todo esto nos fondos de pensions e, senlleiramente, nos recentemente autorizados investimentos dos 'sobrantes' da Seguridade Social nos mercados financieiros; quixera que algúen preguntase por elo en sede parlamentar...
¿Imos ter que socorrer ós pensionistas de Telefónica ou de Endesa que INSOLIDARIAMENTE escolleron a xestión privada dos cartos dos seus fondos para gañares eles mais que os outros?... ó tempo, que iste baile ainda acaba de arrincar.
Biertono
Collage de mosaicos pixelizados
en cores que afastan a néboa,
tsunami de indiferencia e prepotencia
vida do centro en comunicados.
Colleita tinta e gorentosa;
verde, marrón e roxa
sabores que baixan pola gorxa,
saen desta terra portentosa.
en cores que afastan a néboa,
tsunami de indiferencia e prepotencia
vida do centro en comunicados.
Colleita tinta e gorentosa;
verde, marrón e roxa
sabores que baixan pola gorxa,
saen desta terra portentosa.
¿a probreza non ten fin?
OUUUUuuuu...Como a tristeza da canción a pobreza semella non ter fin; mais ben sigue avanzando deixando en ridiculo ó principio de Pareto do 80/20.
Hai tamén, e iso é peor, mais "pobreza de alma" na que o egoedoconsumismo nos afoga creandonos a sensación de que non temos nada que facer e que loitando contra a pobreza só se pode conquerir empobrecerse un mentras que o número de pobres vai seguir medrando... Enganados pola droga publicitaria seguimos o camiño doado do "eu non perxudico a ningúen mais non me vou a sacrificar nelo" e o espectáculo de centos de persoas botándose a morrer no mar cada día, dos milleros de nenos morrendo de fame no mundo cada día, dos millons de persoas que subsisten con menos de 5 €uros cada día continúa.
As valeiras promesas dos poderosos non son mais ca o froito da indiferencia dos que somos os seus cidadans e ocurre porque os cidadans non impulsamos ós nosos gobernos para que se preocupen de faceren pequenas cousas mais efectivas para que as circunstancias melloren un chisco para miles de millons de persoas.
Os boicots ós productos por motivos políticos locais son tan ridiculos como serían eficaces para que as empresas multinacionais deixaran de ser causa de pobreza no mundo. Existen moitas organizacions que se adican a denuncia-la explotacion da poboación dos paises pobres polas grandes empresas do mundo e que poderían indicar, de xeito independiente, cales toman medidas para que a súa presencia non sexa (polo menos) a causa desa pobreza.
Disque a felicidade é a auséncia de medo, está claro que os medos para nós, os que moramos no 1º mundo son, na maioría dos casos, cousas que lle darían a risa ó 80% da poboación mundial... Medo é pasar fame, non ter onde durmir, sufrir violencia e persecución... a pobreza.
Hai tamén, e iso é peor, mais "pobreza de alma" na que o egoedoconsumismo nos afoga creandonos a sensación de que non temos nada que facer e que loitando contra a pobreza só se pode conquerir empobrecerse un mentras que o número de pobres vai seguir medrando... Enganados pola droga publicitaria seguimos o camiño doado do "eu non perxudico a ningúen mais non me vou a sacrificar nelo" e o espectáculo de centos de persoas botándose a morrer no mar cada día, dos milleros de nenos morrendo de fame no mundo cada día, dos millons de persoas que subsisten con menos de 5 €uros cada día continúa.
As valeiras promesas dos poderosos non son mais ca o froito da indiferencia dos que somos os seus cidadans e ocurre porque os cidadans non impulsamos ós nosos gobernos para que se preocupen de faceren pequenas cousas mais efectivas para que as circunstancias melloren un chisco para miles de millons de persoas.
Os boicots ós productos por motivos políticos locais son tan ridiculos como serían eficaces para que as empresas multinacionais deixaran de ser causa de pobreza no mundo. Existen moitas organizacions que se adican a denuncia-la explotacion da poboación dos paises pobres polas grandes empresas do mundo e que poderían indicar, de xeito independiente, cales toman medidas para que a súa presencia non sexa (polo menos) a causa desa pobreza.
Disque a felicidade é a auséncia de medo, está claro que os medos para nós, os que moramos no 1º mundo son, na maioría dos casos, cousas que lle darían a risa ó 80% da poboación mundial... Medo é pasar fame, non ter onde durmir, sufrir violencia e persecución... a pobreza.
Golpe de estado da Banca
OUUUUuuuu... Camiñando pola estepa ten un tempo dabondo para reflexionar. Mirando esas grandísismas extensions de terra cun tractor a traballar nelas e NADA mais pensei que o dono de todo elo arriscou no cálculo dos custes de terras, máquinas, fertilizantes, combustible, man de obra... e na cantidade e prezo que obtería pola súa colleita; menos mal, que no modelo neokeynesiano si a cousa sae mal o estado o vai a rescatar, lle vai dar cartos pola terra sen lla quitar e vai poder seguir traballando nela...ou non.
Porque iso só lle pasa á banca. Esa que nas reconversions industriais aplicou os inmaculados 'principios do mercado e o libre comercio' e trapala trapala; mandando a milleros de familias ó paro 'noutros sectores productivos'; esa que dicia que os cidadans temos que ser responsables das nosas accions e toma-las decisicions dentro das nosas marxes de risco. Esas que, ás empresas con perdas lles aplicaban ratios de interese mais elevados pola súa 'exposición' e esixían o cese de directivos que tomaban 'decisions pouco eficaces'... A banca que aínda non presentou perdas, que se escuda no seu papel dentro da economía non-financieira como intermediario fianancieiro de operacions cotians e futuras, a que oculta quen calculou mal os riscos, a que oculta a quen beneficiou durante estes 7 anos de bonanza financieira e a dónde foron eses cartos, a banca agora dí precisar axuda.
A miña compañeira que é moi intuitiva e as vé voltar cando eu as vexo ir dí que, en verdade, non estamos ante o golpe de estado da banca senon ante a demostración de quen ten o PODER na socio-política. Porque isto con ser indignante e denigrante non sería nada si existisen mecanismos verdadeiros para que a poboación se informase e se organizara para impedir que persoas que levaron miles de millons de €uros CONTANTES deixen agora buratos VIRTUAIS que teñamos que tapar entre tod@s con cartos non-ficticios.
Zapiavelo e Sarkomán artellaron algo de teatro para frear a crecente indignación social sobre o rescate que Gordon e Alistarir lle deron á banca británica. Que si condicions "eticas" para avalar préstamos no interbancario, que si nomear directivos de bancos rescatados, que sí sancions ós que 'cometeron excesos'... KK de la vaka. A percura de ata o derradeiro céntimo do movilizado cara a 'paraisos fiscais' por directivos mandos dos bancos e o seu entramado, pago dos impostos de eses cartos 'fuxidos' e dos beneficios obtidos cos 'activos tóxicos' (o 'palabro' desta crise), financiamento directo do estado a cidadans e PeMes(+autónomos), Rescate dos que teñen 1 e solo 1 hipoteca propia que non poden pagar porque non teñen traballo; os outros (que teñen mais de 1 hipoteca) eu considero que son inversores e xa se sabe como é ese xogo: hai que deixar os derradeiros céntimos para outros.
A administración non debe permitir que esas organizacions mafioso-financieiras que son as caixas se 'marchen de rositas'. Agora que hai problemas esquecen o seu papel SOCIAL e escomenzan as restriccions retirandolle as aportacions ás organizacions que traballan no entramado de apoio socio-sanitario como asociacions de enfermos (Alzheimer, esclerosis, etc.) e discapacitados, no entramado cultural de base (asociacions, formación de base etc.) mais non deixan de financiar a clubes deportivos que pagan con ises cartos a persoas que xogan a un deporte (fuchibol, balón(cesto,mán,volea) case como ocupación principal. Claro que nestes tempos de crise "pan et circus" versión moderna: Fuchibol e puticlubs...
E repito, todo isto non vai ser nada si en 3 meses non se toman medidas que impidan DEFINITIVAMENTE que se xogue ás casiñas con cartos que NON EXISTEN porque a lección que se está a dar é que os directivos da banca poden arriscar os cartos (os de outros ) en operacions que den beneficios aparentes (para eles vía bolsa, bonos etc.) e "deixalo caer" para que os donos dos cartos clamen ós gobernos (os seu fieis lacayos) que lles recuperen o perdido... ¿preocuparonse eles das garantías que tiñan os seus cartos cando os investiron?, ¿preocuparonse de pagar os seus impostos polo beneficios ou quizais investiron así para fuxir da "excesiva" presión fiscal?. Xogar á bolsa ten riscos e mais si é no extranxeiro...
Porque iso só lle pasa á banca. Esa que nas reconversions industriais aplicou os inmaculados 'principios do mercado e o libre comercio' e trapala trapala; mandando a milleros de familias ó paro 'noutros sectores productivos'; esa que dicia que os cidadans temos que ser responsables das nosas accions e toma-las decisicions dentro das nosas marxes de risco. Esas que, ás empresas con perdas lles aplicaban ratios de interese mais elevados pola súa 'exposición' e esixían o cese de directivos que tomaban 'decisions pouco eficaces'... A banca que aínda non presentou perdas, que se escuda no seu papel dentro da economía non-financieira como intermediario fianancieiro de operacions cotians e futuras, a que oculta quen calculou mal os riscos, a que oculta a quen beneficiou durante estes 7 anos de bonanza financieira e a dónde foron eses cartos, a banca agora dí precisar axuda.
A miña compañeira que é moi intuitiva e as vé voltar cando eu as vexo ir dí que, en verdade, non estamos ante o golpe de estado da banca senon ante a demostración de quen ten o PODER na socio-política. Porque isto con ser indignante e denigrante non sería nada si existisen mecanismos verdadeiros para que a poboación se informase e se organizara para impedir que persoas que levaron miles de millons de €uros CONTANTES deixen agora buratos VIRTUAIS que teñamos que tapar entre tod@s con cartos non-ficticios.
Zapiavelo e Sarkomán artellaron algo de teatro para frear a crecente indignación social sobre o rescate que Gordon e Alistarir lle deron á banca británica. Que si condicions "eticas" para avalar préstamos no interbancario, que si nomear directivos de bancos rescatados, que sí sancions ós que 'cometeron excesos'... KK de la vaka. A percura de ata o derradeiro céntimo do movilizado cara a 'paraisos fiscais' por directivos mandos dos bancos e o seu entramado, pago dos impostos de eses cartos 'fuxidos' e dos beneficios obtidos cos 'activos tóxicos' (o 'palabro' desta crise), financiamento directo do estado a cidadans e PeMes(+autónomos), Rescate dos que teñen 1 e solo 1 hipoteca propia que non poden pagar porque non teñen traballo; os outros (que teñen mais de 1 hipoteca) eu considero que son inversores e xa se sabe como é ese xogo: hai que deixar os derradeiros céntimos para outros.
A administración non debe permitir que esas organizacions mafioso-financieiras que son as caixas se 'marchen de rositas'. Agora que hai problemas esquecen o seu papel SOCIAL e escomenzan as restriccions retirandolle as aportacions ás organizacions que traballan no entramado de apoio socio-sanitario como asociacions de enfermos (Alzheimer, esclerosis, etc.) e discapacitados, no entramado cultural de base (asociacions, formación de base etc.) mais non deixan de financiar a clubes deportivos que pagan con ises cartos a persoas que xogan a un deporte (fuchibol, balón(cesto,mán,volea) case como ocupación principal. Claro que nestes tempos de crise "pan et circus" versión moderna: Fuchibol e puticlubs...
E repito, todo isto non vai ser nada si en 3 meses non se toman medidas que impidan DEFINITIVAMENTE que se xogue ás casiñas con cartos que NON EXISTEN porque a lección que se está a dar é que os directivos da banca poden arriscar os cartos (os de outros ) en operacions que den beneficios aparentes (para eles vía bolsa, bonos etc.) e "deixalo caer" para que os donos dos cartos clamen ós gobernos (os seu fieis lacayos) que lles recuperen o perdido... ¿preocuparonse eles das garantías que tiñan os seus cartos cando os investiron?, ¿preocuparonse de pagar os seus impostos polo beneficios ou quizais investiron así para fuxir da "excesiva" presión fiscal?. Xogar á bolsa ten riscos e mais si é no extranxeiro...
Buscando nas illas desesperadamente
OUUUUuuuu... Os directivos de AIG gastaron 440000$ na semana que estiveron a negociar a operación de "rescate" pola que o goberno americano puxo 85000000000$ dos seus contribuintes (que segundo McCain non deberan paga-los impostos).
Agora ZP vai crear un fondo de 30000000000€ para inxectar liquidez á banca e "garantir" os depósitos dos aforradores ata 100000€.
¿Cando se vai proceder PENALMENTE contra os responsables de todo isto?; dende logo, non se debería proporcionar un só €uro do erario público sen que a entidade que solicita a axuda xustifique a orixe do seu problema, e demostre ter iniciado procesos xudiciais e internos contra os directivos que tomaron as decisions perxudiciais e as empresas que avalaron ditas operacions e as garantiron. Os ditos procesos deberían esixir o rembolso dos cartos perdidos polos accionistas ou depositarios das entidades nesas operacions.
A suposta "unidade de actuación" dos bancos centrais debería demostrarse recuperando os cartos colocados nos derradeiros anos en paraisos fiscais por persoas directa e indirectamente vencelladas a estas e tantas operacions financieiras de alto risco. Para elo deberase por declarar nulas calquer depósito, garantia ou aval contra contas ou bens situados en paraisos fiscais e non autorizar ningún movimento financieiro dende o cara a eses paises ata que non se identifique con certeza ós propietarios de todolos fondos alí situados e a súa orixe.
A vontade de tomar medidas para que NUNCA MAIS volte a acontecer algo semellante debera tomar XA a forma de propostas de lexislación comunitaria; non vaia ser que pase como no 'prestige' e teñamos que ver 5 ou 6 anos despois as mesmas operacions financieiras como vemos os buques monocasco aínda no mar.
No mar están as illas esas nas que os directivos, ese tiburons das finanzas, toman daikiris e brindan polos cartos que lles entregamos por segunda vez tan doadamente. A primeira foi xa cando do traballo de tod@s (incluidos autonomos e empresarios de PyMES) lles xerase rendementos por 4 verbas nun papel.
Agora ZP vai crear un fondo de 30000000000€ para inxectar liquidez á banca e "garantir" os depósitos dos aforradores ata 100000€.
¿Cando se vai proceder PENALMENTE contra os responsables de todo isto?; dende logo, non se debería proporcionar un só €uro do erario público sen que a entidade que solicita a axuda xustifique a orixe do seu problema, e demostre ter iniciado procesos xudiciais e internos contra os directivos que tomaron as decisions perxudiciais e as empresas que avalaron ditas operacions e as garantiron. Os ditos procesos deberían esixir o rembolso dos cartos perdidos polos accionistas ou depositarios das entidades nesas operacions.
A suposta "unidade de actuación" dos bancos centrais debería demostrarse recuperando os cartos colocados nos derradeiros anos en paraisos fiscais por persoas directa e indirectamente vencelladas a estas e tantas operacions financieiras de alto risco. Para elo deberase por declarar nulas calquer depósito, garantia ou aval contra contas ou bens situados en paraisos fiscais e non autorizar ningún movimento financieiro dende o cara a eses paises ata que non se identifique con certeza ós propietarios de todolos fondos alí situados e a súa orixe.
A vontade de tomar medidas para que NUNCA MAIS volte a acontecer algo semellante debera tomar XA a forma de propostas de lexislación comunitaria; non vaia ser que pase como no 'prestige' e teñamos que ver 5 ou 6 anos despois as mesmas operacions financieiras como vemos os buques monocasco aínda no mar.
No mar están as illas esas nas que os directivos, ese tiburons das finanzas, toman daikiris e brindan polos cartos que lles entregamos por segunda vez tan doadamente. A primeira foi xa cando do traballo de tod@s (incluidos autonomos e empresarios de PyMES) lles xerase rendementos por 4 verbas nun papel.
Confianza, Crise, Horizontes e visions
OUUUUuuuu...Nas actuais circunstancias de globalización financieira, que de outras cousas non, era de prever que a grave falla do mercado hipotecario e financieiro dos EEUU repercutise en todas partes. Que os gobernos europeos o ocultasen e logo actuasen ás presas nas primeiras vias de auga xa non é moi tranquilizador, que veñan agora garantindo depósitos que xa a lei garante dá algo que pensar.
Mais todo esto non por importante e por repercutiren no devir diario de todos pola vía de falta de cartos cos que operar as transaccions mais habituais debera cega-la visión dos estrategas das nacions. O principal problema do noso pais a medio e longo prazo é a DEPENDENCIA ENERXÉTICA e o MODELO DE CONSUMO.
A unha provoca "por defecto" un déficit na balanza comercial que non sempre se vai poder suplir con turismo ou expoliación de recursos de outras nacions, ademais de que os combustibles predominantes actualmente teñen perigo no seu transporte, son enerxéticamente pouco eficientes, teñen efectos nocivos sobre a saúde antes e dempois do seu consumo e xeran residuos de toda clase que afectan ós ciclos vitais do noso medio (e ós nosos alimentos), a nós mesmos e; en gran escala, ó planeta, ó seu clima...
A outra xera unha visión de inesgotabilidade falsa dos recursos e do medio, unha falla de responsabilidade sobre o que temos baixo o noso control e unha escasa visión a longo prazo das consecuencias dos nosos actos. Todo elo repercute nun maior consumo de recursos e na xeración de maiores cantidades de resíduos perigosos e caros de manexar.
Así pois, é bó que o estado lembre a existencia da garantía de depósito para os aforros mais debe ter maior perspectiva e debe seguir adícandolle grandes esforzos (non só cartos, hai outras facilidades) á Investigación, Desenvolvemento e posta en marcha de iniciativas de alternativas enerxéticas e medios de aforro e maior eficiencia así como a fabricación de productos mais duradeiros e con menores impactos tanto na súa fabricación como no momento de remata-lo seu uso.
Non deixemos que unha falla no sistema financieiro se convirta nunha falla de confianza no futuro por unha crise de ficcions, excesos de listeza e falla de responsabilidade de quen tiña que garantir e de quen actuoou tarde e mal.
Mais todo esto non por importante e por repercutiren no devir diario de todos pola vía de falta de cartos cos que operar as transaccions mais habituais debera cega-la visión dos estrategas das nacions. O principal problema do noso pais a medio e longo prazo é a DEPENDENCIA ENERXÉTICA e o MODELO DE CONSUMO.
A unha provoca "por defecto" un déficit na balanza comercial que non sempre se vai poder suplir con turismo ou expoliación de recursos de outras nacions, ademais de que os combustibles predominantes actualmente teñen perigo no seu transporte, son enerxéticamente pouco eficientes, teñen efectos nocivos sobre a saúde antes e dempois do seu consumo e xeran residuos de toda clase que afectan ós ciclos vitais do noso medio (e ós nosos alimentos), a nós mesmos e; en gran escala, ó planeta, ó seu clima...
A outra xera unha visión de inesgotabilidade falsa dos recursos e do medio, unha falla de responsabilidade sobre o que temos baixo o noso control e unha escasa visión a longo prazo das consecuencias dos nosos actos. Todo elo repercute nun maior consumo de recursos e na xeración de maiores cantidades de resíduos perigosos e caros de manexar.
Así pois, é bó que o estado lembre a existencia da garantía de depósito para os aforros mais debe ter maior perspectiva e debe seguir adícandolle grandes esforzos (non só cartos, hai outras facilidades) á Investigación, Desenvolvemento e posta en marcha de iniciativas de alternativas enerxéticas e medios de aforro e maior eficiencia así como a fabricación de productos mais duradeiros e con menores impactos tanto na súa fabricación como no momento de remata-lo seu uso.
Non deixemos que unha falla no sistema financieiro se convirta nunha falla de confianza no futuro por unha crise de ficcions, excesos de listeza e falla de responsabilidade de quen tiña que garantir e de quen actuoou tarde e mal.
Recurtando nas migallas cobardemente
OUUUUuuuu... Hai crise; ata Solbes o dí. O diñeiro cobarde fuxe como cantaba YOSI e as administracions recadan menos así que deciden facer recurtes... no esencial.
Hai pois menos cartos na sanidade, na atención á dependencia, na educación. As inspeccions de traballo e os médicos de AP reciben presions para dar altas forzadas, desaparecen fondos de formación e de estratexias de calidade... A espiral retroalimentase.
Os sindicatos seguen coa canción de aumentar os ingresos via impostos ás empresas sen acepta-la súa parte de culpa en dar placet a 'reconversions' nas que se atou cans con chourizos e se pagan, a conta de todos, prexubilacions de mineiros a oficinistas de 50 anos, traballadores da banca etc. Os deputados e cargos dos gobernos conxélanse os salarios mais ningúen semella decir nada das pensions vitalicias de 4000€/mensuais que se concederon a persoas saudables, con formación e coñecementos... mentras se racanea en servizos a persoas dependentes ou se apiñan 35 rapaces nas aulas da ESO.
Pagamos cos impostos de todos ensino segregado por sexos ou clases de adoctrinamento relixioso en centros que fuxen dos criterios do reparto por distritos e 'seleccionan' por raza ou orixe. A prestación sanitaria resulta confusa; semella que os centros privados fan mais intervencions por cama/ciruxan mais nos seus custos non quedan incluidos as persoas con patoloxías crónicas nen as complicacions (evitables ou non) das própias atencions; seguindo esa lóxica sen analizala no global do sistema entrégase a prestación do servizo a empresas privadas por ter mais cintas que cortar...
Hai pois menos cartos na sanidade, na atención á dependencia, na educación. As inspeccions de traballo e os médicos de AP reciben presions para dar altas forzadas, desaparecen fondos de formación e de estratexias de calidade... A espiral retroalimentase.
Os sindicatos seguen coa canción de aumentar os ingresos via impostos ás empresas sen acepta-la súa parte de culpa en dar placet a 'reconversions' nas que se atou cans con chourizos e se pagan, a conta de todos, prexubilacions de mineiros a oficinistas de 50 anos, traballadores da banca etc. Os deputados e cargos dos gobernos conxélanse os salarios mais ningúen semella decir nada das pensions vitalicias de 4000€/mensuais que se concederon a persoas saudables, con formación e coñecementos... mentras se racanea en servizos a persoas dependentes ou se apiñan 35 rapaces nas aulas da ESO.
Pagamos cos impostos de todos ensino segregado por sexos ou clases de adoctrinamento relixioso en centros que fuxen dos criterios do reparto por distritos e 'seleccionan' por raza ou orixe. A prestación sanitaria resulta confusa; semella que os centros privados fan mais intervencions por cama/ciruxan mais nos seus custos non quedan incluidos as persoas con patoloxías crónicas nen as complicacions (evitables ou non) das própias atencions; seguindo esa lóxica sen analizala no global do sistema entrégase a prestación do servizo a empresas privadas por ter mais cintas que cortar...
Vil Linguismo
OUUUUuuuu... Sei que vou ser acusado cando menos de plaxio, fago constar que eu tamén pensei nesta denominación mais non a citei por falla de tempo, quería centrarme en cousas verdadeiramente importantes como a CRISE.
Entón temos a unha chea de xente reclamando dereitos que xa teñen e que eles mesmos e os que se ocultan tras deles negaban (e negan en territorios do galego irredento) ós que agora sinalan como opresores... todo un teatro ben maquinado e aventado por medios comunicativos con UNHA clara finalidade, GRANDE interese en que a situación continue e a xente non sexa LIBRE.
Agora entran na teima da 'destrucción' do castelán, da súa '¡persecución!'. A verdade é que hai moito odio que se retroalimenta; algunhas persoas pensan que a obriga do que eles opinan como correcto é a única coidan xustificarse con identicas actitudes dos que defenden a idea contraria.
Non cabe dúbida que é importante o papel da educación obrigatoria na aprendizaxe e no emprego dun código (lingua) concreto, mais o papel dunha lingua nunha sociedade ven dado por moitos factores, xustamente moitos dos que mantiveron "VIVA" á lingua galega non foron escolarizados, ou o foron en castelán... o galego tiña, e ten, valores arraigados no país non precisa de imposicions.
A transformación social cara a unha paisaxe mais urbana, industrial, consumista integrada nun suposto 'mercado' superior non xustifica virarlle-las costas ó propio patrimonio, a diversidade non é un valor só no campo biolóxico, tamén no linguistico e si esa diversidade nos enlaza con cousas e tempos non lonxanos e valedeiros non se xustifica mais ca no medo ó descoñecido ese odio visceral cara á música do falar.
VIL: Indigno, torpe.
Facer unha guerra agora desta cuestión cando hai 30 anos que se promulgaron as leis nas que se sustenta... simplemente demagóxico. Como aquel que dicía respeta-la lei mais que cando as leis lle dixeron que non tiña razón cantou... La, lalalá, lalalá, lalalá.... e gastou os cartos de todos en defender a súa teima.
Esta 'cruzada' contra a lingua é VIL.
Edición 14/2/2009
Quero destacar agora esta entrada de illas ficas "Me mola tu antítesis (3)" na que desmonta as argumentacions xurídicas dos vil linguistas e dos seus principais apoios políticos (incluso demostra que o PPdG estivo a prol delo).
Como se comenta alí; as actitudes de centros particulares e de docentes particulares non xustifican unha campaña xeralizada contra a lexislación vixente.
Entón temos a unha chea de xente reclamando dereitos que xa teñen e que eles mesmos e os que se ocultan tras deles negaban (e negan en territorios do galego irredento) ós que agora sinalan como opresores... todo un teatro ben maquinado e aventado por medios comunicativos con UNHA clara finalidade, GRANDE interese en que a situación continue e a xente non sexa LIBRE.
Agora entran na teima da 'destrucción' do castelán, da súa '¡persecución!'. A verdade é que hai moito odio que se retroalimenta; algunhas persoas pensan que a obriga do que eles opinan como correcto é a única coidan xustificarse con identicas actitudes dos que defenden a idea contraria.
Non cabe dúbida que é importante o papel da educación obrigatoria na aprendizaxe e no emprego dun código (lingua) concreto, mais o papel dunha lingua nunha sociedade ven dado por moitos factores, xustamente moitos dos que mantiveron "VIVA" á lingua galega non foron escolarizados, ou o foron en castelán... o galego tiña, e ten, valores arraigados no país non precisa de imposicions.
A transformación social cara a unha paisaxe mais urbana, industrial, consumista integrada nun suposto 'mercado' superior non xustifica virarlle-las costas ó propio patrimonio, a diversidade non é un valor só no campo biolóxico, tamén no linguistico e si esa diversidade nos enlaza con cousas e tempos non lonxanos e valedeiros non se xustifica mais ca no medo ó descoñecido ese odio visceral cara á música do falar.
VIL: Indigno, torpe.
Facer unha guerra agora desta cuestión cando hai 30 anos que se promulgaron as leis nas que se sustenta... simplemente demagóxico. Como aquel que dicía respeta-la lei mais que cando as leis lle dixeron que non tiña razón cantou... La, lalalá, lalalá, lalalá.... e gastou os cartos de todos en defender a súa teima.
Esta 'cruzada' contra a lingua é VIL.
Edición 14/2/2009
Quero destacar agora esta entrada de illas ficas "Me mola tu antítesis (3)" na que desmonta as argumentacions xurídicas dos vil linguistas e dos seus principais apoios políticos (incluso demostra que o PPdG estivo a prol delo).
Como se comenta alí; as actitudes de centros particulares e de docentes particulares non xustifican unha campaña xeralizada contra a lexislación vixente.
Golpeou o sol no horizonte
sinalando un banco valeiro,
solitario, dourado e brilante
Acomodouse nel o solpor escumante,
agardando que saíses, luceiro;
albiscando no aire vibrante,
a presenza do verdadeiro.
Afogou no mar nun bramido granate;
partiu sen contempla-la luz,
o brilo, o fulgor, do arrecendo
do teu pelo, da túa face.
Sen poder cheirar o extrano
bico que se dan a area e o mar
pensamentos de ida e volta
do sono á realidade.
Certidume do que non será
nin posible nin desexable.
sinalando un banco valeiro,
solitario, dourado e brilante
Acomodouse nel o solpor escumante,
agardando que saíses, luceiro;
albiscando no aire vibrante,
a presenza do verdadeiro.
Afogou no mar nun bramido granate;
partiu sen contempla-la luz,
o brilo, o fulgor, do arrecendo
do teu pelo, da túa face.
Sen poder cheirar o extrano
bico que se dan a area e o mar
pensamentos de ida e volta
do sono á realidade.
Certidume do que non será
nin posible nin desexable.
Isto é to..., isto é to..., isto é todo...
... Yankees.
Tempos novos, tempos salvaxes.
Dende hai uns anos vese que o patrón non manda, ten perigo mais non manda; chegou á cima e na cima non había ren. Venceu mais non convenceu pois non tiña un verdadeiro sistema sostible, só unha máquina de medrar en base "0" -cero-.
Foi a comenzos do século cando se lle viron os pés de lama a este xigante, o polbo do capital convulsionou en varias ocasions mais non puxeron as barbas a remollar ata que vai 7 anos os golpearon na casa, estertores, invasions de provisions.
Agora perden a fé nas súas creenzas, o mercado é falible en mans de xente sen escrupulos e resulta que os de tranxe teñen menos ca ninguen. Vaiche boa, agora hai que merca-la súa merda cos denostados impostos de todos mentres eles se poñen o bañador nas illas esas de alá.
O mundo xira, vai tempo que o centro gravitatorio virou cara ó Pacífico, en China, Singapur... as grandes compañias seguiran co seu só Australia vai mante-la faciana caucasiana do poder. E xa podemos albiscar o que nos espera; baixa de dereitos laborais, indefensión, inseguridade alimentar... Nin Orwell deu con elo.
Os vellos enemigos se voltan a erguer, sinalando a debilidade do poderoso. Teñen poder para rematar co mundo moitas veces, mais non para controlalo; xa non agora controlan outros e teñen o seu poder en constante movemento sen bandeira nen himno, apátridas,
Pés de lama, China controla grande parte da débeda americana. collidos pola gorxa, polos seus enchufes e tubos de escape mana a enerxía de 3 paises coma eles. Incertidume, non poden deixalo caer todo porque caerían eles, non poden arranxalo sós porque se trata dun buraco mais grande ca eles mesmos.
Que risa, volta Keynes... a máquina dos billetes. Agora é que se ve que as 'inxeccions de liquidez' non eran mais ca soro na vea do moribundo... ¿recuperaranse eses i estes cartos?.
Tempos novos, tempos salvaxes.
Dende hai uns anos vese que o patrón non manda, ten perigo mais non manda; chegou á cima e na cima non había ren. Venceu mais non convenceu pois non tiña un verdadeiro sistema sostible, só unha máquina de medrar en base "0" -cero-.
Foi a comenzos do século cando se lle viron os pés de lama a este xigante, o polbo do capital convulsionou en varias ocasions mais non puxeron as barbas a remollar ata que vai 7 anos os golpearon na casa, estertores, invasions de provisions.
Agora perden a fé nas súas creenzas, o mercado é falible en mans de xente sen escrupulos e resulta que os de tranxe teñen menos ca ninguen. Vaiche boa, agora hai que merca-la súa merda cos denostados impostos de todos mentres eles se poñen o bañador nas illas esas de alá.
O mundo xira, vai tempo que o centro gravitatorio virou cara ó Pacífico, en China, Singapur... as grandes compañias seguiran co seu só Australia vai mante-la faciana caucasiana do poder. E xa podemos albiscar o que nos espera; baixa de dereitos laborais, indefensión, inseguridade alimentar... Nin Orwell deu con elo.
Os vellos enemigos se voltan a erguer, sinalando a debilidade do poderoso. Teñen poder para rematar co mundo moitas veces, mais non para controlalo; xa non agora controlan outros e teñen o seu poder en constante movemento sen bandeira nen himno, apátridas,
Pés de lama, China controla grande parte da débeda americana. collidos pola gorxa, polos seus enchufes e tubos de escape mana a enerxía de 3 paises coma eles. Incertidume, non poden deixalo caer todo porque caerían eles, non poden arranxalo sós porque se trata dun buraco mais grande ca eles mesmos.
Que risa, volta Keynes... a máquina dos billetes. Agora é que se ve que as 'inxeccions de liquidez' non eran mais ca soro na vea do moribundo... ¿recuperaranse eses i estes cartos?.
O Burato negro
OUUUUuuuu... Seica hai un temor importante entre alguns grupos de cientistas a que o experimento do gran colisionador de hardones remate nun 'mini burato negro' que se trague todo o sistema solar...
Pode que teñan razón; non só se vai tragar o solar, senon tamén ó edificio e a todos os que vivimos nel, o burato é a crise financieira internacional agravada pola tremenda carga crediticia e de vivendas sen vender que o consentido 'pelotazo urbanístico' nos deixa ó que se engaden as tensions no "dogal enerxético" que ben polo 'peak' do petroleo, ben por problemas puntuais non dá tregua. Todo conforma unha maraña embadurnada de todo o lixo, a contaminación, a destrucción e depredación do medio natural que fai desexar dicir aquelo de: "Parade que eu baixo".
O 'crak' do 29 demostrou o endeble do sistema capitalista pois se fundamenta nun optimismo retroalimentado, na espectativa duns pagos futuros que se dan por feitos, se "solidifican" en ferramentas financieiras e se engaden ó engranaxe de hoxe, rodas de papel entre tornillos de ferro, e cando unha racha fai escorar todo. Entón están as verbas tranquilizadoras e, o mais importante, 800.000.000.000 $ que solventan a situación renunciando ós principios do capitalismo: cando toca gañar gaño eu, cando perda perderei eu... ou non.
Pode que teñan razón; non só se vai tragar o solar, senon tamén ó edificio e a todos os que vivimos nel, o burato é a crise financieira internacional agravada pola tremenda carga crediticia e de vivendas sen vender que o consentido 'pelotazo urbanístico' nos deixa ó que se engaden as tensions no "dogal enerxético" que ben polo 'peak' do petroleo, ben por problemas puntuais non dá tregua. Todo conforma unha maraña embadurnada de todo o lixo, a contaminación, a destrucción e depredación do medio natural que fai desexar dicir aquelo de: "Parade que eu baixo".
O 'crak' do 29 demostrou o endeble do sistema capitalista pois se fundamenta nun optimismo retroalimentado, na espectativa duns pagos futuros que se dan por feitos, se "solidifican" en ferramentas financieiras e se engaden ó engranaxe de hoxe, rodas de papel entre tornillos de ferro, e cando unha racha fai escorar todo. Entón están as verbas tranquilizadoras e, o mais importante, 800.000.000.000 $ que solventan a situación renunciando ós principios do capitalismo: cando toca gañar gaño eu, cando perda perderei eu... ou non.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)