OUUUUuuuu
Seica andan as cousas revoltas mais aló do manzanal. A redacción da reforma de estatuto da macrocomunidade castelan-leonesa no pazo do congreso en Madrid inclue unha mención á realidade diversa do dito territorio e, concretamente, á singularidade do Bierzo.
Eu estou conforme con que se trata dun territorio singular mais aló da fermosura da súa paisaxe e do indubidable valor do seu patrimonio histórico i étnico-cultural; o que non me convence é que para determinar xuridicamente dita singularidade se argumente coa "traxectoria institucional" porque as institucions, aínda formando parte da paisaxe humana, son froito das situacions; moitas veces cruentas, da historia que é algo para contar, investigar, lembrar e ter en conta mais non para fornecerse de ferramentas cara a un entendemento que nos permita a tod@s conquerir unha sociedade mellor entre nós (os humanos) e para o medio no que moramos.
Lamento que neste debater, escribir, publicar, completar e por en marcha un xeito de nos gobernar (no que nos deixan) dende preto se deixen de lado a perspectiva da democracia e a realidade social do territorio berciano. SI, xa sei que os partidos que están a dirixir-lo debate son os que obtiveron representación nos derradeiros "cómicos"; mais coido que as ferramentas fundamentais de goberno deben emanar e ser aprobadas de xeito inequívoco pola poboación á que se lle dí ser soberana e que no bierzo esa poboación ten un gran compoñente inmigrante que, si ben non posue dereitos políticos, si debera estar contemplado á hora de redacta-las normas e usos de convivencia no lugar.
Hai claro, quen non quere ver ren disto e se aferra a certos intres da historia para negar unha e outra volta o que ata os ollos dun neno poden observar: Existe unha realidade diferente ó que se observa tanto cara ó Leste como ó Oeste e o Norte... unha realidade con forza e con motivos mais que dabondo para se afirmar na súa diversidade sen que elo signifique isolacionismo; tan só un dicir "somos diferentes, debemos ter xeitos diferentes de afronta-los problemas".
Logo está o tema da lóxica económica e a percura da eficiencia... Esta claro que para aplicar medidas políticas nun ámbito e/ou territorio hai que ter capacidade lexislativa sobor delo e ter os ingresos económicos e mecanismos de control dos mesmos que substancien as decisións en feitos; Mais todo esto debe facerse coa óptica da sustentabilidade. E non falo só da sustentabilidade medio ambiental senón tamén da político-social; os cidadáns non podemos soster 7 estruturas administrativas (concello, mancomunidade, comarca, provincia, autonomía, estado e UE) cun sistema fiscal lóxico salvo que cada unha recadase unha parte en virtude das competencias que teña asignadas e que non tivesen capacidade de endebedamento mais aló desa recadación. Moita saco pois para pouca fariña.
Pensamentos de meu e comentarios sobor da actualidade en xeral.
Nen a Lei de Protección de Datos...
OUUUUuuuu...
Preparando a entrada sobre "Apostatía: a diferencia entre a teoría e a práctica" me decatei por unha banda da confusa situación na que se atopan os que tendo sido baptizados, logo 'comulgados', mais tarde 'confirmados', pode que casados e, alguns, anulados e finalmente sacramentados... resulta que non conquiren que se lles cancele a súa inscripción do rexistro do arcebispado pois, en virtude do concordato de 1973, dito rexistro non é tal (mello dito se lle recoñeceu a súa INVIOLABILIDADE) e; seica, non identifica ós inscritos como practicantes da fé católica....
Polo que se ten optado por solicitar que a dita opción da apostatía se faga constar no dito rexistro do mesmo xeito que toda esa sucesión de actos que SI se fan constar e que, digo eu, confirman a profesión dunha fé relixiosa.
Mais nen por isas; os arcebispados néganse a face-las ditas notas marxinais e a certificalas tal e como sentencia a AEPD. Vese que os nosos DEFENSORES DA FÉ queren manter incólume o número de supostos afiliados pode que co obxecto de esgrimilos á hora de conquerir mais prebendas ou fondos dos gobernos.
Bueno, seria outro aspecto a ter en conta pola xente de CONCORDATO.org para que se garanta o dereito cidadan por riba do dereito dunha organización.
Preparando a entrada sobre "Apostatía: a diferencia entre a teoría e a práctica" me decatei por unha banda da confusa situación na que se atopan os que tendo sido baptizados, logo 'comulgados', mais tarde 'confirmados', pode que casados e, alguns, anulados e finalmente sacramentados... resulta que non conquiren que se lles cancele a súa inscripción do rexistro do arcebispado pois, en virtude do concordato de 1973, dito rexistro non é tal (mello dito se lle recoñeceu a súa INVIOLABILIDADE) e; seica, non identifica ós inscritos como practicantes da fé católica....
Polo que se ten optado por solicitar que a dita opción da apostatía se faga constar no dito rexistro do mesmo xeito que toda esa sucesión de actos que SI se fan constar e que, digo eu, confirman a profesión dunha fé relixiosa.
Mais nen por isas; os arcebispados néganse a face-las ditas notas marxinais e a certificalas tal e como sentencia a AEPD. Vese que os nosos DEFENSORES DA FÉ queren manter incólume o número de supostos afiliados pode que co obxecto de esgrimilos á hora de conquerir mais prebendas ou fondos dos gobernos.
Bueno, seria outro aspecto a ter en conta pola xente de CONCORDATO.org para que se garanta o dereito cidadan por riba do dereito dunha organización.
A avalancha antisocial
OUUUUuuuu
Nunha tesitura como a actual na que todo é calibrado polos actores políticos segundo a escala comicial (isa que se mide en votos) resulta moi extrano ouvir certas propostas sen que xurda unha conmoción social de reacción; e mais, só temos que ollar para 'os veciños do norte' para calibrar a que lugar conducen esas propostas...
Que a estratexia do actual goberno é, por unha banda, ser mais españois que "españoleitor" e; por outra, aparentar mais social que o fuchibol non debera extranar. Dada a actual teimosía dalguns dirixentes da oposición co tema do proceso de paz/rendición e o estatuto catalán o primeiro tema constitue unha lembranza da vacina acadada cos tristes feitos da ruptura do tal proceso e a posta en marcha de outros estatutos de similares características noutros ambitos territoriais. O segundo tema constitue un auténtico quebratestas para a equipa economica do goberno actual que non sabe como realiza-las eternamente pendentes reformas pro-mercado libre ó tempo que toma medidas que minimicen o impacto dos problemas da caida da construcción como motor económico e de emprego e, por riba, non poder dicir públicamente "é que xa non vai a haber superavit para financiar isto" (atención buco-dental, novas axudas para o alugueiro de vivenda...). Mais esperpéntica é a actitude da oposición maioritaria que anuncia; iso si polo baixiño, que; de acada-lo goberno, procederá a unha rebaixa do IRPF e a SUPRESIÓN do imposto do patrimonio ...trátase sen dúbida de medidas moi sociais que ampliarán o marxe de manobra para o apoio ós mais necesitados...
No medio de todo esto as forzas mais progresistas seguen derivando impulsadas polo vento das vellas verbas e os conceptos antediluvianos, mantendo un duplo raseiro coas ditaduras do mundo segundo a súa cor e despreciando no seu eido interno as reformas que, din, precisa esta proto-democracia para acada-lo 'sorpaso' cara a unha DEMOCRACIA VERDADEIRA.
Os actuais problemas i evidencias de cara a onde levan os plantexamentos neo-liberais (A Rusia da mafia, A China explotada e que produce barato por producir sen controis, As invasions polo control de recursos económicos...) seguen a presentarse como 'males menores' do mundo globalizado por uns e seguen a ser obxecto de sesudos debates sen un PROGRAMA alternativo que non implique a perda das lexítimas oportunidades individuais polos outros.
En tanto, o mundo segue a xirar.
Nunha tesitura como a actual na que todo é calibrado polos actores políticos segundo a escala comicial (isa que se mide en votos) resulta moi extrano ouvir certas propostas sen que xurda unha conmoción social de reacción; e mais, só temos que ollar para 'os veciños do norte' para calibrar a que lugar conducen esas propostas...
Que a estratexia do actual goberno é, por unha banda, ser mais españois que "españoleitor" e; por outra, aparentar mais social que o fuchibol non debera extranar. Dada a actual teimosía dalguns dirixentes da oposición co tema do proceso de paz/rendición e o estatuto catalán o primeiro tema constitue unha lembranza da vacina acadada cos tristes feitos da ruptura do tal proceso e a posta en marcha de outros estatutos de similares características noutros ambitos territoriais. O segundo tema constitue un auténtico quebratestas para a equipa economica do goberno actual que non sabe como realiza-las eternamente pendentes reformas pro-mercado libre ó tempo que toma medidas que minimicen o impacto dos problemas da caida da construcción como motor económico e de emprego e, por riba, non poder dicir públicamente "é que xa non vai a haber superavit para financiar isto" (atención buco-dental, novas axudas para o alugueiro de vivenda...). Mais esperpéntica é a actitude da oposición maioritaria que anuncia; iso si polo baixiño, que; de acada-lo goberno, procederá a unha rebaixa do IRPF e a SUPRESIÓN do imposto do patrimonio ...trátase sen dúbida de medidas moi sociais que ampliarán o marxe de manobra para o apoio ós mais necesitados...
No medio de todo esto as forzas mais progresistas seguen derivando impulsadas polo vento das vellas verbas e os conceptos antediluvianos, mantendo un duplo raseiro coas ditaduras do mundo segundo a súa cor e despreciando no seu eido interno as reformas que, din, precisa esta proto-democracia para acada-lo 'sorpaso' cara a unha DEMOCRACIA VERDADEIRA.
Os actuais problemas i evidencias de cara a onde levan os plantexamentos neo-liberais (A Rusia da mafia, A China explotada e que produce barato por producir sen controis, As invasions polo control de recursos económicos...) seguen a presentarse como 'males menores' do mundo globalizado por uns e seguen a ser obxecto de sesudos debates sen un PROGRAMA alternativo que non implique a perda das lexítimas oportunidades individuais polos outros.
En tanto, o mundo segue a xirar.
Cortiña de fume
OUUUUuuuu Ando bastante preocupado polas polémicas xurdidas agora ó redor da familia Franco. Primeiro, pregúntome si este tipo de persecución é necesaria cando o mais normal sería unha "posta a cero" con facenda e cos tribunais de xustiza.
Por elo veño de cavilar que mais que falar se trata de NON FALAR e o que se percura é tapar o tema da recente crítica ó cidadan Juan Carlos de Borbón, as súas actitudes públicas e a escasa transparencia coa que se xestionan unha boa morea de cartos públicos, que mais semellan "fondos reservados" que asignacions dos presupostos estatais.
É evidente que: MENTRES CALEN OS MEDIOS SEGUIRAN A FALA-LAS PAREDES...
Ás dictaduras hai que afrontalas cando están no poder e non cando o fascineroso faleceu ou está vello e achacoso; os crimes de 'lesa humanidade' hai que impedilos, non xulgalos a bombo e platillo 40, 50 ou 60 anos dempois de cometidos. Ainda non vin ningunha "misión de paz" da ONU nen dos estados do "eixo do ben" para impedir o que acontece en África, China ou Sudamérica; en Guatemala, por exemplo, permitímos que uns cómicos se autodenominen democráticos tra-lo asasinato de 50 CANDIDATOS que figuran nas listaxes de partidos opositores.
Percura-los cadaveres dos asasinados e restitui-lo seu honor e a súa memoria é xustiza precisa; o revisionismo e o revanchismo é reabrir feridas que mancan a convivencia como bombas e pistolas.
As persecucions non se xustifican con presecucions.
Por elo veño de cavilar que mais que falar se trata de NON FALAR e o que se percura é tapar o tema da recente crítica ó cidadan Juan Carlos de Borbón, as súas actitudes públicas e a escasa transparencia coa que se xestionan unha boa morea de cartos públicos, que mais semellan "fondos reservados" que asignacions dos presupostos estatais.
É evidente que: MENTRES CALEN OS MEDIOS SEGUIRAN A FALA-LAS PAREDES...
Ás dictaduras hai que afrontalas cando están no poder e non cando o fascineroso faleceu ou está vello e achacoso; os crimes de 'lesa humanidade' hai que impedilos, non xulgalos a bombo e platillo 40, 50 ou 60 anos dempois de cometidos. Ainda non vin ningunha "misión de paz" da ONU nen dos estados do "eixo do ben" para impedir o que acontece en África, China ou Sudamérica; en Guatemala, por exemplo, permitímos que uns cómicos se autodenominen democráticos tra-lo asasinato de 50 CANDIDATOS que figuran nas listaxes de partidos opositores.
Percura-los cadaveres dos asasinados e restitui-lo seu honor e a súa memoria é xustiza precisa; o revisionismo e o revanchismo é reabrir feridas que mancan a convivencia como bombas e pistolas.
As persecucions non se xustifican con presecucions.
Facelo ben e facelo mellor
OUUUUuuuu
En Ponferrada o sistema TuBiCi de alugueiro de bicicletas levaba anúnciado xa uns meses mais ata o final de Xullo non se viron as primeiras 'laranxas' polas vias; algo mais custou ve-las estacions (só 4) pois, ó meu entender, nen son dabondo nen están ben distribuidas. O sistema autodefínese como "lúdico" o que xa é pola venda antes da ferida... o que non resta falla de ambición e coherencia nunha vila que se dí concienciada medioambientalmente. As bicicletas en sí teñen a pega de non ofrecer nengún troco de marchas, ter a cesta de transporte na roda traseira (mais doada de roubar sen que te decates), Non teñen luces nen dispositivos reflectantes.
O sistema é barato; só 3 € o abono e ten longa duración de alugueiro (ata 4 horas), mais un horario moi limitado (de 8 a 21 en veran e a 17 en inverno).
As xa mencionadas escasas estacions non se atopan perto das paradas de outros medios de transporte, sobor de todo os interbuans (nesta zona o autobus pois o tren de cercanías semella un burro-taxi) nen de centros de uso público ou con grande cantidade de empregados (xulgados, facenda-correos, hospital, centro de saude).
En resumo, é unha boa iniciativa mais se lle debe pedir un pouco mais de rendemento como alternativa de transporte urban claro que elo esixiría a sinalización de roteiros bici prácticos dentro da cidade e unha grande laboura de conscienciacion ós conductores.
Na nosa recente viaxe só podo atopar un punto "gris" e foi a imposibilidade de alugar unhas bicicletas para andar pola cidade. Dende a nosa chegada chamoume a atención a grande cantidade de xente coa mesma bicicleta; logo, ó ver as 'estacions' comprendín de que se trataba...
Como punto de referéncia e horizonte de mellora gustaríame sinalar a VÉLIB: o sistema da "mairie de París" de movilidade ciclista. Un sistema que ofrece unha auténtica opción para os desprazamentos curtos ata 30' que son gratuitos (logo se cobra progresivamente en tramos de media hora) e que ten un grande número de estacions de tal xeito que cada 300 metros hai unha en todo o centro da cidade (aínda estaban poñendoas cando fomos) e sempre perto dos edificios mais frecuentados e das estacions de transporte público mais senlleiras.
Os milleiros de bicicletas dispoñibles teñen 3 marchas, luces e reflectantes, candado con chave para aparcalas provisionalmente e levan unha cestiña na parte anterior.
Pódese optar polo abono anual ou por bonos de curta duración (1 ou 7 días) contra tarxeta de créto que se poden opter nas mesmas máquinas expendedoras.
Tanto a web como as máquinas dispoñen de interface en frances, ingles e castelan e te podes informar en tempo real de donde se atopan as estacions mais próximas e cantas bicicletas-postos libres ten. Sinalo o dos postos libres porque, a certas horas, tiñan serios problemas nas zonas de xantar para atopar onde deixa-la bici dentro do prazo de media hora o cal fala claramente o éxito da iniciativa. Hai gran abundancia de roteiros ciclables sinalados, hai sinais de tráfico específicas para guiar ós turistas en bicicleta cara ós puntos de interese e os conductores son rigurosamente respectuosos cos ciclistas que, á súa vez, respectan semáforos e pasos de peons e sinalizan a súa proximidade coas campaiñas das bicis.
En Ponferrada o sistema TuBiCi de alugueiro de bicicletas levaba anúnciado xa uns meses mais ata o final de Xullo non se viron as primeiras 'laranxas' polas vias; algo mais custou ve-las estacions (só 4) pois, ó meu entender, nen son dabondo nen están ben distribuidas. O sistema autodefínese como "lúdico" o que xa é pola venda antes da ferida... o que non resta falla de ambición e coherencia nunha vila que se dí concienciada medioambientalmente. As bicicletas en sí teñen a pega de non ofrecer nengún troco de marchas, ter a cesta de transporte na roda traseira (mais doada de roubar sen que te decates), Non teñen luces nen dispositivos reflectantes.
O sistema é barato; só 3 € o abono e ten longa duración de alugueiro (ata 4 horas), mais un horario moi limitado (de 8 a 21 en veran e a 17 en inverno).
As xa mencionadas escasas estacions non se atopan perto das paradas de outros medios de transporte, sobor de todo os interbuans (nesta zona o autobus pois o tren de cercanías semella un burro-taxi) nen de centros de uso público ou con grande cantidade de empregados (xulgados, facenda-correos, hospital, centro de saude).
En resumo, é unha boa iniciativa mais se lle debe pedir un pouco mais de rendemento como alternativa de transporte urban claro que elo esixiría a sinalización de roteiros bici prácticos dentro da cidade e unha grande laboura de conscienciacion ós conductores.
Na nosa recente viaxe só podo atopar un punto "gris" e foi a imposibilidade de alugar unhas bicicletas para andar pola cidade. Dende a nosa chegada chamoume a atención a grande cantidade de xente coa mesma bicicleta; logo, ó ver as 'estacions' comprendín de que se trataba...
Como punto de referéncia e horizonte de mellora gustaríame sinalar a VÉLIB: o sistema da "mairie de París" de movilidade ciclista. Un sistema que ofrece unha auténtica opción para os desprazamentos curtos ata 30' que son gratuitos (logo se cobra progresivamente en tramos de media hora) e que ten un grande número de estacions de tal xeito que cada 300 metros hai unha en todo o centro da cidade (aínda estaban poñendoas cando fomos) e sempre perto dos edificios mais frecuentados e das estacions de transporte público mais senlleiras.
Os milleiros de bicicletas dispoñibles teñen 3 marchas, luces e reflectantes, candado con chave para aparcalas provisionalmente e levan unha cestiña na parte anterior.
Pódese optar polo abono anual ou por bonos de curta duración (1 ou 7 días) contra tarxeta de créto que se poden opter nas mesmas máquinas expendedoras.
Tanto a web como as máquinas dispoñen de interface en frances, ingles e castelan e te podes informar en tempo real de donde se atopan as estacions mais próximas e cantas bicicletas-postos libres ten. Sinalo o dos postos libres porque, a certas horas, tiñan serios problemas nas zonas de xantar para atopar onde deixa-la bici dentro do prazo de media hora o cal fala claramente o éxito da iniciativa. Hai gran abundancia de roteiros ciclables sinalados, hai sinais de tráfico específicas para guiar ós turistas en bicicleta cara ós puntos de interese e os conductores son rigurosamente respectuosos cos ciclistas que, á súa vez, respectan semáforos e pasos de peons e sinalizan a súa proximidade coas campaiñas das bicis.
Pepiño, pecha spanha
OUUUUuuuu
Hai xente tan ben disposta que poña o que se poña a facer sempre o fai mellor que os que se adican a elo porfesionalmente.
O caso é que o P$o€ posto a seren spanholista por aquelo de non perde-las eleccions xerais non só ten demostrado que xa "non se rinde" nen 'pacta co demo' para chegar ó poder senón que é moi capaz de lanzar o lendario berrido do apostolo e, envolvéndose no pendón de Clavijo, facer da "una-grande-libre" un lema modernizado.
Ben visto, si algunha iniciativa resulta algo chocante como a de incluir nos estatutos de RTVE a misión de contribuir á fixar a 'idea de Spain'; logo non ó é tanto pois, a estas alturas, todos sabemos e recoñecemos que a formación da poboación se fai ó traveso dos medios incomunicativos e, polo tanto, deixemonos de lerias de si ensino público i educación para a cidadanía i ensinemos o importánte ó traveso do medio mais efectivo para chegar á poboación. Diante da TV todos estan quietos e atentos; logo é alí onde se pode impactar mais.
Outra das medidas desta campaña, ainda que acompañada da clásica polémica dos malos perdedores, é a substitución e introducción masiva do logo e a marca "gobierno de españa". Isto case resulta coherente pois tódalas empresas se fan identificar pola súa marca... non debía ser menos o poder politico tornado en máquina electoral.
Ó cabo; a pepinho white pode que lle saia ben a xogada voltando a trocar de pelexo neste intre e convocando, seguramente, antes do 11-M. Logo das eleccions, cando a realidade social do estado impoña a súa terquedade e se vexa que para uns e para outros é preciso connivir e pactar centrípetos, centrifugos, liberais e sociais... ¿poderan chegar realmente a se preocupar de posibilitar un futuro mellor para a maioría?.
Co euribor xa no 4,71 moitas familias escomenzan a retraerse no consumo, os investidores xa sairon do mercado inmobiliario hai tempo e, por riba, a crise de liquidez refractaria ó desplome hipotecario nos EEUU ten 'asustados' ós mercados financieiros non tanto pola afectación directa dos fondos retidos/perdidos senon polo significado de semellante sino no noso entorno. Hai 526747 millons de €uros concedidos en hipotecas; lastre dabondo para calquer economía con que un 5% non poida pagar e/ou se declare en quebra ¿que lle vai a ocurrir á banca?. Os recomendadores financieiros aconsellan meterse a 'letras del tesoro' iso só pode querer dicir que os tipos van seguir subindo e que a única seguridade está no estado.
Hai xente tan ben disposta que poña o que se poña a facer sempre o fai mellor que os que se adican a elo porfesionalmente.
O caso é que o P$o€ posto a seren spanholista por aquelo de non perde-las eleccions xerais non só ten demostrado que xa "non se rinde" nen 'pacta co demo' para chegar ó poder senón que é moi capaz de lanzar o lendario berrido do apostolo e, envolvéndose no pendón de Clavijo, facer da "una-grande-libre" un lema modernizado.
Ben visto, si algunha iniciativa resulta algo chocante como a de incluir nos estatutos de RTVE a misión de contribuir á fixar a 'idea de Spain'; logo non ó é tanto pois, a estas alturas, todos sabemos e recoñecemos que a formación da poboación se fai ó traveso dos medios incomunicativos e, polo tanto, deixemonos de lerias de si ensino público i educación para a cidadanía i ensinemos o importánte ó traveso do medio mais efectivo para chegar á poboación. Diante da TV todos estan quietos e atentos; logo é alí onde se pode impactar mais.
Outra das medidas desta campaña, ainda que acompañada da clásica polémica dos malos perdedores, é a substitución e introducción masiva do logo e a marca "gobierno de españa". Isto case resulta coherente pois tódalas empresas se fan identificar pola súa marca... non debía ser menos o poder politico tornado en máquina electoral.
Ó cabo; a pepinho white pode que lle saia ben a xogada voltando a trocar de pelexo neste intre e convocando, seguramente, antes do 11-M. Logo das eleccions, cando a realidade social do estado impoña a súa terquedade e se vexa que para uns e para outros é preciso connivir e pactar centrípetos, centrifugos, liberais e sociais... ¿poderan chegar realmente a se preocupar de posibilitar un futuro mellor para a maioría?.
Co euribor xa no 4,71 moitas familias escomenzan a retraerse no consumo, os investidores xa sairon do mercado inmobiliario hai tempo e, por riba, a crise de liquidez refractaria ó desplome hipotecario nos EEUU ten 'asustados' ós mercados financieiros non tanto pola afectación directa dos fondos retidos/perdidos senon polo significado de semellante sino no noso entorno. Hai 526747 millons de €uros concedidos en hipotecas; lastre dabondo para calquer economía con que un 5% non poida pagar e/ou se declare en quebra ¿que lle vai a ocurrir á banca?. Os recomendadores financieiros aconsellan meterse a 'letras del tesoro' iso só pode querer dicir que os tipos van seguir subindo e que a única seguridade está no estado.
A remollo
OUUUUuuuu
Dixo ZP:"Peón Navarro a UPN".
Sacrificando así, mesmo contra a vontade manifesta dos militantes navarros, a opción de posibilitar un troco no vello reino. A conclusión, para min é clara. As enquisas mostranlle a pepiño blanco & co. que a mensaxe do medo de Aznar e 'serompespaña' pode facer perigar o resultado electoral da vindeira primaveira e face-lo xesto de permitires un goberno mais 'centrifugo' en Navarra sería empregado polo "zoombiejoy" nesa dirección ainda tra-la demostración de que non se cedeu en nada fundamental nas negociacions con ETA.
Zapiavelo; ven por onde foi coa diferencia de que agora que tocaba apoiar ó goberno alternativo de outros non foi quen de facelo. Lección: En Galicia o PSdG non houbese apoiado un 'goberno bipartito' si eles non acadan o goberno.
¿Que facer?: Provocar unha crise de goberno, sair del e, coas mesmas verbas que lle dixeron a UPN en Navarra deixar gobernar ó PSdG en minoría. Desligarse de falcatruadas e corruptelas como a dos sobresoldos de por vida, demostrar que non se está no poder polo poder en sí e rematar coa pantomima de ter que aceptar tantas actuacions irregulares por 'lealdade'.
Aínda se está a tempo.
Dixo ZP:"Peón Navarro a UPN".
Sacrificando así, mesmo contra a vontade manifesta dos militantes navarros, a opción de posibilitar un troco no vello reino. A conclusión, para min é clara. As enquisas mostranlle a pepiño blanco & co. que a mensaxe do medo de Aznar e 'serompespaña' pode facer perigar o resultado electoral da vindeira primaveira e face-lo xesto de permitires un goberno mais 'centrifugo' en Navarra sería empregado polo "zoombiejoy" nesa dirección ainda tra-la demostración de que non se cedeu en nada fundamental nas negociacions con ETA.
Zapiavelo; ven por onde foi coa diferencia de que agora que tocaba apoiar ó goberno alternativo de outros non foi quen de facelo. Lección: En Galicia o PSdG non houbese apoiado un 'goberno bipartito' si eles non acadan o goberno.
¿Que facer?: Provocar unha crise de goberno, sair del e, coas mesmas verbas que lle dixeron a UPN en Navarra deixar gobernar ó PSdG en minoría. Desligarse de falcatruadas e corruptelas como a dos sobresoldos de por vida, demostrar que non se está no poder polo poder en sí e rematar coa pantomima de ter que aceptar tantas actuacions irregulares por 'lealdade'.
Aínda se está a tempo.
Haberá que irse afacendo...
OUUUUuuuu
Remata o "mes de dialectica interna" á que me submetín para ver que carallo estou a facer neste blogue i en que debo centrar o pouco tempo que lle quero adicar si é que quero poder facer outras cousas noutros eidos dos mundos nos que moramos (real e virtual).
A expresión libre do pensamento, ainda o que sexa o contrario ó propio sistema político, é unha das características fundamentais da DEMOCRACIA. Onde remata esa expresión e escomenza a apoloxía, a terxiversación manipulativa ou a inxuria xa ten a súa miga mais coido que coincidiremos en que as prohibicions e censuras no estado actual da difusión da información son medidas inútiles e contradictorias.
Eu neste blogue podo dicir que a monarquía e, sobor de todo, o resto dos membros do 'clan borbón' que non teñen un papel político sinalado na constitución (esa que disque o rixe todo agás o que non rixe); podo dicir que non exercen "laboura nengunha" e, supoño, non será delicto. Escribir a verba VAGO referido a un deses individuos seica sí ainda que hai quen se farta de dicir esa e outras lindezas de cantos traballamos para as administracions do estado malia que o fagamos en virtude de procesos selectivos non biolóxicos.
Mentras unha publicación humoristica que languidecía na súa tirada e que traballaba arreo para facerse un espazo no novo mundo dixital recibiu o espaldarazo da actuación lacaya dos que logo non son quen de actuaren de oficio contra criminais de "luva branca" que matan mais xente cunha decición maniquea que un tirador enaxenado; outros que alimentan a lenda romántica da confrontación elegante entre o poder parlamentar, de forza democrático aínda que maniatado polo financiamento, e o poder monarquico non reciben mais ca un indicativo silencio de que son as súas as verbas que realmente mancillan i evidencian o contubernio entre o que culmina a pirámide mediatica do poder e os verdadeiros poderosos.
Porque unha cousa é non premitir a obtención de prebendas politicas e ingresos económicos dos grupos ou invidiviuos que manifesten ou apoien as agresión os dereitos humanos escomenzando polo de vivir; e outra é non premitir expresarse a persoas ou grupos que consideran que o sistema político ten fallas ou inxustizas. A propósito desto, haberá que incluir nas prohibicions da lei de partidos ós que declaran partidarios da pena de morte (agresión a vida 'legalizada') incluidos os actuais partidos que non a retiran XA do código militar.
Haberá pois que afacerse a este tipo de nova censura "democrática" que consiste na auto-regulación polo medo ou a conveniencia como ben se leva demostrado nos derradeiros 30 anos en toda clase de medios de comunicación do estado que miden moito calquer cousa que sobre o devandito clan se fai pública. Non vaia ser que no seguinte reparto de fondos públicos non toque nada que ter beneficios da publicidade non é doado.
Por elo moita xente ainda non ten caido na conta de que o xefe do estado 'desaparece' incluso nos intres de máxima importáncia familiar sen que poda ser localizado para llo comunicar, as lóxicas preguntas son evitadas polos reporteiros asignados ó 'seguemento' informativo deste individuo senon queren quedar fora da comitiva das seguintes viaxes oficiais e xa está. O parlamento tampouco lle pregunta á Casa R. pola actividade privada do señor este e segue a pagarlle como "horas extras" cada discurso que vai dar por alí.
Vale, xa me estou a deslizar pola liña da indignación; Cada sociedade ten os gobernantes que merece.
Remata o "mes de dialectica interna" á que me submetín para ver que carallo estou a facer neste blogue i en que debo centrar o pouco tempo que lle quero adicar si é que quero poder facer outras cousas noutros eidos dos mundos nos que moramos (real e virtual).
A expresión libre do pensamento, ainda o que sexa o contrario ó propio sistema político, é unha das características fundamentais da DEMOCRACIA. Onde remata esa expresión e escomenza a apoloxía, a terxiversación manipulativa ou a inxuria xa ten a súa miga mais coido que coincidiremos en que as prohibicions e censuras no estado actual da difusión da información son medidas inútiles e contradictorias.
Eu neste blogue podo dicir que a monarquía e, sobor de todo, o resto dos membros do 'clan borbón' que non teñen un papel político sinalado na constitución (esa que disque o rixe todo agás o que non rixe); podo dicir que non exercen "laboura nengunha" e, supoño, non será delicto. Escribir a verba VAGO referido a un deses individuos seica sí ainda que hai quen se farta de dicir esa e outras lindezas de cantos traballamos para as administracions do estado malia que o fagamos en virtude de procesos selectivos non biolóxicos.
Mentras unha publicación humoristica que languidecía na súa tirada e que traballaba arreo para facerse un espazo no novo mundo dixital recibiu o espaldarazo da actuación lacaya dos que logo non son quen de actuaren de oficio contra criminais de "luva branca" que matan mais xente cunha decición maniquea que un tirador enaxenado; outros que alimentan a lenda romántica da confrontación elegante entre o poder parlamentar, de forza democrático aínda que maniatado polo financiamento, e o poder monarquico non reciben mais ca un indicativo silencio de que son as súas as verbas que realmente mancillan i evidencian o contubernio entre o que culmina a pirámide mediatica do poder e os verdadeiros poderosos.
Porque unha cousa é non premitir a obtención de prebendas politicas e ingresos económicos dos grupos ou invidiviuos que manifesten ou apoien as agresión os dereitos humanos escomenzando polo de vivir; e outra é non premitir expresarse a persoas ou grupos que consideran que o sistema político ten fallas ou inxustizas. A propósito desto, haberá que incluir nas prohibicions da lei de partidos ós que declaran partidarios da pena de morte (agresión a vida 'legalizada') incluidos os actuais partidos que non a retiran XA do código militar.
Haberá pois que afacerse a este tipo de nova censura "democrática" que consiste na auto-regulación polo medo ou a conveniencia como ben se leva demostrado nos derradeiros 30 anos en toda clase de medios de comunicación do estado que miden moito calquer cousa que sobre o devandito clan se fai pública. Non vaia ser que no seguinte reparto de fondos públicos non toque nada que ter beneficios da publicidade non é doado.
Por elo moita xente ainda non ten caido na conta de que o xefe do estado 'desaparece' incluso nos intres de máxima importáncia familiar sen que poda ser localizado para llo comunicar, as lóxicas preguntas son evitadas polos reporteiros asignados ó 'seguemento' informativo deste individuo senon queren quedar fora da comitiva das seguintes viaxes oficiais e xa está. O parlamento tampouco lle pregunta á Casa R. pola actividade privada do señor este e segue a pagarlle como "horas extras" cada discurso que vai dar por alí.
Vale, xa me estou a deslizar pola liña da indignación; Cada sociedade ten os gobernantes que merece.
Anúncio
OUUUUuuuu
Na volta destes días fanse 2 anos de gobernanzas Bipolares da paisaxe post-fraguista... antes de que Tourito decida sorprender en col de ser sorprendido e vendo o aumento a desconfianza dos que compiten, perdón, comparten mesa e leito.
Xa é tarde para que o BNG limpe o dano que lle poda ter feito este 'contubernio' novamente a lenda da fagocitacion das accions de goberno se ten cumprido e, salvo alguns asuntos levados case persoalmente por Quin o resto está a ser mellor aproveitado polo apararello mediatico do P$o€-G que non se priva de adxudicar ó BNG en exclusiva calquer referéncia negativa das súas accions mais dilue entre ambolos socios as falcatruadas das consellerías socialistas... para mostra os botons da rezonificación das zonas de rede natura no courel, o novo plano de acuicultura, o novo plano eolico etc. que tras pasar polo consello da xunta e ser, polo tanto, coñecidas e votadas polo vicepresidente e os conselleiros do BNG pasan ó seu saldo.
¿que poden facer? PLANTARSE, votar que NON, sen darlle importáncia a que o goberno se paralice; xa se debeu facer co tema do estatuto, sabíase de sobra que o PPdG tentaría xoga-la carta da desunión; debeuse optar por facer unha proposta ó verdadeiro soberán e que o PPdG dixera logo que a aceptaba... (non terían valor para o contrario) ou convocar novas eleccions si saida derrotada ou non se acadaba unha participación que dese respaldo democrático á proposta.
Ben sei, porque o escribín, que nas derradeiras eleccions locais semellou ser o PPdG o que mais perdeu; mais coido que perdeu pouco e que lles serviu para porse as pilas... non van permitir que nunhas eleccions galegas a 'máquina dos carrexos' lles falle tan lamentablemente e o BNG debe tomar boa nota e investigar porqué ten perdido tanto apoio no eido urbán, porque eses si que non son votos carrexables e, a do carrexo, é unha canteira a piques de se esgotar e con dono de seu.
Manifestome profundamente decepcionado por 3/5 partes do feito polo goberno galego bipolar... en moitos eidos o que semella que acontece é que se paralizou a acción do anterior goberno para retomala favorecendo a outros amigos... o mais sangrante, para min, é que esa transversalidade da sustentabilidade e a conservación do patrimonio natural se ten concretado nunha liña moi baixa que non é quen de frea-las desfeitas que a fame dos poderosos causa por medio de infraestructuras, urbanizacions, factorias, canteiras e refugallos no que lle imos deixar ós que virán.
Na volta destes días fanse 2 anos de gobernanzas Bipolares da paisaxe post-fraguista... antes de que Tourito decida sorprender en col de ser sorprendido e vendo o aumento a desconfianza dos que compiten, perdón, comparten mesa e leito.
Xa é tarde para que o BNG limpe o dano que lle poda ter feito este 'contubernio' novamente a lenda da fagocitacion das accions de goberno se ten cumprido e, salvo alguns asuntos levados case persoalmente por Quin o resto está a ser mellor aproveitado polo apararello mediatico do P$o€-G que non se priva de adxudicar ó BNG en exclusiva calquer referéncia negativa das súas accions mais dilue entre ambolos socios as falcatruadas das consellerías socialistas... para mostra os botons da rezonificación das zonas de rede natura no courel, o novo plano de acuicultura, o novo plano eolico etc. que tras pasar polo consello da xunta e ser, polo tanto, coñecidas e votadas polo vicepresidente e os conselleiros do BNG pasan ó seu saldo.
¿que poden facer? PLANTARSE, votar que NON, sen darlle importáncia a que o goberno se paralice; xa se debeu facer co tema do estatuto, sabíase de sobra que o PPdG tentaría xoga-la carta da desunión; debeuse optar por facer unha proposta ó verdadeiro soberán e que o PPdG dixera logo que a aceptaba... (non terían valor para o contrario) ou convocar novas eleccions si saida derrotada ou non se acadaba unha participación que dese respaldo democrático á proposta.
Ben sei, porque o escribín, que nas derradeiras eleccions locais semellou ser o PPdG o que mais perdeu; mais coido que perdeu pouco e que lles serviu para porse as pilas... non van permitir que nunhas eleccions galegas a 'máquina dos carrexos' lles falle tan lamentablemente e o BNG debe tomar boa nota e investigar porqué ten perdido tanto apoio no eido urbán, porque eses si que non son votos carrexables e, a do carrexo, é unha canteira a piques de se esgotar e con dono de seu.
Manifestome profundamente decepcionado por 3/5 partes do feito polo goberno galego bipolar... en moitos eidos o que semella que acontece é que se paralizou a acción do anterior goberno para retomala favorecendo a outros amigos... o mais sangrante, para min, é que esa transversalidade da sustentabilidade e a conservación do patrimonio natural se ten concretado nunha liña moi baixa que non é quen de frea-las desfeitas que a fame dos poderosos causa por medio de infraestructuras, urbanizacions, factorias, canteiras e refugallos no que lle imos deixar ós que virán.
Tra-lo debate
OUUUUuuuu...
Desta volta non seguín a 'pé firme' o debate do estado dende o congreso porque tiña, e teño, cousas dabondo das que atender e conformeime coa puntual información dos medios ó meu alcance.
Semellou que o grupusculo de cidadans elexidos pola xente para a representar non vive cos mesmos problemas que eles; non é de estranar, con tantas medidas de seguridade que pensen só na ameaza terrorista (curioso, só nunha caste de ameaza terrorista) mentres que o tema da vivenda, o mundo que lle imos deixar ás vindeiras xeracions, o enriquecemento duns poucos por medio da usura e a usurpación dos recursos públicos e naturais... non debe sair nas enquisas e, polo tanto, non está xustificado que os nosos próceres lle adiquen os valiosos minutos que a mercadotecnia da comunicación lle adxudica a este teatro pseudo-dialéctico.
POR PARTES
No referente ó debatido de xeito principal... Atopámonos coa infame celebración por unha parte dos electos do fracaso da tentativa de acada-la paz que autorizou maioriataiamente o mismo foro de representantes, celebración que a piques estivo de ser coroada funestamente polo sector de lacaios deste sectarismo no que, semella, se ten convertido a 'loita' dos abertzales. Peticions políticas como a das actas das xuntanzas e a revocación do acordo do pleno que autorizou a tentativa demostran a desesperación de quen as fai e as súas tremendas carencias no eido da iniciativa de goberno. Pode que a petición das actas dos fatidicos días de marzo ou das xuntanzas das Açores semellen unha resposta, mais non o son; como tampouco o é a revocación do acordo do consello de ministros que autorizou o envio de tropas de apoio á toma dos campos petrolíferos da antigua mesopotamia.
Mágoa que este mesmo grupo non apoiase as iniciativas de afondamento na democracia que permitan o fin da fraude no voto CERA ou a da creación dun novo pacto político que permita reaborda-lo tema da violencia política sen facela obxecto do acoso mediatico por parte dos aparatos 'contaminadores' dos bandos enfrontados.
A INDIGNIDADE
Serviu o debate como punto de saida para a vindeira campaña electoral que vai seguir as mesmas liñas que os dous líderes ós que o entramado politico-económico-electoral lles ten asignado posibilidades de acada-la presidencia do goberno, mostraton no desenrolo dos pseudo-debates da ainda non ben rematada campaña dos cómicos locais-autoanémicos.
Que o faga o lider aspirante podería ter sentido; mais, no canto de ofreceren alternativas e proxectos o que fixo foi o que arriba sinalei.
Que o actual máximo cargo político do país se adique a 'abracadabras' electorais no debate político de, suposta, mais altura do ano é por en realidade que se trata nada mais que un xeito de atrae-la audiencia dunha cidadanía descontenta e desconectada do devir da política (por que ela mesma así o quere e o sistema se beneficia delo) para que vexa os anúncios que os publicistas políticos lles preparan.
Si, acto seguido, se fai unha reforma da equipa de goberno para liberar 'pesos e mentes' de cara a esa campaña recen iniciada non cabe outra verba sobre o debate que PATRAÑA.
Porqué afirmo que a cidadanía está desconectada e descontenta da política? porque lle asigna a función de "caixa escura" na que os procesos de toma de decisions semellan inadacabeis e os seus resultados, sempre no beneficio dos mesmos, se poden criticar sen temor pois nós non temos ren que facer con eles.
Desta volta non seguín a 'pé firme' o debate do estado dende o congreso porque tiña, e teño, cousas dabondo das que atender e conformeime coa puntual información dos medios ó meu alcance.
Semellou que o grupusculo de cidadans elexidos pola xente para a representar non vive cos mesmos problemas que eles; non é de estranar, con tantas medidas de seguridade que pensen só na ameaza terrorista (curioso, só nunha caste de ameaza terrorista) mentres que o tema da vivenda, o mundo que lle imos deixar ás vindeiras xeracions, o enriquecemento duns poucos por medio da usura e a usurpación dos recursos públicos e naturais... non debe sair nas enquisas e, polo tanto, non está xustificado que os nosos próceres lle adiquen os valiosos minutos que a mercadotecnia da comunicación lle adxudica a este teatro pseudo-dialéctico.
POR PARTES
No referente ó debatido de xeito principal... Atopámonos coa infame celebración por unha parte dos electos do fracaso da tentativa de acada-la paz que autorizou maioriataiamente o mismo foro de representantes, celebración que a piques estivo de ser coroada funestamente polo sector de lacaios deste sectarismo no que, semella, se ten convertido a 'loita' dos abertzales. Peticions políticas como a das actas das xuntanzas e a revocación do acordo do pleno que autorizou a tentativa demostran a desesperación de quen as fai e as súas tremendas carencias no eido da iniciativa de goberno. Pode que a petición das actas dos fatidicos días de marzo ou das xuntanzas das Açores semellen unha resposta, mais non o son; como tampouco o é a revocación do acordo do consello de ministros que autorizou o envio de tropas de apoio á toma dos campos petrolíferos da antigua mesopotamia.
Mágoa que este mesmo grupo non apoiase as iniciativas de afondamento na democracia que permitan o fin da fraude no voto CERA ou a da creación dun novo pacto político que permita reaborda-lo tema da violencia política sen facela obxecto do acoso mediatico por parte dos aparatos 'contaminadores' dos bandos enfrontados.
A INDIGNIDADE
Serviu o debate como punto de saida para a vindeira campaña electoral que vai seguir as mesmas liñas que os dous líderes ós que o entramado politico-económico-electoral lles ten asignado posibilidades de acada-la presidencia do goberno, mostraton no desenrolo dos pseudo-debates da ainda non ben rematada campaña dos cómicos locais-autoanémicos.
Que o faga o lider aspirante podería ter sentido; mais, no canto de ofreceren alternativas e proxectos o que fixo foi o que arriba sinalei.
Que o actual máximo cargo político do país se adique a 'abracadabras' electorais no debate político de, suposta, mais altura do ano é por en realidade que se trata nada mais que un xeito de atrae-la audiencia dunha cidadanía descontenta e desconectada do devir da política (por que ela mesma así o quere e o sistema se beneficia delo) para que vexa os anúncios que os publicistas políticos lles preparan.
Si, acto seguido, se fai unha reforma da equipa de goberno para liberar 'pesos e mentes' de cara a esa campaña recen iniciada non cabe outra verba sobre o debate que PATRAÑA.
Porqué afirmo que a cidadanía está desconectada e descontenta da política? porque lle asigna a función de "caixa escura" na que os procesos de toma de decisions semellan inadacabeis e os seus resultados, sempre no beneficio dos mesmos, se poden criticar sen temor pois nós non temos ren que facer con eles.
Feitos consumados
OUUUUuuuu
Repítese a maxima e resulta que "o descoñecemento da lei NON exime do seu cumprimento, o seu coñecemento SI".
Na pugna dialéctica do capitalismo post-industrial sempre atopamos o enfrontamento entre o "desenrolo das iniciativas" que falsamente se chaman "iniciativas de desenrolo" e os recursos que son ben público cecais non reflexado como tal na lei mais que si o son na realidade: A paisaxe, a auga, o aire... o futuro.
Os que impulsan ese desenrolo feroz empregan armas e chantaxes moi refinados que semellan non ter que ver coa violencia mais que lles permiten acada-los seus obxectivos e doblegar a vontade dos gobernos e de quen -coida- os elixe para que defenda os intereses xerais.
Así, o peche dunha explotación mineira ilegal ou lesiva para o medio ou que impide outro tipo de desenrolo sempre recibe a ameaza da 'destrucción de postos de traballo' coma unha navalla fronte a unha gorxa inocente, famenta, que non ten mais que dicir que ollar desorbitadamente e pregar: "Dádelle o que pide ou deixará de me explotar laboralmente...".
Nos derradeiros días vemos como gobernantes creban precintos xudiciais, gobernos aproban canteiras en parques naturais e a verdadeira industria segue coa súa produción de mortos e contaminación. Estamos a ser expropiados a prezo de saldo e baixo a ameaza chantaxista dun emprego miserento e precario que, en calquer intre, poderá ser desprazado cara a "paraisos laborais" deixando ¿que?; deixando un burato no noso futuro.
Repítese a maxima e resulta que "o descoñecemento da lei NON exime do seu cumprimento, o seu coñecemento SI".
Na pugna dialéctica do capitalismo post-industrial sempre atopamos o enfrontamento entre o "desenrolo das iniciativas" que falsamente se chaman "iniciativas de desenrolo" e os recursos que son ben público cecais non reflexado como tal na lei mais que si o son na realidade: A paisaxe, a auga, o aire... o futuro.
Os que impulsan ese desenrolo feroz empregan armas e chantaxes moi refinados que semellan non ter que ver coa violencia mais que lles permiten acada-los seus obxectivos e doblegar a vontade dos gobernos e de quen -coida- os elixe para que defenda os intereses xerais.
Así, o peche dunha explotación mineira ilegal ou lesiva para o medio ou que impide outro tipo de desenrolo sempre recibe a ameaza da 'destrucción de postos de traballo' coma unha navalla fronte a unha gorxa inocente, famenta, que non ten mais que dicir que ollar desorbitadamente e pregar: "Dádelle o que pide ou deixará de me explotar laboralmente...".
Nos derradeiros días vemos como gobernantes creban precintos xudiciais, gobernos aproban canteiras en parques naturais e a verdadeira industria segue coa súa produción de mortos e contaminación. Estamos a ser expropiados a prezo de saldo e baixo a ameaza chantaxista dun emprego miserento e precario que, en calquer intre, poderá ser desprazado cara a "paraisos laborais" deixando ¿que?; deixando un burato no noso futuro.
O treito afectado pola mina do Courel estivo incluído dentro da Rede Natura 2000 cinco anos.
A maior parte do treito do Courel excluído da Rede Natura reúne os mesmos valores que o resto do espazo, e a súa exclusión responde a prácticas fraudulentas de concesións realizadas polo anterior goberno e da que agora os responsables da nova Xunta parece que queren ser cómplices. O motivo de que Galicia ocupe o penúltimo posto dentro do estado de superficie protexida en Rede Natura 2000 e froito precisamente destas prácticas, e a riqueza natural galega non está ben representada. Clama ao ceo que os soutos do Courel sexan destruídos impunemente en pleno século XXI amparándose na falta de protección oficial.
A FEG está interesada en coñecer se a documentación xustificativa que chegou ao Consello da Xunta para resolver o expediente de autorización e legalización da Canteira de A Campa – Santa Eufemia, que ameaza unha parte central da Serra do Courel, incluía información relevante sobre a circunstancia de que precisamente a área en cuestión estivo incluída durante cinco anos na Rede Natura 2000. O mero feito de ser tido publicado no DOGA, como proposta na lista da Rede Natura 2000 a enviar ao Ministerio de Medio Ambiente ( encargada de coordinar a proposta española ante Bruselas) supoñía a condición para ser considerada, a efectos prácticos de xestión, como espazo Natura 2000 segundo o disposto na Directiva de Hábitats 92/43, no seu artigo 4 apartado 5, mentres non fora resolto definitivamente pola Unión Europea.
No ano 1999 a Consellería de Medio Ambiente publicaba no DOGA Nº 216, de martes 9 de novembro na súa páxina 13130 a “Orde do 28 de outubro de 1999 pola que se declaran provisionalmente as zonas propostas para a súa inclusión na Rede Europea Natura 2000, como espazos naturais en réxime de protección xeral”, en cuxa proposta figuraba incluído varios vales forestais que abarcan, inclúen e rodean a zona de extracción mineira de lousa, área esta que ben sido aprobada a semana pasada polo Consello da Xunta.
Posteriormente, no ano 2001 (DOGA 118, do 19 de xuño) e no ano 2003 (DOGA 115, do 9 de xuño), o espazo en cuestión foi novamente recoñecido como zona da Rede Natura 2000.
Pero foi no ano 2004, a raíz das negociacións mantidas polo sector pizarreiro coa Xunta, cando a Consellería de Medio Ambiente decidiu excluír, da noite pra mañá e sen xustificación aparente e ningunha resposta as diferentes organizacións ecoloxistas que denunciaron esta sorprendente e anómala decisión, unha importante superficie da zona centro sur da Serra do Courel.
Así, figura publicado na cartografía recollida no DOGA 95 páxina 7082, do mercores 19 de maio de 2004, onde se pode comparar o “guillotinazo” que deixaba un burato na zona centro sur do Courel desamparado de protección coma espazo protexido. Xusto ao mesmo tempo, a Consellería de Medio Ambiente por medio da Dirección Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental formula a Declaración de Impacto Ambiental da Canteira, con data de 25 marzo do 2004, relativa ó proxecto de explotación da Campa n° 5367.2, e no que xa se recolle que a zona está excluída da Rede Natura 2000, cando esta resolución practicouse un mes máis tarde, con data do 30 de abril do 2004, por parte da Dirección Xeral de Conservación da Natureza e pola que se dispón a publicación no Diario Oficial de Galicia da CARTOGRAFÍA Rede Natura 2000.
Simplificación democrática
OUUUUuuuu
Vendo que en Spain teñen un presidente de goberno tan ocurrente e con tanto espiritu de aforro democrático, coido que se comprenderá o motivo deste mail que lle veño de enviar: (nº guia: f2b5d74a-6ba0-427d-b376-2b224aa32bf1 )
Non submeter a referendum unha reforma como a que implican os novos tratados europeos é o menos europeista dos procesos de aprobación e constitue unha burla ós cidadans que votamos (fose cal fose o noso voto) no anterior proceso.
O que SI quedou demostrado foi o engano da campaña feita polo establishment no anterior proceso pois non vin "romperse" a europa, nin coido que Holanda ou Francia fosen consideradas menos europeistas por negarse os seus pobos a refrenda-lo TCUE; máis ó contrario, demostraron o seu fondo europeismo e a súa preeminencia dentro do concerto das sociedades europeas pois foron quen de facer rectifica-lo proceso.
Agora nos veñen coa falacia de que se trata, no básico, do mesmo tratado e nos quitan o DEREITO A DECIDIR. Eu coido que se trata de algo pero pois o própio tratado é antidemocrático por non contempla-la súa aprobación nun único referendum transeuropeo de xeito que as acusacions de antieuropeismo entre nacionalidades quedasen deslexitimadas e se centrase o debate na letra e no fondo dos tratados.
Vendo que en Spain teñen un presidente de goberno tan ocurrente e con tanto espiritu de aforro democrático, coido que se comprenderá o motivo deste mail que lle veño de enviar: (nº guia: f2b5d74a-6ba0-427d-b376-2b224aa32bf1 )
Estimado señor: En la reciente cumbre de jefes de estado y de gobierno de los paises que conforman la sociedad de intereses europea se alcanzaron unos acuerdos que implican reformas a la legislación básica a nivel estatal para que dicha sociedad de intereses alcance nuevamente sus objetivos económicos y financieros. Según sus manifestaciones tral la mencionada cumbre dichos cambios legislativos básicos no serán sometidos a la aprobación de la masa poblacional sino que se realizaran por vía del órgano soberano en la democracia: El parlamento y sus miembros electos.Pois si, coido que estes protodemócratas precisan de ideas innovadoras para acada-la estabilidade e a seguridade; aínda que , ben pensado, esta non é unha idea tan nova. Está a ser aplicada dun xeito modificado coa lexislación básica de 1978: Ningúen mais puido nen, semella, vai poder votar verbo dela.
Debo entender que este acto significa y escenifica el deseo de ahorrar a la muchedumbre el pesar de la reflexión sobre las implicaciones futuras de dichas reformas legislativas básicas y, tambien, el de ahorrarlos elevados costes de un referendum en todo el estado para que solo un escaso porcentaje de los convocados acuda a dar muestra de su consciencia seobre lo transcendente de esos cambios.
Comprendiendo estos altos deseos y objetivando la mucha infelicidad y preocupación que el hecho de acudir a las urnas significa para los que dedicamos nuestro tiempo al trabajo, estudio, ocio y aficiones varias y constatando el alto coste de los procesos electorales y las campañas de publicidad (como la realizada a favor del SI en el anterior referendum sobre el TCUE) que los acompañan; me gustaría que tomase en consideración mi siguiente PROPUESTA DE SIMPLIFICACIÓN DEMOCRÁTICA:
Dado que los ciudadanos con derecho a voto ya lo hemos podido ejercer en las últimas elecciones le propongo que, a partir de ahora, sólo ejerzan el voto aquell@s ciudaden@s que adquieran tal derecho de tal modo que siendo la masa de votantes convocados mucho menor (unos 50000) y empleando las nuevas tecnologías (como la videoconferencia) se podrían ahorrar todos los gastos inherentes al proceso electoral
Esos votos nuevos se añadirian a los obtenidos por los partidos en las últimas elecciones y se aplicarían según el ámbito territorial de la elección. Si se tratase de un referendum los partidos decidirían a qué opción aportarían sus votos.
La democracia alcanzaría, pues altas cotas dado que los ciudadanos participaríamos en todas las elecciones que se convocaran sin tener que preocuparnos lo más mínimo de a que representante elegimos, que programa defienden, que objetivos pretenden y que quiere decir contestar de un modo u otro a la pregunta de un referendum.
Tambien se evitarían problemas tan acuciantes como qué hacer col el voto CERA para que no se tuviesen en cuenta los votos de los ciudadanos fallecidos pues todos los ciudadanos seguiríamos votando después de muertos con lo que dejaríamos nuestro legado imborrable de consenso y concordia a las generaciones futuras aportando estabilidad al sistema democrático de forma permanente.
Espero tenga a bien tomar en consideración esta propuesta tan beneficiosa para su concepto de democracia; reciba un saludo.
Non submeter a referendum unha reforma como a que implican os novos tratados europeos é o menos europeista dos procesos de aprobación e constitue unha burla ós cidadans que votamos (fose cal fose o noso voto) no anterior proceso.
O que SI quedou demostrado foi o engano da campaña feita polo establishment no anterior proceso pois non vin "romperse" a europa, nin coido que Holanda ou Francia fosen consideradas menos europeistas por negarse os seus pobos a refrenda-lo TCUE; máis ó contrario, demostraron o seu fondo europeismo e a súa preeminencia dentro do concerto das sociedades europeas pois foron quen de facer rectifica-lo proceso.
Agora nos veñen coa falacia de que se trata, no básico, do mesmo tratado e nos quitan o DEREITO A DECIDIR. Eu coido que se trata de algo pero pois o própio tratado é antidemocrático por non contempla-la súa aprobación nun único referendum transeuropeo de xeito que as acusacions de antieuropeismo entre nacionalidades quedasen deslexitimadas e se centrase o debate na letra e no fondo dos tratados.
Consenso apropiado, consenso roubado, consenso frustrado
OUUUUuuuu
Están os nosos proto-demócratas a celebra-los 30 anos desta especie de réxime de dictadura-constitucional ó redor da verba CONSENSO sen se decatar que cada negociación ten un marco ineludible que a acompaña e a condiciona.
Na actualidade semella que na resolución da carencia democrática deste modelo ten triunfado a máxima gatopardesca de: "que todo troque para que todo sega igual" sendo os trocos estatutarios ( teito do ordenamento ó que se está disposto a chegar ) unha boa mostra delo por virse a roubarlle-lo debate á cidadanía; porque, en moitos casos, eses trocos non son refrendados polos cidadans antes do seu debate definitivo e por demostrarse prontamente que só constituen outra peza do xogo partidista e non unha auténtica reforma consensuada do marco lexislativo.
Para mostra os botons da paralización da reforma do estatuto canario por parte dunha forza política para castigar a outras que lle "rouban" o goberno dunha comunidade ou a sinatura dun pacto político no que se aposta pola ruptura do marco territorial dunha comunidade que acaba de aprobar (na sé parlamentar que non os cidadans) un novo estatuto en cuio debate non se falou desa ruptura territorial...por non falar de acordos políticos en concellos entre partidos que, pouco mais, se declararon a guerra no momento do debate do estatuto de autonomía da súa nación.
É evidente que a carencia democrática do sistema politico-electoral non vai ser resolta ou consensuada ata que se produza, como hai 30 anos, a conxunción da fartura da poboación polos contínuos abusos das clases dominantes (económicas e políticas) e algún feito catarquico (a morte do dictador) que reste parapeto ó ordenamento actual... Mais sei que somos moit@s de diferentes xeracions, ideais económico-territoriais e referentes políticos @s que coidamos que o actual modelo nin é democrático nin representa xa o equilibrio preciso.
A democracia é "poder do pobo" e debera acadar tódalas esferas do poder e non só ó lexislativo e parte do executivo; un poder que se debe demostrar non tanto na potestade de elexir representante senon na potestade de controlar verosimilmente a eses representantes mercede o poder de revocación do nomeamento representativo. A democracia é representativa cando non deixa fora de escena a grupos de persoas porque non acadan unha cifra arbritaria de representación o que fai de cortina na que se esconden os que non entenden o verdadeiro significado da verba 'negociar'.
A sociedade que virá froito dunha situación cultural, económica, educativa e DEMOGRÁFICA; diferente non vai poder alentar dentro do corsé dun sistema tan hipócrita que lle rouba a capacidade de decidir os seus roteiros e marcos de referencia. Porque o que non vexo que fagan os telediarios que tanto louban os avances acadados dende hai 30 anos é compara-la sociedade rural, de nivel cultural medio, aislacionista, tenebro-relixiosa, 100% indíxena de 1977 coa sociedade tecnourbana, de nivel cultural alto, globalizada -a ostias mais globalizada-, laico-hipócrita e mestíza ó 70% de 2007. A sociedade troca: o modelo político-electoral debe trocar e non do xeito gatopardesco e oscurantista que alguns propoñen senon dun modo aberto e participativo.
Sei que nalgun marco de referencia falla un elemento fundamental como é a inexistencia da ameaza coa violencia física contra os individuos; noutros falla deixar de mezclar eidos que só se tocan unha vez establecido o sistema político-electoral ( relixión e politica, lingua e política, economía e politica) pois iste debera ser un debate só sobre FORMA POLÍTCA I ELECTORAL non sobre as aplicacions que ese modelo de toma de decisions que ten toda sociedade (eso é a política o modelo de toma de decisions da sociedade) no campo da realidade.
Só son UN ( cidadan, traballador, home libre) que sabe que goza do privilexio da aparente liberdade de expresión; que sabe que non ten a formación que outros supoñen que hai que ter para falar destes temas e que sabe que actuando de xeito individual-independente non se pode acadar nengun troco de calado no grupo da sociedade mais tamén sei que calar é consentir, que non votar é aceptar e que a participación política se acada dos xeitos mais insospeitados.
Están os nosos proto-demócratas a celebra-los 30 anos desta especie de réxime de dictadura-constitucional ó redor da verba CONSENSO sen se decatar que cada negociación ten un marco ineludible que a acompaña e a condiciona.
Na actualidade semella que na resolución da carencia democrática deste modelo ten triunfado a máxima gatopardesca de: "que todo troque para que todo sega igual" sendo os trocos estatutarios ( teito do ordenamento ó que se está disposto a chegar ) unha boa mostra delo por virse a roubarlle-lo debate á cidadanía; porque, en moitos casos, eses trocos non son refrendados polos cidadans antes do seu debate definitivo e por demostrarse prontamente que só constituen outra peza do xogo partidista e non unha auténtica reforma consensuada do marco lexislativo.
Para mostra os botons da paralización da reforma do estatuto canario por parte dunha forza política para castigar a outras que lle "rouban" o goberno dunha comunidade ou a sinatura dun pacto político no que se aposta pola ruptura do marco territorial dunha comunidade que acaba de aprobar (na sé parlamentar que non os cidadans) un novo estatuto en cuio debate non se falou desa ruptura territorial...por non falar de acordos políticos en concellos entre partidos que, pouco mais, se declararon a guerra no momento do debate do estatuto de autonomía da súa nación.
É evidente que a carencia democrática do sistema politico-electoral non vai ser resolta ou consensuada ata que se produza, como hai 30 anos, a conxunción da fartura da poboación polos contínuos abusos das clases dominantes (económicas e políticas) e algún feito catarquico (a morte do dictador) que reste parapeto ó ordenamento actual... Mais sei que somos moit@s de diferentes xeracions, ideais económico-territoriais e referentes políticos @s que coidamos que o actual modelo nin é democrático nin representa xa o equilibrio preciso.
A democracia é "poder do pobo" e debera acadar tódalas esferas do poder e non só ó lexislativo e parte do executivo; un poder que se debe demostrar non tanto na potestade de elexir representante senon na potestade de controlar verosimilmente a eses representantes mercede o poder de revocación do nomeamento representativo. A democracia é representativa cando non deixa fora de escena a grupos de persoas porque non acadan unha cifra arbritaria de representación o que fai de cortina na que se esconden os que non entenden o verdadeiro significado da verba 'negociar'.
A sociedade que virá froito dunha situación cultural, económica, educativa e DEMOGRÁFICA; diferente non vai poder alentar dentro do corsé dun sistema tan hipócrita que lle rouba a capacidade de decidir os seus roteiros e marcos de referencia. Porque o que non vexo que fagan os telediarios que tanto louban os avances acadados dende hai 30 anos é compara-la sociedade rural, de nivel cultural medio, aislacionista, tenebro-relixiosa, 100% indíxena de 1977 coa sociedade tecnourbana, de nivel cultural alto, globalizada -a ostias mais globalizada-, laico-hipócrita e mestíza ó 70% de 2007. A sociedade troca: o modelo político-electoral debe trocar e non do xeito gatopardesco e oscurantista que alguns propoñen senon dun modo aberto e participativo.
Sei que nalgun marco de referencia falla un elemento fundamental como é a inexistencia da ameaza coa violencia física contra os individuos; noutros falla deixar de mezclar eidos que só se tocan unha vez establecido o sistema político-electoral ( relixión e politica, lingua e política, economía e politica) pois iste debera ser un debate só sobre FORMA POLÍTCA I ELECTORAL non sobre as aplicacions que ese modelo de toma de decisions que ten toda sociedade (eso é a política o modelo de toma de decisions da sociedade) no campo da realidade.
Só son UN ( cidadan, traballador, home libre) que sabe que goza do privilexio da aparente liberdade de expresión; que sabe que non ten a formación que outros supoñen que hai que ter para falar destes temas e que sabe que actuando de xeito individual-independente non se pode acadar nengun troco de calado no grupo da sociedade mais tamén sei que calar é consentir, que non votar é aceptar e que a participación política se acada dos xeitos mais insospeitados.
Precencia do Bierzo, ausencia do galego
OUUUUuuuu Ollando os programas electorais das ainda non ben rematadas eleccions locais puiden, aplicando o 'pensamento lateral', decatarme do que NON puñan... Por sorte non había nen houbo, que eu souber, nengunha referencia a ningun conflicto linguistico... de feito só nun artigo moi concreto atopei referencia a tal situación no panel político berciano.
En troques O Bierzo SI está presente na política galega como ben reflexa a derradeira proposta non de lei aprobada no parlamento galego que, si ben coa priemira e normativa intención de apoiar ó galego das zonas limítrofes á Galicia administrativa, fai un deseño de presencia destes territorios na vida do país. Mais falta ainda moito para que se poda dicir que a administración galega non vive de espaldas a estas 'zona de lindes' por exemplo no plano empresarial... no plano do desprazamento de persoas para servizos... no establecemento de asociacions ou iniciativas conxuntas que, igual que os programas intereg fan nas fronteiras estatais, axuden a integrar esforzos con semellantes liñas estratexicas.
Porque non se entende que un espazo natural teña por límite unha fronteira administrativa (podería facerse unha canteira ou unha incineradora ó pé mesmo dun parque natural), non se entende que unha empresa teña que renunciar ás subvencions para a normalización linguistica por se instalar en solo industrial a 30 Qm do límite administrativo si nese territorio tamén se fala galego e se dí querer fomentalo, non se entende que os planos de mobilidade e transporte público ignoren á maioría dos desprazamentos que fan os habitantes dun entorno concreto (leede Valdeorras) cara ó principal núcleo urbano dun deses territorios (leede Ponferrada)...
En troques O Bierzo SI está presente na política galega como ben reflexa a derradeira proposta non de lei aprobada no parlamento galego que, si ben coa priemira e normativa intención de apoiar ó galego das zonas limítrofes á Galicia administrativa, fai un deseño de presencia destes territorios na vida do país. Mais falta ainda moito para que se poda dicir que a administración galega non vive de espaldas a estas 'zona de lindes' por exemplo no plano empresarial... no plano do desprazamento de persoas para servizos... no establecemento de asociacions ou iniciativas conxuntas que, igual que os programas intereg fan nas fronteiras estatais, axuden a integrar esforzos con semellantes liñas estratexicas.
Porque non se entende que un espazo natural teña por límite unha fronteira administrativa (podería facerse unha canteira ou unha incineradora ó pé mesmo dun parque natural), non se entende que unha empresa teña que renunciar ás subvencions para a normalización linguistica por se instalar en solo industrial a 30 Qm do límite administrativo si nese territorio tamén se fala galego e se dí querer fomentalo, non se entende que os planos de mobilidade e transporte público ignoren á maioría dos desprazamentos que fan os habitantes dun entorno concreto (leede Valdeorras) cara ó principal núcleo urbano dun deses territorios (leede Ponferrada)...
Anticipo e diversidade
OUUUUuuuu
Como xa leirei noutra entrada o resultado electoral sempre depende da cor da enquisa coa que se mire de tal xeito que a uns lles vai ben e a outros menos ben.
Ainda que peor lle foi a quen mantivo toda a campaña un discurso de reválida das eleccions autonómicas e conqueriu un resultado que, extrapolado ó ambito do seu discurso electoral, significaría unha nova perda de representación no parlamento... Evidentemente, o silencio é a resposta mais significativa do fracaso.
Ollando o singular panorama de conflictos internos nos feudos tradicionais (ate o de agora) dos conservadores, a cantidade de concellos que por vez primeira van ter unha equipa de goberno na que non figure o mesmo alcalde dos derradeiros 20 anos, e a aparente contradicción da suba de apoios do PPdG nos entornos urbans coido que Tou-Quim deberan considerar adianta-las eleccions autonómicas para dempois das xerais (dirá o PSdG) ou para simultanealas con elas (dirá o BNG). ¿Porqué non agora? porque hai que permiti-la constitución e posta en marcha dos novos concellos e deputacions nos que os cidadans poderemos apreciar si paga a pena a oporutnidade de cambio.
Mais; dándolle voltas, se agora o PPdG tivese que facer listas electorais para o parlamento galego... podería acabarse desfacendo como un terrón de zucre?; non, non se deberan botar esas contas porque, dende o punto de vista da hixiene democrática, é preciso ter unha oposición sólida na sede parlamentar.
Hai moito cronista que carga as tintas contra a irrupción de multiples "cores" no xogo político; se cadra a súa mente non é capaz de manexar mais de dúas clases de datos a un mesmo tempo (como os computadores); mais, se aprendemos do que nos rodea na natureza veremos que a diversidade (a bio-diversidade) é unha garantía de futuro.
A reproducción sexual das especies non foi mais que un xeito de introduciren a diversidade na carga xenética dos novos seres incrementando a variabilidade entre xeracions que facilitaba a mais rápida adaptación ó medio cambiante sen ter que esperar a mutacions xenéticas que solventasen os atrancos ou mellorasen a eficacia-eficiencia da relación co medio.
Do mesmo xeito a presencia de tres ou mais partidos nun goberno debera (sempre queda a incognita do comportamento individual) ser beneficioso por permitir un fluxo de ideas e puntos de vista que; tendo todos o fin do beneficio da comunidade a medio e longo prazo, daría mellores solucions ós problemas cidadans e tería unha batería de ideas innovadoras para desenrola-las posibilidades da comunidade.
Como consecuencia deste razonamento só me cabe voltar a unirme ó coro de voces que reclaman PRIORITARIAMENTE unha reforma electoral profunda e complexa que, respetando a vontade dos votantes, distribua a representación otorgada en base á representatividade en tódolos ámbitos.
Por exemplo; Poderíanse asignar unha porcentaxe dos postos de representación (escanos) ó conxunto do territorio obxecto da elección (poñamos o 33%) co que ás opcions políticas que teñen ampla difusión mais un calado escaso se lles outorgarían parte dos postos representativos que lle corresponderían nun escrutinio global; neste ámbito xeral o límite para entar no reparto sería o que dictara a división da masa de vontantes convocada polo número total de postos de representación a cubrir no foro (parlamento, concello etc.) e o sistema de reparto sería PROPORCINAL DIRECTO.
Logo estaría o ambito tradicional (provincial ou o que se decida) que continuaría co sistema actual de reparto D'hont mais introducindo o sistema de Voto Simple Transferible de tal xeito que os votos emitidos en primeira instáncia a listaxes/candidatos que non obtivesen o 5% preciso para entrar no reparto se otorgarían a opción sinalada en segundo lugar polo votante... Si este 'movemento' provocase que algunha lista/candidato dos descartados en primeira instáncia acadase o 5% se lle incluiria nel.
E os postos de representación restantes se discernerían por candidaturas individuais dentro de circunscripcions que, dependendo do ámbito da elección, se fixarían en base a poboación; serían pois, individuos cunha filiación local cercana sen que necesariamente deban pertencer a un partido. Neste caso o representante electo podería ser CENSURADO polos seus votantes nun proceso de revocación no que se elexiría un novo (ou o mesmo) representante. Quedaría por precisar cómo evitar que a "fabricación" de demarcacions ad hoc fose empregada para manipula-la asignación de representantes.
Como xa leirei noutra entrada o resultado electoral sempre depende da cor da enquisa coa que se mire de tal xeito que a uns lles vai ben e a outros menos ben.
Ainda que peor lle foi a quen mantivo toda a campaña un discurso de reválida das eleccions autonómicas e conqueriu un resultado que, extrapolado ó ambito do seu discurso electoral, significaría unha nova perda de representación no parlamento... Evidentemente, o silencio é a resposta mais significativa do fracaso.
Ollando o singular panorama de conflictos internos nos feudos tradicionais (ate o de agora) dos conservadores, a cantidade de concellos que por vez primeira van ter unha equipa de goberno na que non figure o mesmo alcalde dos derradeiros 20 anos, e a aparente contradicción da suba de apoios do PPdG nos entornos urbans coido que Tou-Quim deberan considerar adianta-las eleccions autonómicas para dempois das xerais (dirá o PSdG) ou para simultanealas con elas (dirá o BNG). ¿Porqué non agora? porque hai que permiti-la constitución e posta en marcha dos novos concellos e deputacions nos que os cidadans poderemos apreciar si paga a pena a oporutnidade de cambio.
Mais; dándolle voltas, se agora o PPdG tivese que facer listas electorais para o parlamento galego... podería acabarse desfacendo como un terrón de zucre?; non, non se deberan botar esas contas porque, dende o punto de vista da hixiene democrática, é preciso ter unha oposición sólida na sede parlamentar.
Hai moito cronista que carga as tintas contra a irrupción de multiples "cores" no xogo político; se cadra a súa mente non é capaz de manexar mais de dúas clases de datos a un mesmo tempo (como os computadores); mais, se aprendemos do que nos rodea na natureza veremos que a diversidade (a bio-diversidade) é unha garantía de futuro.
A reproducción sexual das especies non foi mais que un xeito de introduciren a diversidade na carga xenética dos novos seres incrementando a variabilidade entre xeracions que facilitaba a mais rápida adaptación ó medio cambiante sen ter que esperar a mutacions xenéticas que solventasen os atrancos ou mellorasen a eficacia-eficiencia da relación co medio.
Do mesmo xeito a presencia de tres ou mais partidos nun goberno debera (sempre queda a incognita do comportamento individual) ser beneficioso por permitir un fluxo de ideas e puntos de vista que; tendo todos o fin do beneficio da comunidade a medio e longo prazo, daría mellores solucions ós problemas cidadans e tería unha batería de ideas innovadoras para desenrola-las posibilidades da comunidade.
Como consecuencia deste razonamento só me cabe voltar a unirme ó coro de voces que reclaman PRIORITARIAMENTE unha reforma electoral profunda e complexa que, respetando a vontade dos votantes, distribua a representación otorgada en base á representatividade en tódolos ámbitos.
Por exemplo; Poderíanse asignar unha porcentaxe dos postos de representación (escanos) ó conxunto do territorio obxecto da elección (poñamos o 33%) co que ás opcions políticas que teñen ampla difusión mais un calado escaso se lles outorgarían parte dos postos representativos que lle corresponderían nun escrutinio global; neste ámbito xeral o límite para entar no reparto sería o que dictara a división da masa de vontantes convocada polo número total de postos de representación a cubrir no foro (parlamento, concello etc.) e o sistema de reparto sería PROPORCINAL DIRECTO.
Logo estaría o ambito tradicional (provincial ou o que se decida) que continuaría co sistema actual de reparto D'hont mais introducindo o sistema de Voto Simple Transferible de tal xeito que os votos emitidos en primeira instáncia a listaxes/candidatos que non obtivesen o 5% preciso para entrar no reparto se otorgarían a opción sinalada en segundo lugar polo votante... Si este 'movemento' provocase que algunha lista/candidato dos descartados en primeira instáncia acadase o 5% se lle incluiria nel.
E os postos de representación restantes se discernerían por candidaturas individuais dentro de circunscripcions que, dependendo do ámbito da elección, se fixarían en base a poboación; serían pois, individuos cunha filiación local cercana sen que necesariamente deban pertencer a un partido. Neste caso o representante electo podería ser CENSURADO polos seus votantes nun proceso de revocación no que se elexiría un novo (ou o mesmo) representante. Quedaría por precisar cómo evitar que a "fabricación" de demarcacions ad hoc fose empregada para manipula-la asignación de representantes.
Silencio na escea... Rodando e...
OUUUUuuuu
A min NON me sorprendeu a declaración do fin da tregua de ETA e teño ven claro que, en realidade o proceso finara antes do antentado de Barajas...
Mais; ¿a quen perxudica este anuncio do fin da tregua?. Eu xa mencionei que dentro da oposición había quen sentía o valeiro dun verdadeiro programa de oposición/alternativa política
O futuro é da PAZ ainda que agora semelle lonxano; a miña analista mais eu coidamos que un confilcto tan longamente enquistado só cabe a opción dialogada porque nen a violencia dos uns, nen o mellor deseñado e apoidado plano de confrontamento xurídico-policial; conqueriron move-lo statu quo dunha porcentaxe de poboación que apoia (pode que tan libremente como os vellos carretados de calquer residencia) ás listas abertzales. Co engadido do troco no reparto representativo en Navarra que porá en evidencia, cando menos, que se trata dun territorio e dunha cidadanía cun importánte papel nos futuribles procesos. Teñen agora os partidos políticos en Navarra (e mais ainda en Iruña) unha oportunidade de escenificar un entorno de diálogo sen imposicions facendo cada un o seu papel.
A Acción se debera concretar nun contexto que, aceptando falar de TODO, aceptase que; para que ese díalogo fose posible, en primeiro lugar debería de se producir un auténtico remate da ameaza violenta.
A min NON me sorprendeu a declaración do fin da tregua de ETA e teño ven claro que, en realidade o proceso finara antes do antentado de Barajas...
eu que coido que a oportunidade de paz pasou, non lle vexo mais sentido á actual polémica que manter unha apariencia de "estado de sitio" na confrontación política polo escaso pastel das persoas que votamos consciente e reflexivamente... e logo se mantivo unha especie de 'man aberta' en tanto que se brindou a oportunidade de participar no xogo político si se aceptaban (cando menos na apariencia) as regras "retocadas" da lei de partidos. Coa liquidación do 60% das listas do entorno abertzale quedou claro que o goberno non cedía mais aló do marco legal e que ETA non permitiría ó seu entorno político unha mínima cesión formal de rexeita-la violencia.
Mais; ¿a quen perxudica este anuncio do fin da tregua?. Eu xa mencionei que dentro da oposición había quen sentía o valeiro dun verdadeiro programa de oposición/alternativa política
moitos alcaldables do partido que piden outras iniciativas para se apoiar nelas nas campañas electoraispor ter o PP todo o peso da súa maquinaria mediatica cargada no tema ETA e no complot do 11-M.
O futuro é da PAZ ainda que agora semelle lonxano; a miña analista mais eu coidamos que un confilcto tan longamente enquistado só cabe a opción dialogada porque nen a violencia dos uns, nen o mellor deseñado e apoidado plano de confrontamento xurídico-policial; conqueriron move-lo statu quo dunha porcentaxe de poboación que apoia (pode que tan libremente como os vellos carretados de calquer residencia) ás listas abertzales. Co engadido do troco no reparto representativo en Navarra que porá en evidencia, cando menos, que se trata dun territorio e dunha cidadanía cun importánte papel nos futuribles procesos. Teñen agora os partidos políticos en Navarra (e mais ainda en Iruña) unha oportunidade de escenificar un entorno de diálogo sen imposicions facendo cada un o seu papel.
A Acción se debera concretar nun contexto que, aceptando falar de TODO, aceptase que; para que ese díalogo fose posible, en primeiro lugar debería de se producir un auténtico remate da ameaza violenta.
Outro día
Podería dicir que se trata de outro "festexo de consumo" para tranquiliza-las conciencias, que o peor non é o troco climático polas emisions dos gases invernadoiro, o despilfarro da auga como recurso senlleiro que nos brinda a natureza e o constánte emprego do medio como vertedoiro de todo o que, unha vez empregado desbotamos como lixo sen mirar... Podo dicir que se trata doutra festa descafeinada na que festexamos que se seguen a esquilmar terreos protexidos para urbanizacions e industrias mentres multamos montañeiros por disfrutar limpamente do que a natureza ofrece... Debo dicir que a prostitución das accións a tomar ó seren "olladas polo mercado" leva a desfeitas das que habilmente son culpados aqueles que levan 20 anos alertando que o modelo de sociedade e o estandar consumista e a produción en masa non ten outro destiño que alterar gravemente o mundo que deixemos ás xeracións do futuro.
Podería, podo e debo dicir que a intelixencia das persoas debe de estar por riba do seu ego-hedonismo e que a solución a como nos relacionemos os humanos co medio que nos rodea pasa pola reflexión diaria sobre a verdadeira necesidade do que consumimos e o que facemos cos agasallos que, cada día, nos brinda a natureza.
Eu, pola miña banda adícolle o día a flor mais fermosa que me foi regalada e na que confío por os valores e exemplos dabondo para que, no seu futuro, contribúa ela tamén a facer un mundo mellor no que vivan os que virán mais adiante.
Podería, podo e debo dicir que a intelixencia das persoas debe de estar por riba do seu ego-hedonismo e que a solución a como nos relacionemos os humanos co medio que nos rodea pasa pola reflexión diaria sobre a verdadeira necesidade do que consumimos e o que facemos cos agasallos que, cada día, nos brinda a natureza.
Eu, pola miña banda adícolle o día a flor mais fermosa que me foi regalada e na que confío por os valores e exemplos dabondo para que, no seu futuro, contribúa ela tamén a facer un mundo mellor no que vivan os que virán mais adiante.
RESUMO
OUUUUuuuu
Non gosto de plaxiar mais a frase, cos seus fallos, realmente me semella moi acertada:
Non gosto de plaxiar mais a frase, cos seus fallos, realmente me semella moi acertada:
Uns perden maiorías absolutas a esgalla e non van mandar case que en ningures, e outros non soben tanto como pensaban e dependen cada día máis duns terceiros que parecen atrancarse niso de ter as chaves pero non a casa.
O comentario
Non ia eu facer nengun comentario sobre os resultados electorais porque sería tempo perdido dado que, como xa expliquei, cada quen emprega o marco de referencia que lle peta para poder dicir "Gañamos".
Mais chamoume a atención un artigo dun colega de farrapos ó que tiña eu por alonxado da movida política ainda que non lle faltara boa escola na casa durante moito tempo. Sobre todo ten ben aprendidos os conceptos de lealdade e aturar.
O artigo analiza como o PPdG pode dicir que gañou nas eleccions malia a NON gañar por maioría absoluta en ningunha grande cidade galega (hai que ir ata a 13ª vila para o 1º goberno do PPdG) mais SI recuperou en parte voto urbán (cousa que terán que analizar 'os outros'). Non entra directamente en si a perda da deputación de Lugo pode ter que ver coa case total ausencia da "máquina de carrexar" (só 1 denuncia) provocada pola defenestración de Francisco Cacharro inda que ollando o mapa semella moi extrano a perda das principais vilas e a cantidade de concellos da montaña que trocan de cor; no mesmo Deza se 'perden' 2 concellos e a deputación estivo en perigo ata o derradeiro intre. Mais o peor para o PPdG e os seus novos patronos (o tandem Rajoy-Feijoo) é que non poden botar man da transposición dos resultados a unhas hipotéticas autonómicas (perderían 2 escanos) ou xerais (perderían 1 deputado).
A miña analise caseira é que os chamamentos ó medo etarra non abondan para frear o inevitable efecto da parca sobre a envellecida demografía do votante popular.
Outra cousa é o derradeiro parragrafo:
Vos diredes, mais a min enseguida se me viñeron ó caletre as siglas Terra Galega, e a impresión de que un partido galeguista de centro só poderá xurdir con opcions si o PPdG se vise moi debilitado mercede a unha táctica a longo prazo que, dende dentro, "garantise" malos resultados e falla de poder político. Si, xa sei que en outro artigo anterior aparenta criticar a esta forza e ó partido galeguista (siglas mercantilizadas) mais manteño a miña análise que refrendo cunha frase dese mesmo artigo:
Mais chamoume a atención un artigo dun colega de farrapos ó que tiña eu por alonxado da movida política ainda que non lle faltara boa escola na casa durante moito tempo. Sobre todo ten ben aprendidos os conceptos de lealdade e aturar.O artigo analiza como o PPdG pode dicir que gañou nas eleccions malia a NON gañar por maioría absoluta en ningunha grande cidade galega (hai que ir ata a 13ª vila para o 1º goberno do PPdG) mais SI recuperou en parte voto urbán (cousa que terán que analizar 'os outros'). Non entra directamente en si a perda da deputación de Lugo pode ter que ver coa case total ausencia da "máquina de carrexar" (só 1 denuncia) provocada pola defenestración de Francisco Cacharro inda que ollando o mapa semella moi extrano a perda das principais vilas e a cantidade de concellos da montaña que trocan de cor; no mesmo Deza se 'perden' 2 concellos e a deputación estivo en perigo ata o derradeiro intre. Mais o peor para o PPdG e os seus novos patronos (o tandem Rajoy-Feijoo) é que non poden botar man da transposición dos resultados a unhas hipotéticas autonómicas (perderían 2 escanos) ou xerais (perderían 1 deputado).
A miña analise caseira é que os chamamentos ó medo etarra non abondan para frear o inevitable efecto da parca sobre a envellecida demografía do votante popular.
Outra cousa é o derradeiro parragrafo:
Agora chega tamén a hora dos reproches internos e dos coitelos afiados, pois como decía Adenauer: "Na política hai adversarios e correlixionarios: estos últimos son os máis perigosos"
Vos diredes, mais a min enseguida se me viñeron ó caletre as siglas Terra Galega, e a impresión de que un partido galeguista de centro só poderá xurdir con opcions si o PPdG se vise moi debilitado mercede a unha táctica a longo prazo que, dende dentro, "garantise" malos resultados e falla de poder político. Si, xa sei que en outro artigo anterior aparenta criticar a esta forza e ó partido galeguista (siglas mercantilizadas) mais manteño a miña análise que refrendo cunha frase dese mesmo artigo:
Partidos que utilizan ese sacro termo, para aproveitarse das ansias das xentes de boa fe de ter unha forza política que realmente os represente
Suscribirse a:
Entradas (Atom)