Medallas PIB Benestar

OUUUUuuuu... Neste día moita xente pensará que realmente vive nun país "punteiro", un país que está entre os 20 primeiros do mundo... ¿por? polo medalleiro olímpico.

Como resultado dos xogos olímpicos; un espectáculo comercial montado en torno a múltiples competicions deportivas disputadas por seleccions nacionais ben por equipas ben individuais, faise unha clasificación de países segundo si as súas seleccions ou participantes acadan a primeira, segunda ou terceira posición das diversas competicions. Eso de verse nesa táboa fai creer a moita xente que, en efecto, viven nun pais punteiro.




















Outra xente mais apegada ós bens materiais coida que a importancia dun país se mide polo que produce (e polos residuos que xera) sin ter en conta quen consume eso que produce ou a canta xente lle aproveita esa producción e o beneficio económico (si o houber) dela... porque non é o mesmo producir materias primas que ben de consumo industrial ou manexa-lo sector financieiro como se pode ver na correspondente gráfica.


Mais, ó cabo ó que as persoas queremos non é SEMELLAR (medallas) ou TER (PIB) senon SER "felices"... e vese que as diferencias na clasificación dos países segundo a xente se declara "feliz"... ningún dos tres primeiros figura entre os 20 primeiros das outras táboas agás Suiza que está de 20º na táboa do PIB.


Pode que o mellor xeito de sabermos si estamos "no lugar axeitado" sexa unha combinación... ou non; cada quen terá a súa preferencia segundo o seu momento na vida e, ó cabo, ¿qué tanto ten vivir nun país que nen tan sequera existe para esas estatísticas? Non precisamos comparacions; precisamos creer en Nós mesmos como viables, sostibles e futuribles.

Ó redor do Burkini


E quen identfica a estes?
Hai unha leria moi grande ó redor do tema dunha prenda de vestir seica específica para o baño e deseñada por unha australiana musulmana para poder bañarse respetando o que marca a súa relixión...

O problema principal é que, en realidade, non se está a xulgar á prenda de baño senon ó suposto de que as mulleres que a empregan o fan obrigadas, contra a súa vontade.

Ten graza (ou non) que se fale desta obriga por motivos relixiosos mentras permitimos que a presión social "obrigue" ás mozas a andar con prendas tan pouco estéticas como os Chochorts, patangas ou tangalons...

A prenda pode, incluso, ser útil ou necesaria para que persoas que ben por problemas de saúde ben por tomar tratamentos específicos non poden exporse ó sol e que grazas a esta prenda se poderían bañar no mar e disfrutar da praia.

Respecto á falta de hixiene... Que tal un estudo dos bañadores das piscinas municipais?? non cuspamos para arriba que... 

Adúcese tamén que pode ser un risco para a seguridade porque non se pode identificar ás persoas que os portan... esto é un argumento falaz e de dobre fio e pode que acabemos prohibindo os capirotes dos cófrades da semana santa ou as mantillas... ahh que non, que é unha prenda relixiosa... ohhh wait¡¡ Eso por non falar dos disfraces de entroido... Prohibir o cigarrón, o peliqueiro ou a pantalla?? NIN DE BROMA¡¡

Pois iso que igual que para as prendas mencionadas as persoas que leven prendas para tapa-la cabeza por mor da súa profesión musulmana teran que poder ser identificadas en calquer intre mais non por elo se pode prohibir o seu uso.

O xogo dos radicais islámicos é identificarse eles coa súa relixión e facelles creer os seus correlixionairios que o castigo que merecen os seus actos de terror se lle infrinxe á relixión de Alá: a tódolos musulmans cando non é así. Non deberamos caer en prohibicions burdas porque ademais conteñen graves contradiccions con tradicions do cristianismo que vemos como "normais" porque simplemente as levamos vendo toda a vida

Non quere dicir esto que deixe de pensar que o mundo islámico está na súa edade media, só que nós non debemos voltar a ela.

Mecanismos de defensa PsicoSocial

OUUUUuuuu... Hoxe vou, outra volta, a pasar un día de praia á vista do estadio dos "turkos". Haberá quen diga que si fago eso non son tan celtista como digo...

Penso que ahí está unha clave desta sociedade: Cando a xente ten un problema co que non se atreve a enfrontarse se refuxia facéndose radical en algo no que pode obter recompensa e apoio de grupo... e así temos a hordas de xente que é capaz de batirse en duelo pola cor da camiseta mais non move un dedo polos problemas do seu día a día deixando que os goberne xente que non elexiu e que faga cousas que non estaban no seu programa electoral e infrinxindo a lei.

Este tipo de xente quere, ademais, ignora-la realidade do esgotamento do modelo económico e enerxético e os graves sacrificios e grandes trocos que veñen... 

E marcho que teño que marchar.

10000 millons son razons dabondo...

OUUUUuuuu...

Pois si; coido que 10000 millons de €uros son razons dabondo para voltar a votar.

Si, unhas terceiras eleccions nas que cada partido diga cómo pensa que se ha de farcer ese "reequilibrio" solicitado dende Bruselas e feito perentorio grazas á gran coalición Zapatero-Rajoy e o remozado artigo 135 da  sacrosanta constitución.

Coido que a estas alturas cada quen terá pensado que cos precedentes do actual goberno as súas solucions serán: Elimina-la paga extra de decembro ós funcionarios, pecha-lo grifo da obra pública, incremento "0" en retribucions e plantillas para 2017, conxelar ofertas de emprego... vamos: o feito.

Mais esta vez precisará do voto complaciente e/ou a abstención dun nutrido grupo de deputados de outras formacions políticas... e iso no estaba nos programas electorais polos que se lles votou Ou non?

E qué opcions hai?? Qué pode facer un goberno para cumplir a reducción de déficit esixido??

Dende logo hai que mellora-la recadación porque como todos sabemos e se fixo público nos derradeiros días a bolsa de débeda con facenda é de 15000 millons de €uros... a gran maioría, desenganemonos, incobrables non só por falta de vontade política (que tamén) senon porque os debedores están xa na quebra.

Pero "mellora-la recadación" non é só cobrar ós que xa deben senon asegurar un repato equitativo do esforzo fiscal en virtude dos beneficios que se obteñen da actividade económica na nosa sociedade... e tamén gravando o perxuizo que esa actividade xera no capital medioambiental de todos.

A outra medida sería "gastar mellor" que non ten porqué ser menos en conxunto pero sí menos en algunhas cousas e neso mais aló das medidas chamadas "populistas" polos populares (vaia retranca teñen) e que son precisas por dignidade hai medidas de aforro enerxético e social que poden dar froitos tan pronto como un recorte no salario dos funcionarios.

En todo caso; a pelota está no tellado do P$o€ que ten que decidir si vai a apoiar por pasiva (ou por activa) as medidas "necesarias" según o PP ou si vai a apura-lo trámite para provocar unhas terceiras eleccions... ide pensando data.

O emprendedor cotizante sindicado

OUUUUuuu... Foi un truco contable para reduci-lo paro? Non, xa se viña facendo durante a burbulla especulativa na construcción: O "fomento do autoemprego" ou o que ven sendo que quen queira traballar conmigo que se faga autonomo e logo xa si eso... pero o goberno o convertiu en "emprendedor" cando aquelo estourou e crise deixou a unha quinta parte da poboación con capacidade de traballar no paro.

Agás os doucentosmil que emigraron (porque podían; tiñan título universitario) os que "emprenderon" non só se expuxeron a un sistema de cotización inxusto e a un acoso de facenda furibundo: ademais deixaron de ser "traballadores" e... quedaron fora do "abrigo" do sindicalismo.

Unha mostra mais de que ese ente chamado "a esqueda" non acaba de comprender as novas estructuras de poder e que a súa propia permanencia é unha garantía para o capitalismo financiero que conta con eles como aliados nas "reformas para mante-lo emprego".

Mentras nos distraemos en arraxarlle o problema ó sector financieiro asumindo como sociedade a súa falta de previsión no crédito por mor de manter quente a máquina do "crecemento" seguimos sin ter claro que o verdadeiro problema é o modelo: o modelo enerxético, o modelo de producción-consumo-destrucción, o modelo social, o modelo educativo, o modelo de investigación...

Temos medo ó descoñecido, é algo natural, pero mentres permanecemos quedos atenazados polo medo como un cervatillo indefenso nun lume é cando mais risco de perecer corrermos... algo ten que trocar si queremos deixar un futuro.

Cara a un troco de coordenadas na política

Vai pouco mais de 2 meses chegou ás miñas mans o libro de Manuel Casal Lodeiro @casdeiro que baixo o subtítulo "Apuntamentos para un debate urxente" fai un repaso ás enormes incoherencias que cometen os partidos políticos respecto ás coordenadas nas que se "xogan" os problemas que afectan e afectarán a nosa sociedade.

A verdade é que o libro apunta claramente a unha parte das formacions políticas actuais; aquelas que dende a asamblea revolucionaria se situaban á esquerda do atril... pura casualidade desvirtuada polo paso do tempo e a realidade de partidos que xa nin son obreiros nen socialistas.

O problema que está a enfronta-lo razonamento político actual o describe ben Manuel: "é que concibe os problemas sociais como separados dos ecolóxicos ··· interpreta todo en termos de clases, explotación, desigualdade ··· conceptos que considera distintos e separados da cuestión dos recursos, dos impactos ambientais e da sustentabilidade en xeral..."

E claro, facendo eso demóstrase que non se ten nin idea da dimensión do problema e polo tanto non se vai ser capaz de articular unha solución coherente nin se vai a apostar por un "decrecemento ordeado" e paulatino que permita un futuro (nen sequera podemos xa engadir "mellor").

Xa fai un tempo escribin sobre as novas coordenadas nas que eu, pequeno observador, situo os conflitos actuais: CO vs PRO; coido que os meus pensamentos se ven reforzados non só por este libro senon pola xeira de referencias perfectamente engarzadas e alineadas no trascorrer da obra... levo moito tempo leendo sobre o "peak oil" e a necesidade dun "decrecemento" e ata o de agora non atopara unha explicación tan clara sobre os contraargumentos para afianza-la necesidade de ir tomando xa medidas.

Vos recomendo a publicación que aínda estades a tempo de apoiar na súa segunda edición.

Un oubeo postelectoral

OUUUUuuuu...

Xa pasou a "fiebre" electoral, xa "a metemos" e agora toca que os electos demostren si son dignos da nosa confianza ou si son eles quen "nola meteron... dobrada".

As organizacions mediante as que os poderosos dominaron o pulo político sentiron a ameaza do cabreo da xente e lles tocou, mais non lles afundiu... é mais; entre ámbalas dúas ó final teñen mais do 50% dos votos e, o que é peor, o control sobre calquer reforma que se quera levar a cabo.

Así é; tanto por ter a metade do congreso como pola maioría absoluta que ten o Partido Popular no senado é doado vaticinar que NON haberá ningunha reforma que mereza tal nome.

A única consecuencia destas eleccions será a tremenda tensión interna que sufrirá (xa está a sufrir) o P$O€ pola súa propia natureza incoherente entre o seu plantexamento federal e a falta de recoñecemento da realidade das diversas nacions que entran no estado español. Ata onde poden levar esas tensions ou si simplemnte serán capaces de decidir algo ou de non decidir nada é a pregunta; eu teño claro que o que non farán será o que tería que facer una forza democrática: Consultar ás bases.

No PP o conflicto é latente e virá da necesidade de contar con alianzas mais aló da marca branca de Rivera et cols. cada alianza significa un tipo de cesión diferente e fai mais tentador apartarse a un lado e deixar que o P$O€ se desmembre tratando de formar goberno mentras eles obteñen rédito electoral.

Laranxito fixo moi ben o seu papel axudando a pararlle o golpe ó PP abandoando os campos donde do dano sería exclusivamente para Rajoy (corruPPción, enerxía, subemprego...) e aplicandose a fondo contra Podemos. Ó final os financiadores tiveron medo e quitaronlle gas á maquina porque semellaba que se pasaban de freada.

E "os podemos"?? é doado por liñas bermellas que sabes que ningúen vai a aceptar e son inalcalnzables pola propia natureza dos resultados (insisto; hai mais de un tercio de deputados "centrípetos" no congreso e o PP ten maioria absoluta no senado...) e esas liñas reforzan o discurso interno e a multiplicidade das alianzas acadadas de cara a unhas vindeiras eleccions.

Non haberá reforma do sistema electoral para esas novas eleccions así que deixade de vos lamentar polo marco xeografico das circunscripcions, polo método de cálculo dos representantes acadados ou pola existencia dunha cámara "B" (moi apropiada denominación para o PP)... o certo é que se voltará a xogar no mesmo terreo... Quen está disposto a "te-la pelota"?

Emocions na música

OUUUUuuuu... Ás veces SI pasan cousas ata onde semellan que non pasan... e as oportunidades xorden xuntas e xuntas hai que botarse a por elas.

Así fai uns días tiven a ocasión de asistir a dous concertos de música en Ponferrada; un de Carlos Nuñez e outro de "Los suaves". Cómo é posible ter eses gustos musicais tan diferentes? Como ir a un concerto dun estilo tan contrastado co anterior e disfrutar de ámbolos dous? a explicación está na emoción.


Emocions que nos embargan ó escoita-la música, ó vivila mais tamén emocions que reviven coa música coas que as vivimos por primeira vez... sen esquecer a emoción dos que te rodean porque esas tamén contan; impregan o aire (nunca mellor dito) e che fan participe delas.

Os dous concertos tiveron os seus intres irrepetibles e iso tamén suma emocions ás xa vividas porque deso vai a vida; de emocions vividas e compartidas.

Vos poño o vídeo da miña canción preferida de "Los suaves" (que non puideron tocar desta vez) nunha versión en directo de 1989... para os que vos metedes coa barriga de Yosi...




PD: Si esperabades unha crónica política "reflexiva"... errastedes.

A icona é mais forte que a mensaxe

OUUUUuuuu...
Sei que hai grandes intelectuais que dende vai mais de medio século o dín e cecais haxa sesudas publicacions que detallan os mecanismos cognitivos polos que se podería explicar que tras 4 anos de guerra salvaxe en Siria cun tremendo lío de intereses (Irán-Arabia Saudí e EEUU-Rusia por exemplo) unha única imaxe conquerira sacudi-las conciencias de tal xeito que os que dician NON agora digan SI.


Cecais xa o tiñan decidido e só estaban esperando esa chispa ou desexando provocala, cecais teñan outros fins que preferimos ignorar.

Nas redes sociais é onde mellor se ve a potencia das imaxes; de feito as ferramentas TIC mais expansivas son as relacionadas coas imaxes nun contexto social (Istagram é un exemplo) e twitter mais Facebook ben o saben que si pos un enlace de primeiro dominio que conteña unha imaxe a incorpora na entrada automáticamente, pero cando trato de deslizar esta pregunta:
Esa tendencia da sociedade á reducción das mensaxes ó gráfico pensades que é por comodidade ou que realmente a xente reflexiona sobre os contidos explícitos e implícitos das imaxes?
 Non se xera conversación nin entre os usuarios dese tipo de rede.

O certo é que xa van moitas demostracions de cómo unha imaxe conquire encender un troco social de tal xeito que non sería de estranar que os poderes coñecedores desta ferramenta a empreguen. Ou non?




11S

OUUUUuuuu... Hoxe é 11 de Septembro unha data que escomenza a ter unha enorme carga de emoción e simboloxía.

Mentras milleiros de persoas festexan a Diada en cataluña outras tantas conmemoran o aniversario dun momento que pola súa escenificación repercutiu en todo o mundo... e noutra parte cecais tamén milleiros o aniversario do magnicidio de Salvador Allende.

Non se pode calibra-lo mundo dende unha beira... nos deixa cegos a nosa propia pequenez.

Podería ser que o Allende desta foto estivese a mirar ós avions que se estrelaron nas torres xemelgas cheos de sirios fuxindo cara a un país que non deixan nacer...

En fin, unha data que non pasa desapercibida pero que precisa múltiples olladas.

Deixovos con este tema de Zeca Afonso cantado por Sétima Legiao nos 90...

Roubando ata a liberdade de pensar

Atados e maniatados
OUUUUuuuu... agora tras cáseque 40 anos de réxime "papelocrático" (ditadura de papel) os nosos próceres nos botan as migallas dunha promesa de que na seguinte lexislatura se vai a falar de reforma constitucional.

Estes que levan 40 anos roubando e que ven que a xente non pode mais agora queren roubarnos ata a liberdade de pensar por nós mesmos... o bipartidismo coida que vai a teledirixir unha reforma "gatopardesca" deixando todo atado e ben atado e así xa uns dín que se replantexarán os límites competenciais e outros que non se vai falar da monarquía... esta si que é unha casta.

Son unha casta porque ben por formación ou por ostentación de poder coidan que están chamados a decidir por nós... como fixeron ata o de agora só "consultando" cada 4 anos para que "pareza un accidente" que dirían nas pelis.

O certo é que o intre de plantexar qué reforma hai que facer e cómo se vai a aprobar é AGORA.

Un proceso constituinte que se quera chamar como tal non acepta preconceptos nen imposicions... falar de troca-la constitución dentro do marco da constitución é como falar de saca-la auga do océano dende o mesmo océano... e así pensan que poderá decir: Xa se fixo e se pactou.

A actual constitución foi aprobada co 52% dos votos dos censados daquela e reformada dúas veces por dous partidos políticos no parlamento sen consultar á cidadanía... e agora alguns pretenden que para ese "democrático troco" hai que acadar un 80%... do que sexa... mirade; non se pode facer convivencia cando o resultado é 51 a 49 pero de ahí a un 80% é simplemente unha tomadura de pelo.

A estructura de convivencia que debemos elexir para os vindeiros 30 ou 40 anos debería estar formada por:

*Forma do estado: Poderes que o compoñen, os seus órganos de goberno e a elección e control dos mesmos pola cidadanía. Marco ético de convivencia. Igualdade perante a lei Definicions do dereito de defensa e de reinserción tras cumprimento de condea.
*Prioridades económico-sociais: Marco socioeconómico de convivencia, prevalencia do público ou do privado; servizos de interese estratéxico a regular polo estado, servizos de interse social a prestar polo estado en exclusiva ou en colaboración. Sistema impositivo e recadatorio.
*Forma política: Libertades políticas e asociativas, funcionamento democrático de partidos e organizacions. Sistemas de elección de representantes, dereito a revocación, tipo de listaxes (ou disciplina de lista ou listaxes abertas e voto individualizado). A relixión como esfera individual privada.
*Organización das relacions entre organismos territoriais adscritos ó estado. Dereito a decidir e obligación de "período de lealtade".

Sobre cada punto... sobre cada plantexamento cada quen terá as súas opinions; eu non comparto moitas das que leo pero defendo o seu dereito a que sexan sometidas á votación DE TODOS igual que as opcions que a mín me semellan mais beneficiosas para a organización social que quixera deixarlle ós meus netos...

Non deberíamos permitir que se nos roube este debate.

Sei que o "mito islandés" non é real... mais E si sí?

A carta de Mariano

OUUUUuuuu... A restora Mariano está a escribir unha carta breve, tan breve que pode que sexa un telegrama: Preciso tempo ("Ich brauche Zeit" no orixinal).

O Certo é que o plan de facer outro recorte de 7000 millons de €uros nos presupostos das administracions de aquí a Decembro acaba de toparse contra un muro de votos... un recorte preciso "POR LEI" porque os ingresos non igualan ós gastos e a sacrosanta constitución (esa que foi violada polo PP$o€ unha noite de xullo) así o determina.

Mariano precisa que Herr Ángela mire cara a outro lado ata pasar Novembro e, si sobrevive no goberno, lle pase a peaxe precisa daquela. 7000 millons e unha reforma laboral, unha rebaixa de pensions, o desmantelamento do sistema de protección de emprego, a "apertura" da sanidade... o ideario neocon.

Os gobernantes que chegan non deben esquecer que o endebedamento xa non é solución porque é ILEGAL (o p$o€ tería que sabelo pois o firmou) e non lles vai ser doado cumpri-las expectativas sen mellora-los ingresos e restrinxir alguns gastos...

VEREMOS.

En qué son mellores?

OUUUUuuuu...Arestora escomenza a pantomima reflexiva, as persoas coas que convivo nesta estrana organización socioeconómica manipulada políticamente seica van decidir mañan seguir igual tras pasa-lo día vendo do futbol ou un concurso musical televisivo.

Os dirixentes que ata agora viñeron aparecendo nos cargos electos do país teñen temor polo que podan decidir as persoas mañan e alertan que "os que veñen" son de todo: terroristas, oportunistas, sen formación.

Eles que causan centos ou miles de mortes polas medidas que toman (ou deixan de tomar) como gobernantes, eles que levan anos dicindo que os casos de corrupción nos seus partidos e administracions son "cousas puntuais", eles que a pouco que chegan ós gobernos contratan asesores...

Vos veredes si queredes seguir tropezando sempre no mesmo.

Promesas que si valen algo (ou deberan).

Que non vos leven os frautistas cegos...
OUUUUuuuu...   De aquí ó 24 de Maio imos escoitar toda clase de cantos de serea e siseos viperinos os primeiros coa intención de nos convencer para votar a uns e os segundos para convencernos de non votar ós outros.

Tod@s xa sabemos como vai este xogo e, como unha noite de festa, sabemos onde queren rematar... só é un cortexo pero E si conseguiramos que non o fose? E si poñemos nós as condicions?

Fagamos cada un un compromiso persoal co resto da sociedade; un compromiso de votar de xeito responsable non pensando en a quen senon en qué é o que queremos acadar como sociedade.

Porque pódese aspirar a un sistema político mais democrático coido que cada un de Nós deberíamos por unhas condicions para votar.

Por exemplo:


Eu darei o meu voto a:

*A formación que inclua no seu programa a redacción e aprobación dun manifesto a prol da apertura dun novo período constitucional.
*A que publique un código de conducta dos seus dirixentes e cargos electos ou nomeados que inclúa unha limitación dos gastos de representación de calquer tipo e un control de gastos persoais que atinga gastos de vestimenta, hostelería, desprazamento e lecer que, en conxunto, non poderán superar o 50%  da remuneración pública que reciba.
*A formación que presente a demisión asinada de tódolos seus candidatos para o cargo que sexan elexidos ou nomeados; demisión sen data para ser empregada cando se precise. (como alternativa acepto o sistema de votación de candidatura en listas abertas nominais).
*A formación que en cada ámbito limite legalmente o número de asesores persoais ou contratos de asesoría con empresas a un 0.5% do presuposto da administración en cuestión.
*A formación que provea á cidadanía de mecanismos de participación real na toma de decisions trascendentes.
*A formación que garanta basear as tomas de decisión en xestión en informes de coñecemento científico e non en informes de mercado interesados.

Verbas, imaxes, emocions...

OUUUUuuuu... Disque unha imaxe vale mais que mil verbas... eu non estou certo diso ainda que emprego a frase en moitas ocasions. Unha imaxe serve moitas veces para explicar cousas que con verbas é difícil de explicar (ou de facer comprender) pero as imaxes, incluso as mais modernas con mais píxeles ou en 3D andan tamén moi lonxe de "facerse" co intre... as pegadas dos fotons na superficie do diodo como antes na da película non abondan para explica-lo xeito no que respirache ahí, o que te rodeaba non era só xente; era o tempo, a ollada do futuro, o sereo discurrir dunha mañan entre o caos...

Non hai verba que lle faga xustiza a unha imaxe nen imaxe que conteña tódalas emocions do intre, pero esta se lle achega.


Xa non levo a conta non porque sexan moitos os anos pasados senon porque, en realidade, foi onte cando pasou; é agora, vai ser mañan...é un tempo fora do tempo nun espazo infinito que se envolve a sí mesmo e nós dentro.

Co-Com vs Pro-Priv o combate deste tempo

OUUUUuuuu... Parto da base que reducir TODO a dúas categorías para escenificar unha loita é simplista. O mundo non vos é así, cada quen se move polos seus intereses e polos intereses de quen lle é importante pero si podemos tratar de explica-la realidade cun modelo binomial.

A verdade sempre no medio de algo...
Tra-la caída do comunismo totalitario sovietico (si, só ese Ou caeron China, Corea e Cuba?) o mundo semellaba unha balsa de aceite capitalista... e a xente escomenzou a adentrarse en escenarios que non gustaban ós presbotes... pero a podremia estaba ahí sostendo ó xigante sobre a fame de moitos, a explotación expansiva dos recursos e unha pegada ecolóxica insostible así que houbo que escenifica-la concreción dun enemigo cando en realidade o enemigo somos moitos.

O que se está a enfrontar básicamente ven sendo a cultura de cocrear e compartir coa cultura do propietario privativo. Así o que mais asusta ó poder establecido (propietario-privativo) é un modelo de organización aberto e tratan desesperadamente de aproximalo ás súas claves intelectuais para poder tumbalo (como pasa cando discutes cun imbecil...).

Esto repítese en cáseque tódolos escenarios pois ningunha das dúas tendencias (como expliquei no arranque) é "pura" e hai persoas que lanzan unha iniciativa "co" pensando en poder acada-lo "pro"... nas redes sociais tecnificadas vese moi ben esta dicotomía.

A liorta entre modelos como Whatsapp (unha rede social tecnificada Pro-Pri) e Twitter (Co-Com) está trasladada a outros ámbitos... arrendar coche ou casa, viaxar, mercar cousas, a propiedade da terra... en moitos ámbitos chocan e se mezclan estas dúas categorías. Mesmo dentro de Twitter hai xente con comportamentos Pro-Pri (contas de empresas e 'marca persoal') e Co-Com xente que comparte e comenta en aberto.

Agora mesmo o que importa é qué sistema de toma de decisións adoptamos nos entornos nos que nos integramos pois é nese aspecto onde se define o futuro; si seguimos aceptando a terxiversación da DEMOCRACIA con manobras como "o consenso", a "representación subrogada" (representantes que elixen eles a outros representantes de outros poderes), o condicionamento financieiro (mirade Grecia e Portugal)... si se aceptan eses mecanismos os conceptos Co-Com non avanzarán en ningún campo.

Que conservede-la forza para seguir en pé en 2015.

O contrato roto

OUUUUuuuu... Veño decindo nas RRSS que votarei ó partido que garanta que os electos corruptos devolven TODOS os privilexios e remuneneracions recibidas.

Cando se elixe a un representante estase a facer con él un contrato que ademais de outorgarlle poder lle fai depositario dunha responsabilidade e, en troco, recibe unha retribución por múltiples vías (soldo, obxectos, desprazamentos, privilexios...).

Entendese que si un representante exerce ese poder faltando á responsabilidade rompe o contrato porque, en realidade, o consideraba precario ou mal pagado e polo tanto non pode bastar conque devolva o roubado ou cunha pena de cadea menor.

Debe devolver non só o que conseguiu ilicitamente senon tamén as retribucións obtidas polo contrato que rompeu... e debe ser borrado o seu nome e a súa presencia do lugar no que figuran os demais representantes que exerceron honradamente o seu posto.

36

36 anos cumpre a constitución, sigo sin poder votar o marco no que se definen as relacions nas que se move a miña vida... sigo a ser estafado por uns e por outros, siguen a reirse de nós: véxase a RR dicindo que o das contas de Bankia que ollo que o banco de España e a CNMV deron de paso as contas (que vamos, que teríamos que pagar todos... cousa que xa aconteceu Non?).
Seguimos mirando o dedo que sinala á lúa: véxase como a demisión da ministra floreiro conseguiu que non falaramos de que o partido do goberno está acusado de aproveitarse con lucro dunha trama corrupta... e así nos vai.

Mentras as novas opcions políticas ou pecan de indefinición ou de idealismo.

Hai que chegar ós verdadeiros lideres mundiais...

OUUUUuuuu... o pasado domingo celebraronse en moitas cidades do mundo marchas contra o troco do clima; en Nova Iorque estase a celebrar un cumio gubernamental sobor do clima e hai unha chea de manifestacions para "sensibilizalos".... todo inutil.

O activismo medioambiental debe deixa-lo postureo apupador e marcarse obxectivos prácticos entre os verdadeiros decisores, os que poden troca-las accions que nos conducen ó desastre; en concreto hai que facerlles saber cales son as consecuencias para os seus negocios a medio prazo, as perdas de ventas, os gastos de protección, os pagos dos seguros... argumentos contundentes que lles fagan reflexionar.

Cómo chegar ós empresarios e propietarios de empresas chinesas, hindues e rusas? Cómo facer entender que a falta de medidas de control os fará caer antes de despegar? Si os Lobbies poden as organizacions medioambientais tamén e deberían entrar nese xogo porque sería mais efectivo non só ensinarlles "o qué" senon "o cómo" para facilita-lo troco.

Visualizar como o ROI dos actuais investimentos se vai a afundir e como as primas de seguros non van cubri-los danos das catástrofes sucesivas será mais efectivo que xente berrando e encadeada a barandillas.

O día da saia tola

OUUUUuuuu.... que non do Ayatolah...

Hoxe coido que é un día senlleiro para occidente, un día contraditorio e tamén un día para sorrir.

Cardo no muro de Adriano... 
Antes que nada; non opino sobre a independencia de Escocia (nin sobor da de Cataluña) porque coido que son os seus habitantes quen de decidir; así que nin a prol nin en contra.
Segundo: fago esta reflexión dende o punto de vista do que teño a ben en chamar DEMOCRACIA e que tal e como está a cousa en pouco ou nada se asemella ó que aquí nos venden.
Terceiro: Cando un xestor só ten como argumento botarlle a culpa dos problemas a outros (Madrid, Bruxelas, "a herdanza recibida"...) simplemente é unha plañideira e non serve para xestionar.
Cuarto: Si leedes a anterior entrada veredes que é o que penso que está a pasar co PODER nas sociedades modernas... podémonos face-la ilusión de que ter ó goberno "nacional" mais perto nos protexe... mais non será outra cousa que iso: ilusión.

A ilusión de estarlle a facer isto ós poderosos...
Ben; para min o extraordinario da votación de hoxe é que se trata dunha auténtica solución democrática (pero parcial como explicarei) á expersión de descontento dunha boa parte da poboación dun territorio moi concreto. Pero non nun lugar calquera do orbe senon no santa santorum do capitalismo moderno e, polo tanto, no lugar mais amante da "estabilidade" que se poda imaxinar; porque sin "estabilidade" non hai negocio financieiro que tire.

Unha solución que ademais de seren implementada na práctica sen ameazas violentas (non houbo un movemento terrorista ou "militar" antes da convocatoria) é aceptada polas partes como 'definitiva' (todo o definitiva que a vida das persoas pode ser...).

Como demócrata podo dicir que é unha solución parcial porque nun bó sistema democrático a consulta á cidadanía non se pode cinguir a feitos particulares e trascendentes como o é este (ou aqueloutro de aqui perto) senon que unha "lei de consultas" debe habilitar a unha porcentaxe da cidadanía para que o goberno en cuestión deba requerir e ACATAR o que en consulta a cidadanía vote incluidas as condicions e prebendas de representantes e gobernantes... menos parrafadas dun decreto bla, bla, bla e mais participación activa nas tomas de decisions.

Pero como de chupatintas e picapreitos andamos ben servidos disque eso terxiversa a democracia representativa... ide á merda meus; os primeiros que terxiversan a democracia representativa son os que fan campaña cun programa e logo sacan calquer escusa de plañideira (ver mais arriba) para facer XUSTO O CONTARIO.

Amosandollo ós que non creen na democracia... 
Oporse a que a xente poda decidir directamente neste e noutos temas ven sendo o primeiro paso dun retroceso que logo levará a pedir que non voten "certos" grupos de persoas (porque as consideran alleas ós seus altos ideais) como: Xente sen estudos, vellos, pensionistas, discapacitados, homosexuais, daltónicos, zurdos... etc.

Ó cabo, hoxe é un día senlleiro... os britons dannos unha lección de como se solventan os conflictos de xeito rápido e sinxelo, sen sangue.... Longa vida ós britons... e a Alba.

Alonxando a violencia cun voto...


Paso á Empresa-Estado

Atado e ben atado...
OUUUUuuuu... O longo do despregue da humanidade pola terra nos fomos organizando como sociedade(s) en diversas formas a cadansúa mais complexa e con mais extensión territorial (mais curiosamente con menos vixencia no tempo).

Creamos as cidades-estado nos albores do que damos en chamar civilización porque os habitantes da mesopotamia puideron deixarnos mostras da súa presenza coa ferramenta mais poderosa dos humanos: a linguaxe. Naceu pois coa historia mesma un modelo organizativo xerme e consecuencia da revolución que esa "civilización" (agricultura, gandeiría, metalurxia...) significou para a humanidade.... a súa máxima expresión foron esas cidades-estado que se extenderon co senlleiro exemplo de Roma creando o xérmolo do seguinte estadío evolutivo.

Logo veu a Nazón-estado non sin un duro e terrible proceso de transición mediada pola relixión que algunha cultura aínda está a pasar agora... A nazón-estado ilustrada, a nazón estado imperial, a nazón-estado "policía do mundo" son os pasos visibles deste niv
el organizativo.  Esas nacions-estado nurtrironse da chegada do comercio a grande escala e dos primeiros pasos da tecnoloxía industrial do que xermolou o que será o vindeiro punto de 'progreso'.

Chega a empresa-estado e os trocos que a súa chegada van atraer consigo son descoñecidos para mín pero ben visible é xa o seu poder por riba das vellas nacions-estado e do que coidabamos unha orde establecida e un esquema no que percurar o noso lugar no mundo.

Pronto estas empresas-estado terán a súa moeda (Como os bitcoins) e política monetaria coa que se nutrirán (impostos) garantindo nos seus servidores (territorio) a seguridade das transaccións (defensa)... un aparato de poder no que cada vez conta menos o "ámbito de decisión política" porque non semella existir un núcleo de resistencia a esa droga tan dura como é o crétido barato e o crecemento sostido... ainda que nin o crédito chegue nin o crecemento sexa tal... as promesas ilusionan mais que as realidades.